Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 1:43

Και δεν του επιτρέπει πλέον να ονομάζεται Σίμων, ασκώντας ήδη εξουσία και κυριαρχία επάνω του, ως να έχει γίνει πλέον δικός του. Τον μετονομάζει δε σε Πέτρο, λαμβάνοντας το όνομα από την πέτρα. Διότι επάνω του επρόκειτο να θεμελιώσει την Εκκλησία Του. <Την επομένη ημέρα θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέει ο Ιησούς: Ακολούθησέ με.> Ο Φίλιππος είχε το ίδιο φρόνημα με τους προηγούμενους, και ήταν πολύ έτοιμος να ακολουθήσει τον Χριστό. Διότι ο Ιησούς γνώριζε ότι και αυτός θα γινόταν αγαθός. Γι' αυτό ακριβώς του λέει: Ακολούθησέ με, θέτοντας τον λόγο αυτό ως γνώρισμα της χάριτος που βρισκόταν σε αυτόν, και με το να τον προστάζει να τον ακολουθήσει, επιμαρτυρούσε τον άριστο τρόπο ζωής του. Διότι δεν θα τον είχε επιλέξει, αν δεν ήταν απολύτως χρηστός. <Ο Φίλιππος βρίσκει τον Ναθαναήλ και του λέει: Βρήκαμε αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες, τον Ιησού, τον γιο του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ.> Πολύ πρόθυμος, λοιπόν, ο μαθητής για πνευματική καρποφορία, ώστε να φαίνεται μέσα από αυτό ότι είναι συγγενής και όμοιος ως προς τον χαρακτήρα με τους προηγούμενους. Διότι βρίσκει τον Ναθαναήλ, όχι απλώς συναντώντας τον τυχαία, αλλά αφού τον αναζήτησε πολύ. Επειδή γνώριζε ότι ήταν ιδιαίτερα φιλόπονος και φιλομαθής. Έπειτα του λέει ότι έχουν βρει τον Χριστό, ο οποίος κηρύσσεται μέσα από ολόκληρη τη Θεία Γραφή, μιλώντας του όχι σαν σε κάποιον που αγνοεί, αλλά σαν σε κάποιον που είναι πολύ καλά εκπαιδευμένος στα μηνύματα του πάνσοφου Μωυσή και των προφητών.

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ιερά Γραφή ονομάζει τη θάλασσα της Γαλιλαίας λίμνη της Τιβεριάδας· εκεί όπου βρέθηκαν και οι θεσπέσιοι μαθητές να ασκούν την τέχνη των αλιέων. Απευθύνει λοιπόν τα λόγια του ο Θεός των όλων διαμέσου της φωνής του προφήτη προς το παρόν, σαν να απευθύνεται προς τις χώρες ή τις πόλεις της φυλής του Ζαβουλών και του Νεφθαλείμ, οι οποίες βρίσκονταν δίπλα στη λίμνη της Τιβεριάδας· και σαν να τους έδινε το ποτήριο της σωτηρίας, και να τους προσέφερε το κρασί που ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου, δηλαδή το κήρυγμα για τον Χριστό. Αυτό, λέει, πιες πρώτα, και κάνε το γρήγορα, δηλαδή, ω χώρα του Ζαβουλών και του Νεφθαλείμ, δεχτείτε το σωτήριο κήρυγμα. Αλλά κάντε το γρήγορα, δηλαδή, χωρίς καμία απολύτως καθυστέρηση. Και οι μαθητές, όπως είπα, ήταν οξείς και προχώρησαν με μεγάλη προθυμία στο να πιστέψουν στον Χριστό. Διότι τον ακολούθησαν αμέσως, αφήνοντας τα δίχτυα και τον πατέρα τους, και δεν χρειάστηκαν μακρά κατήχηση. Επειδή άκουσαν: «Ελάτε πίσω μου, και θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων, και τον ακολούθησαν.» Με τον ίδιο τρόπο θα βρούμε και άλλους από τους αγίους αποστόλους να έχουν κληθεί, και να έχουν εκπληρώσει τον λόγο της κατήχησης στον Χριστό. Διότι ο Ιωάννης γράφει τα εξής για τον Σωτήρα όλων μας, τον Χριστό: «Την επόμενη ημέρα θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία· και βρίσκει τον Φίλιππο, και του λέει ο Ιησούς:» Ακολούθησέ με. Ο Φίλιππος ήταν από τη Βηθσαϊδά, από την πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου.

