Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 1:45

Εις τον Ψαλμό 18, 3 και 5, Αστέριος. 〈〈Η ημέρα στην ημέρα αναβλύζει λόγο,〉〉 και ο απόστολος στον απόστολο το ευαγγελικό κήρυγμα· 〈Καθώς μας τα παρέδωσαν οι απ' αρχής αυτόπτες. Και εξέθεσα σε αυτούς το ευαγγέλιο·〉 ο Ανδρέας στον Πέτρο ευαγγελιζόμενος τον Χριστό, 〈για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής·〉 ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ, ο Ιωάννης στους δύο μαθητές του. 〈Η ημέρα στην ημέρα αναβλύζει λόγο.

Διότι από πού έχουν το Ευαγγέλιο ο Μαρκίων και ο Μανιχαίος, εφόσον αρνούνται τον Νόμο; Διότι τα νέα προέρχονται από τα παλαιά, και τα νέα δίνουν μαρτυρία για τα παλαιά. Αυτοί λοιπόν που αρνούνται αυτά, πώς θα ομολογήσουν όσα προέρχονται από εκείνα; Διότι ο Παύλος «έγινε απόστολος του Ευαγγελίου, το οποίο είχε προαναγγείλει μέσω των προφητών του στις άγιες Γραφές». Και ο ίδιος ο Κύριος έλεγε: «Ερευνάτε τις Γραφές, διότι αυτές είναι που μαρτυρούν για εμένα»· πώς λοιπόν θα ομολογήσουν τον Κύριο, εάν δεν ερευνήσουν προηγουμένως τις Γραφές που αναφέρονται σε αυτόν; Διότι οι μαθητές λένε: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής και οι προφήτες, αυτόν έχουμε βρει». Και τι ωφελεί ο Νόμος τους Σαδδουκαίους, εφόσον δεν δέχονται τους προφήτες; Διότι ο Θεός που έδωσε τον Νόμο, ο ίδιος υποσχέθηκε μέσα στον Νόμο ότι θα αναδείξει και προφήτες, ώστε ο ίδιος να είναι Κύριος και του Νόμου και των προφητών, και όποιος αρνείται το ένα από τα δύο, αρνείται οπωσδήποτε και το άλλο. Και τι ωφελεί πλέον η Παλαιά Διαθήκη τους Ιουδαίους, εφόσον δεν αναγνώρισαν τον Κύριο που προσδοκάται μέσα από αυτήν; Διότι, εάν πίστευαν στα γραπτά του Μωυσή, θα πίστευαν και στα λόγια του Κυρίου. «Διότι για εμένα», λέει, «έγραψε εκείνος». Και τι ωφελούν τα κείμενα των Γραφών τον Σαμοσατέα, εφόσον αρνείται τον Λόγο του Θεού και την ένσαρκη παρουσία του Λόγου, η οποία επισημαίνεται και αποδεικνύεται και από τις δύο, την Παλαιά και την Καινή θεία Γραφή;

Και δεν του επιτρέπει πλέον να ονομάζεται Σίμων, ασκώντας ήδη εξουσία και κυριαρχία επάνω του, ως να έχει γίνει πλέον δικός του. Τον μετονομάζει δε σε Πέτρο, λαμβάνοντας το όνομα από την πέτρα. Διότι επάνω του επρόκειτο να θεμελιώσει την Εκκλησία Του. <Την επομένη ημέρα θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέει ο Ιησούς: Ακολούθησέ με.> Ο Φίλιππος είχε το ίδιο φρόνημα με τους προηγούμενους, και ήταν πολύ έτοιμος να ακολουθήσει τον Χριστό. Διότι ο Ιησούς γνώριζε ότι και αυτός θα γινόταν αγαθός. Γι' αυτό ακριβώς του λέει: Ακολούθησέ με, θέτοντας τον λόγο αυτό ως γνώρισμα της χάριτος που βρισκόταν σε αυτόν, και με το να τον προστάζει να τον ακολουθήσει, επιμαρτυρούσε τον άριστο τρόπο ζωής του. Διότι δεν θα τον είχε επιλέξει, αν δεν ήταν απολύτως χρηστός. <Ο Φίλιππος βρίσκει τον Ναθαναήλ και του λέει: Βρήκαμε αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες, τον Ιησού, τον γιο του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ.> Πολύ πρόθυμος, λοιπόν, ο μαθητής για πνευματική καρποφορία, ώστε να φαίνεται μέσα από αυτό ότι είναι συγγενής και όμοιος ως προς τον χαρακτήρα με τους προηγούμενους. Διότι βρίσκει τον Ναθαναήλ, όχι απλώς συναντώντας τον τυχαία, αλλά αφού τον αναζήτησε πολύ. Επειδή γνώριζε ότι ήταν ιδιαίτερα φιλόπονος και φιλομαθής. Έπειτα του λέει ότι έχουν βρει τον Χριστό, ο οποίος κηρύσσεται μέσα από ολόκληρη τη Θεία Γραφή, μιλώντας του όχι σαν σε κάποιον που αγνοεί, αλλά σαν σε κάποιον που είναι πολύ καλά εκπαιδευμένος στα μηνύματα του πάνσοφου Μωυσή και των προφητών.