ΑΛΛΟ. «Την επομένη, λέει, θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο, και του λέει: Ακολούθησέ με.» Με αυτά ο Σωτήρας αναδεικνύει τον Φίλιππο σε μαθητή. Πρόσεξε λοιπόν αν δεν έχει συγκροτηθεί κάποιος σοφός λόγος γι' αυτόν, ο οποίος πείθει να συμφωνήσουμε ότι ο Υιός είναι Θεός κατά φύση. Καθώς πολλοί βρίσκονταν πάντοτε κοντά στον Σωτήρα, και καθώς ένα πολυάριθμο πλήθος περιέβαλλε τους μαθητές, ο Σωτήρας υψώνοντας τα μάτια του, τους είπε: «Ο μεν θερισμός είναι πολύς, οι δε εργάτες λίγοι· παρακαλέστε λοιπόν τον Κύριο του θερισμού, να βγάλει εργάτες για τον θερισμό του·» αποκαλώντας θερισμό τίποτε άλλο παρά αυτούς που μέσω της πίστης σε αυτόν αναβλαστάνουν προς την ευλάβεια σαν τα στάχυα. Ποιος θα μπορούσε να είναι ο Κύριος αυτών, παρά ο Θεός των πάντων; Με τον οποίο και ο Παύλος παρακαλεί αυτούς που είναι κληρονόμοι να ενωθούν μέσω της μετάνοιας φωνάζοντας: «Σας παρακαλούμε στο όνομα του Χριστού, συμφιλιωθείτε με τον Θεό.» Επειδή, λοιπόν, μόνος Κύριος του θερισμού είναι ο Θεός, εφόσον είναι ο Δεσπότης και ο δημιουργός των πάντων, ο Σωτήρας είπε ότι σε αυτόν μόνο ανήκει και η ανάδειξη των εργατών· έπειτα φαίνεται να το κάνει αυτό ο ίδιος με δική του αυθεντία· διότι προστάζει τον Φίλιππο να τον ακολουθήσει. Είναι άρα αληθινός Θεός, εφόσον αποδεικνύεται από αυτό το ίδιο το γεγονός να είναι και Κύριος του θερισμού.

Το δοχείο λοιπόν της σοφίας και της θεότητας, ο Χριστός, μεσιτεύοντας «συνδιαλλάσσει τα πάντα με τον Θεό μέσω του εαυτού του, μη καταλογίζοντας αμαρτίες», εκπληρώνοντας απόκρυφα μυστήρια με την πίστη της διαθήκης του που είχε προεπαγγελθεί από τον νόμο και τους προφήτες, κηρυσσόμενος Υιός Θεού και ονομαζόμενος υιός Δαβίδ· διότι είναι και τα δύο, Θεός και άνθρωπος, «μεσίτης Θεού και ανθρώπων», αληθινός «οίκος Θεού», «ιεράτευμα άγιο», χορηγός του Αγίου Πνεύματος, το οποίο αναγεννά και ανακαινίζει πάλι τα πάντα για τον Θεό· διότι «ο Λόγος έγινε σάρκα, και κατοίκησε ανάμεσά μας» και «είδαμε τη δόξα του, δόξα ως μονογενούς από τον Πατέρα». Όπως η βροχή, όταν ενσωματώνεται στα δέντρα και στα φυτά, διαμορφώνει σώμα και τον κάθε καρπό σύμφωνα με το είδος του, και στη μεν ελιά γίνεται πλούσιο λάδι, προσλαμβάνοντας από αυτήν το ουσιώδες, στο δε αμπέλι παίρνει τη χροιά του γλυκού κρασιού, στη συκιά γλυκαίνει ως σύκο και σε καθένα από τα σπέρματα αυξάνει τη βλάστηση ανάλογα με το είδος του· έτσι φρονώ ότι ο Λόγος του Θεού στο πρόσωπο της Μαρίας έγινε σάρκα και στο σπέρμα του Αβραάμ βρέθηκε ως άνθρωπος σύμφωνα με την επαγγελία. «Διότι βρήκαμε τον Μεσσία, για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής».

Και εάν βέβαια θελήσουν να ανανήψουν και να κατανοήσουν, θα μάθουν· διότι εμείς δεν απορρίπτουμε τις διδασκαλίες που προέρχονται από το Άγιο Πνεύμα, οι οποίες είναι αξιόλογες και ασφαλείς. Διότι ισχυρίζονται εις βάρος του εαυτού τους —επειδή δεν θα έλεγα εις βάρος της αλήθειας— ότι τα βιβλία του δεν συμφωνούν με τους υπόλοιπους αποστόλους. Και νομίζουν, λοιπόν, ότι μπορούν να κατακρίνουν την αγία και ένθεη διδασκαλία. Και τι, λέει, είπε; Ότι «στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν προς τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος» και ότι «ο Λόγος έγινε σάρκα και κατασκήνωσε ανάμεσά μας και είδαμε τη δόξα του, δόξα ως μονογενούς από τον Πατέρα, γεμάτος χάρη και αλήθεια» και αμέσως «ο Ιωάννης μαρτυρεί και φωνάζει λέγοντας ότι αυτός είναι για τον οποίο σας μίλησα» και ότι «αυτός είναι ο αμνός του Θεού, ο οποίος σηκώνει την αμαρτία του κόσμου»· και στη συνέχεια λέει «και του είπαν αυτοί που άκουσαν: Ραββί, πού μένεις;». Συγχρόνως δε στο ίδιο σημείο, «την επόμενη ημέρα, λέει, θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέει ο Ιησούς: ακολούθησέ με»· και μετά από αυτό, λίγο παρακάτω λέει «και μετά από τρεις ημέρες έγινε γάμος στην Κανά της Γαλιλαίας, και προσκλήθηκε ο Ιησούς και οι μαθητές του στο δείπνο του γάμου και βρισκόταν εκεί η μητέρα του». Οι άλλοι ευαγγελιστές, όμως, αναφέρουν ότι αυτός πέρασε σαράντα ημέρες στην έρημο, πειραζόμενος από τον διάβολο, και τότε, αφού επέστρεψε, πήρε μαζί του τους μαθητές.

Και την επομένη, «η ώρα ήταν περίπου η δεκάτη», ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνα Πέτρου, ήταν ένας από τους δύο που τον είχαν ακολουθήσει· αυτός βρίσκει πρώτος τον δικό του αδελφό, τον Σίμωνα, και του λέει: «Βρήκαμε τον Μεσσία» (το οποίο μεταφράζεται Χριστός). Αυτός τον οδήγησε στον Ιησού. Ο Ιησούς, αφού τον κοίταξε, είπε: «Εσύ είσαι ο Σίμων ο υιός του Ιωνά, εσύ θα ονομαστείς Κηφάς» (το οποίο ερμηνεύεται Πέτρος). Την επόμενη ημέρα, ο Ιησούς θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέει: «Ακολούθησέ με». Ο Φίλιππος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά, από την πόλη του Ανδρέα και του Πέτρου. Βρίσκει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον Νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε, τον Ιησού, τον υιό του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ». Και του είπε ο Ναθαναήλ: «Από τη Ναζαρέτ είναι δυνατόν να προέλθει κάτι καλό;» Του λέει ο Φίλιππος: «Έλα και δες». Όταν ο Ιησούς είδε τον Ναθαναήλ να έρχεται προς αυτόν, λέει γι' αυτόν: «Ιδού ένας αληθινός Ισραηλίτης, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος». Του λέει ο Ναθαναήλ: «Από πού με γνωρίζεις;» Αποκρίθηκε ο Ιησούς και του είπε: «Προτού σε φωνάξει ο Φίλιππος, ενώ ήσουν κάτω από τη συκιά, σε είδα». Αποκρίθηκε σε αυτόν ο Ναθαναήλ και είπε: «Ραββί, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ». Αποκρίθηκε σε αυτόν ο Ιησούς και του είπε: «Επειδή σου είπα ότι σε είδα κάτω από τη συκιά πιστεύεις; Μεγαλύτερα από αυτά θα δεις».