Βρίσκει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο, καθώς και οι προφήτες, τον βρήκαμε, τον Ιησού τον υιό του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ.» Και όταν έφτασε στον Ιησού, τον άκουσε έπειτα να λέει: «Προτού σε φωνάξει ο Φίλιππος, όταν ήσουν κάτω από τη συκιά, σε είδα.» Αμέσως πίστεψε, και μάλιστα αναφώνησε λέγοντας: «Ραββί, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ.» Η Βηθσαϊδά εξάλλου, από την οποία καταγόταν ο Φίλιππος αλλά και ο Ναθαναήλ, βρισκόταν δίπλα στη θάλασσα της Τιβεριάδας.

Αυτοί, βλέποντας τους εξ αίματος Ισραηλίτες να φροντίζουν ελάχιστα για την εντολή που δόθηκε μέσω του Μωυσή, και να στρέφονται μάλλον προς τις δικές τους αντιλήψεις, και να διδάσκουν ως διδασκαλία εντάλματα ανθρώπων, και να διάγουν ζωή εντελώς παράνομη και φιλαμαρτήμονα, αισθάνονταν για αυτούς τη λύπη που ταιριάζει στους αγίους. Προσδοκούσαν δε τη λύτρωση μέσω του Χριστού. Διότι, όντας πνευματοφόροι, δεν αγνοούσαν Εκείνον που δικαιώνει μέσω της πίστης τον ασεβή και που με αμνησίκακη χάρη καθαρίζει τους μολυσμένους. Και μάλιστα, ο δίκαιος Συμεών, αφού πήρε στην αγκαλιά του τον Χριστό ως βρέφος, προσευχόταν λέγοντας: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, διότι είδαν τα μάτια μου το σωτήριό σου, το οποίο ετοίμασας ενώπιον όλων των λαών, φως για αποκάλυψη των εθνών και δόξα του λαού σου Ισραήλ.» Θα βρούμε δε και τον θεσπέσιο Ζαχαρία, τον πατέρα του Ιωάννη, να λέει: «Ευλογητός ο Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, διότι επισκέφθηκε και λύτρωσε τον λαό του, και ανήγειρε για εμάς κέρας σωτηρίας.» Και ο Φίλιππος επίσης έφερνε το χαρμόσυνο μήνυμα στον Ναθαναήλ, λέγοντας: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε, τον Ιησού, τον γιο του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ.» Γράφει δε κάπου και ο πάνσοφος Παύλος ότι «Έχω λύπη και αδιάλειπτη οδύνη στην καρδιά μου, για τους αδελφούς μου, τους συγγενείς μου κατά σάρκα.»—«Δίνεται, λοιπόν, σε όσους πενθούν για τη Σιών παρηγοριά», αυτή που έρχεται μέσω του Χριστού, «και αντί για στάχτη, δόξα.»