Αυτή δε ήταν η δέκατη όγδοη ημέρα μετά τον πειρασμό, καθώς προείπαμε, και η πρώτη κατά τον Ιωάννη, όταν ακολούθησαν τον Ιησού ο Ανδρέας και οι συν αυτώ και έμειναν κοντά Του εκείνη την ημέρα (η ώρα ήταν περίπου η δέκατη), όταν ο Ανδρέας, αφού βρήκε τον αδελφό του Σίμωνα, τον οδήγησε στον Ιησού. Έπειτα το Ευαγγέλιο λέγει: «την επομένη θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέγει ο Κύριος: ακολούθησέ με». Αυτή δε ήταν η δέκατη ένατη ημέρα μετά τον πειρασμό, όπως προκύπτει από τη σειρά του Ευαγγελίου, σχετικά με την κλήση του Φιλίππου και του Ναθαναήλ. Και λοιπόν την τρίτη ημέρα, λέγει, έγινε γάμος στην Κανά της Γαλιλαίας, μετά τις δύο προαναφερθείσες ημέρες από τον Ιωάννη. Με την προσθήκη, λοιπόν, των είκοσι ημερών στις σαράντα ημέρες του πειρασμού συμπληρώνονται δύο μήνες, οι οποίοι όταν συνενωθούν με τους δέκα μήνες συμπληρώνουν ένα έτος, το οποίο συνιστά τη συμπλήρωση τριάντα ετών από τη γέννηση του Κυρίου, και έτσι διαπιστώνεται ότι ο Χριστός τέλεσε το πρώτο σημείο της μεταβολής του ύδατος σε οίνο στο τέλος του τριακοστού έτους, πράγμα που πρέπει να γίνει αντιληπτό από εσένα προσέχοντας με ακρίβεια τη σειρά των Ευαγγελίων.

Στη συνέχεια, λοιπόν, από αυτό το πρώτο σημείο επιτελεί και τα υπόλοιπα σημεία και διδάσκει το κήρυγμα, φανερώνοντας σε όλους τους ανθρώπους τη θαυμαστή και άρρητη φιλανθρωπία του και την ευαγγελική θαυματουργία, όπως πολλές φορές αναγκάστηκα να πω εξαιτίας της άγνοιας των πλανεμένων, οι οποίοι τολμούν να αντιλέγουν στην ακρίβεια των Ευαγγελίων, η οποία έχει εκτεθεί με αλληλουχία από το Άγιο Πνεύμα. 17. Διότι μια τόσο ακριβής απόδειξη δεν θα αφήσει περιθώριο σε εκείνους που αντιφάσκουν με τον ίδιο τους τον εαυτό· διότι δεν λέω ότι εναντιώνονται στην αλήθεια, επειδή ούτε καν το μπορούν. Καθίσταται γαρ φανερό ότι η αρχή της υπόλοιπης εξιστόρησης έγινε από το βάπτισμα· καθώς έτσι αποδεικνύεται πώς ο Κύριος, μετά την ημέρα του βαπτίσματος, βρέθηκε στον πειρασμό των σαράντα ημερών στην έρημο, γεγονότα για τα οποία το Άγιο Πνεύμα δεν μερίμνησε να τα αναφέρει μέσω του Ιωάννη· διότι αυτό είχε ήδη επισημανθεί μέσω των τριών Ευαγγελιστών. Και πάλι, στους άλλους Ευαγγελιστές δεν υπήρξε μέριμνα για τα υπόλοιπα, προκειμένου ο καθένας να βοηθείται από τον άλλον. Διότι η αλήθεια, όταν συλλέγεται από όλους, αποδεικνύεται ότι είναι μία και δεν βρίσκεται σε σύγκρουση με τον εαυτό της. Διότι αμέσως από εκεί, από τον πειρασμό, όπως είπα, έρχεται στη Ναζαρέτ και μένει εκεί, χωρίς να είναι ακόμη μαζί του κανένας μαθητής. Και από εκεί κατεβαίνει προς τον Ιωάννη, οπότε αμέσως καλείται ο Πέτρος μέσω του Ανδρέα, έπειτα ο Φίλιππος, και μέσω του Φιλίππου ο Ναθαναήλ.

Από τότε δε άρχισε να κάνει τα τέλεια θεία σημεία κατά τον καιρό του κηρύγματος («διότι αυτό ήταν το πρώτο σημείο που έκανε ο Ιησούς, λέει, στην Κανά της Γαλιλαίας»), όχι πριν από το βάπτισμα, όπως πολλές φορές ανέφερα, αλλά όταν επέστρεψε από τον πειρασμό, την τρίτη ημέρα μετά τις δύο που έμειναν κοντά του οι δύο μαθητές του Ιωάννη, οι οποίοι άκουσαν και τον ακολούθησαν· καθώς αμέσως μετά τις δύο ημέρες, τις οποίες πέρασαν κοντά του, προσθέτει λέγοντας: «και αναχώρησε για τη Γαλιλαία και, αφού βρήκε τον Φίλιππο, είπε: ακολούθει μοι». Έπειτα, αμέσως την τρίτη ημέρα έγινε γάμος στην Κανά της Γαλιλαίας. Διότι έπρεπε αυτός, αφού μετέβη εκεί αμέσως ενώ τελούνταν γάμος, να προσκληθεί προς τιμήν τους, για την ευλογία του γάμου. Και λέει: «γάμος έγινε την τρίτη ημέρα στην Κανά της Γαλιλαίας και ήταν εκεί η μητέρα του Ιησού, προσκλήθηκε δε και ο Ιησούς και οι μαθητές του που ήταν μαζί του στον γάμο»· «και όταν τελείωσε το κρασί, λέει, η μητέρα του Ιησού τού λέει: δεν έχουν κρασί. Και της λέει ο Ιησούς: Τι υπάρχει μεταξύ εμού και σου, γύναι; Δεν έχει έλθει ακόμη η ώρα μου». * Μετά την επιστροφή του από την έρημο, κατά την ακολουθία του πειρασμού, και τη μεταφορά του στην Ιερουσαλήμ και την τοποθέτησή του στο πτερύγιο του ναού, και την ανάβασή του από τα Ιεροσόλυμα σε ένα πάρα πολύ υψηλό όρος, το οποίο από πολλούς λέγεται ότι είναι το όρος Θαβώρ, το οποίο ερμηνεύεται Ιταβύριον· αυτό δε βρίσκεται στη Γαλιλαία.

Και ενώ στην ελιά παράγεται πλούσιο έλαιο, προσλαμβάνοντας από αυτήν το ουσιώδες, στο αμπέλι αποκτά το χρώμα του ο γλυκύς οίνος, στη συκιά γλυκαίνει το σύκο, και σε καθένα από τα σπέρματα αναπτύσσεται η βλάστηση σύμφωνα με το είδος του· έτσι, νομίζω, ο Λόγος του Θεού μέσα στη Μαρία έγινε σάρκα και μέσα στο σπέρμα του Αβραάμ βρέθηκε ως άνθρωπος, σύμφωνα με την υπόσχεση: «διότι βρήκαμε τον Μεσσία, για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής». Όπως δε είπε ο Μωυσής: «Ας κατέλθει σαν βροχή ο λόγος μου», και ο Δαβίδ: «Ας κατέλθει σαν δροσιά πάνω σε μαλλί προβάτου, και σαν σταγόνες που στάζουν πάνω στη γη», (όπως δηλαδή το μαλλί δεχόμενο τη δροσιά αυξάνει την παραγωγή του, και η γη δεχόμενη τη βροχή αυξάνει τον καρπό που ελπίζουν οι γεωργοί, αποδεχόμενη το πρόσταγμα του Δεσπότη, παρέχοντας πρόθυμα τη φύση της, επιδεικνύοντας δε μεγαλύτερη σπουδή στο να λαμβάνει από Αυτόν), έτσι ακριβώς και η παρθένος Μαρία, όταν λέει «πώς θα γνωρίσω ότι θα μου συμβεί αυτό;», άκουσε: «Πνεύμα Κυρίου θα έλθει επάνω σου και δύναμη Υψίστου θα σε επισκιάσει· γι' αυτό και το γεννώμενο από εσένα θα είναι άγιο και θα ονομαστεί Υιός Υψίστου». Ο Χριστός λαλεί μέσω του αγγέλου, και ο Δεσπότης αναπλάθει τον Εαυτό Του μέσα στο δικό Του πλάσμα, «αφού έλαβε μορφή δούλου»· και η μεν Μαρία αντλεί τον Λόγο για σύλληψη, όπως η γη τη βροχή, ενώ ο Λόγος του Θεού αναδεικνύει τον Εαυτό Του ως άγιο καρπό, προσλαμβάνοντας τη θνητή φύση.

(Ο δε μέγας Πέτρος δεν έφτασε σε αυτήν τη χάρη σταδιακά μέσω αυξήσεως, αλλά ταυτόχρονα άκουσε τον αδελφό του και πίστεψε στον Αμνό και τελειώθηκε διά της πίστεως, και αφού προσκολλήθηκε στην πέτρα, έγινε Πέτρος). Αυτός, λοιπόν, ο Φίλιππος, ο άξιος συμπολίτης τόσων και τόσο σπουδαίων ανδρών, επειδή αποτέλεσε εύρημα του Κυρίου, όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο ότι «Βρίσκει τον Φίλιππο ο Ιησούς», κατέστη ακόλουθος του Λόγου που είπε «Ακολούθει μοι». Και, αφού πλησίασε το αληθινό φως σαν λυχνάρι, άντλησε από εκεί για τον εαυτό του την κοινωνία του φωτός, και περιλάμπει τον Ναθαναήλ, φωτίζοντάς τον στο μυστήριο της ευσεβείας με τα εξής λόγια: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής και οι προφήτες βρήκαμε, τον Ιησού από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας».

ΟΜΙΛΙΑ Κ΄. «Την επομένην ημέρα θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέει: Ακολούθει με. Ήταν δε ο Φίλιππος από τη Βηθσαϊδά, από την πόλη του Ανδρέα και του Πέτρου». α΄. Σε κάθε άνθρωπο που μεριμνά και κοπιάζει υπάρχει κάποιο όφελος, λέει ο παροιμιώδης λόγος. Ο Χριστός όμως υπονόησε και κάτι περισσότερο λέγοντας: «Εκείνος που ζητά, βρίσκει». Γι' αυτό λοιπόν οδηγούμαι στο να θαυμάζω από πού και πώς ο Φίλιππος ακολούθησε τον Χριστό. Διότι ο μεν Ανδρέας άκουσε από τον Ιωάννη, και ο Πέτρος από τον Ανδρέα· αυτός όμως, χωρίς να μάθει τίποτα από κανέναν, παρά μόνο επειδή του είπε ο Χριστός τούτο, «Ακολούθει με», πείσθηκε αμέσως και δεν απομακρύνθηκε, αλλά γίνεται και κήρυκας σε άλλους. Διότι, αφού έτρεξε στον Ναθαναήλ, του λέει: «Βρήκαμε εκείνον για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες». Βλέπεις πώς είχε διάνοια που ερευνούσε με επιμέλεια, και μελετούσε συνεχώς τα συγγράμματα του Μωυσή, και προσδοκούσε την παρουσία; Διότι και το «Βρήκαμε», ανήκει κατά κάποιον τρόπο πάντοτε σε εκείνους που αναζητούν. Την επομένη εξήλθε ο Ιησούς στη Γαλιλαία. Διότι προτού να προσκολληθεί κάποιος σε αυτόν, δεν καλεί κανέναν. Και το κάνει αυτό όχι τυχαία, αλλά σύμφωνα με τη δική του σοφία και σύνεση. Διότι, εάν αυτός τους προσέλκυε χωρίς να έχει προσέλθει κανείς από μόνος του, ίσως και να αποσκιρτούσαν· ενώ τώρα, επειδή το επέλεξαν από μόνοι τους, παρέμεναν πλέον σταθεροί. Τον δε Φίλιππο τον καλεί, επειδή του ήταν περισσότερο γνώριμος· διότι, καθώς είχε γεννηθεί και ανατραφεί στη Γαλιλαία, τον γνώριζε καλύτερα.

Μάθε δε ότι το όνομα Σίμων ερμηνεύεται «υπακοή», και το Ιωνάς «περιστερά». Τέκνο λοιπόν της πραότητας, η οποία δηλώνεται μέσω της περιστεράς, είναι η υπακοή· και εκείνος που έχει την υπακοή γίνεται και Πέτρος, προαγόμενος στη σταθερότητα του καλού μέσω της υπακοής. «Την επομένη, θέλησε ο Ιησούς να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο, και του λέει: Ακολούθα με. Ήταν δε ο Φίλιππος από τη Βηθσαϊδά, από την πόλη του Ανδρέα και του Πέτρου. Βρίσκει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει: Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε, τον Ιησού, τον υιό του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ.» Ο μεν Ανδρέας αφού άκουσε τον Πρόδρομο, και ο Πέτρος τον Ανδρέα, ακολούθησαν τον Ιησού· ο δε Φίλιππος φαίνεται πως δεν είχε ακούσει τίποτα, και όμως ακολούθησε τον Κύριο αμέσως, όταν Εκείνος του είπε το «Ακολούθα με». Πώς λοιπόν πείστηκε τόσο αμέσως; Φαίνεται λοιπόν, πρώτον, ότι η φωνή του Κυρίου δημιούργησε μέσα στην ψυχή του κάποιο κέντρισμα αγάπης. Διότι η φωνή του Σωτήρα δεν προφερόταν απλώς, αλλά στους άξιους άναβε αμέσως τα εσώψυχά τους προς την αγάπη Του· όπως ακριβώς λένε και οι συνοδοιπόροι του Κλεόπα: «Δεν καιγόταν η καρδιά μας μέσα μας, καθώς μας μιλούσε στον δρόμο;» Έπειτα δε, επειδή ο Φίλιππος είχε καρδιά που μεριμνούσε, και μελετούσε συνεχώς τα λόγια του Μωυσή, και προσδοκούσε πάντοτε τον Χριστό, αμέσως όταν Τον είδε, πείστηκε· γι' αυτό και λέει: «Βρήκαμε τον Ιησού»· το οποίο δείχνει ότι προφανώς Τον αναζητούσε.