Διότι είναι λογικό να εννοήσουμε ότι οι πιο συνετοί από το ποίμνιο των Ιουδαίων πίστεψαν στον Χριστό, έχοντας κατανοήσει το μυστήριο γύρω από αυτόν τόσο από τον νόμο όσο και από τους προφήτες, καθώς και από όσα ο Χριστός είπε και θαυματούργησε. Και βέβαια ο Φίλιππος είπε στον Ναθαναήλ: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε, τον Ιησού τον γιο του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ». Έπειτα, σε αυτά εκείνος απάντησε: «Από τη Ναζαρέτ μπορεί να βγει κάτι καλό;» Διότι, μόλις άκουσε για τη Ναζαρέτ, αμέσως αναπήδησε στις απαρχές της γνώσης και της ακριβείας σχετικά με τον Χριστό. Αυτή λέμε ότι είναι η καλλονή του Ιακώβ. Διότι εκείνοι που έχουν τέτοια διάθεση, όπως ακριβώς και ο ίδιος ο Ναθαναήλ, ο αληθινός Ισραηλίτης στον οποίο δεν υπήρχε δόλος, ευλόγως θα μπορούσαν να ονομαστούν καλλονή του Ιακώβ, και μάλιστα να αγαπηθούν από τον Θεό, αυτοί που μαζί με τούτους υποτάχθηκαν στους αγίους μυσταγωγούς. <Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με φωνή σάλπιγγας. Ψάλατε στον Θεό μας, κ.λπ.> (I f. 252 b) Αναδεικνύουν όσους βρίσκονται στη γη συγχορευτές των αγίων αγγέλων στους ουρανούς, οι οποίοι σαν να έχουν χορδίσει μία κοινή λύρα, ανακρούουν ένα εύρυθμο και εύηχο μέλος, χαίροντας που, αφού εκπλήρωσε την για εμάς οικονομία, ανέβηκε προς τον Πατέρα και Θεό στους ουρανούς, έχοντας γίνει τρόπον τινά η απαρχή της ανθρωπότητας που ανανεώθηκε προς την αφθαρσία· διότι και αυτό το αποκτήσαμε ως πλούτο εν Χριστώ. Ψάλατε λοιπόν, λέει, και πάλι ψάλατε, και κάντε την υμνωδία ακατάπαυστη.

Το δοχείο λοιπόν της σοφίας και της θεότητας, ο Χριστός, μεσιτεύοντας «συνδιαλλάσσει τα πάντα με τον Θεό μέσω του εαυτού του, μη καταλογίζοντας αμαρτίες», εκπληρώνοντας απόκρυφα μυστήρια με την πίστη της διαθήκης του που είχε προεπαγγελθεί από τον νόμο και τους προφήτες, κηρυσσόμενος Υιός Θεού και ονομαζόμενος υιός Δαβίδ· διότι είναι και τα δύο, Θεός και άνθρωπος, «μεσίτης Θεού και ανθρώπων», αληθινός «οίκος Θεού», «ιεράτευμα άγιο», χορηγός του Αγίου Πνεύματος, το οποίο αναγεννά και ανακαινίζει πάλι τα πάντα για τον Θεό· διότι «ο Λόγος έγινε σάρκα, και κατοίκησε ανάμεσά μας» και «είδαμε τη δόξα του, δόξα ως μονογενούς από τον Πατέρα». Όπως η βροχή, όταν ενσωματώνεται στα δέντρα και στα φυτά, διαμορφώνει σώμα και τον κάθε καρπό σύμφωνα με το είδος του, και στη μεν ελιά γίνεται πλούσιο λάδι, προσλαμβάνοντας από αυτήν το ουσιώδες, στο δε αμπέλι παίρνει τη χροιά του γλυκού κρασιού, στη συκιά γλυκαίνει ως σύκο και σε καθένα από τα σπέρματα αυξάνει τη βλάστηση ανάλογα με το είδος του· έτσι φρονώ ότι ο Λόγος του Θεού στο πρόσωπο της Μαρίας έγινε σάρκα και στο σπέρμα του Αβραάμ βρέθηκε ως άνθρωπος σύμφωνα με την επαγγελία. «Διότι βρήκαμε τον Μεσσία, για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής».

Και την επομένη, «η ώρα ήταν περίπου η δεκάτη», ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνα Πέτρου, ήταν ένας από τους δύο που τον είχαν ακολουθήσει· αυτός βρίσκει πρώτος τον δικό του αδελφό, τον Σίμωνα, και του λέει: «Βρήκαμε τον Μεσσία» (το οποίο μεταφράζεται Χριστός). Αυτός τον οδήγησε στον Ιησού. Ο Ιησούς, αφού τον κοίταξε, είπε: «Εσύ είσαι ο Σίμων ο υιός του Ιωνά, εσύ θα ονομαστείς Κηφάς» (το οποίο ερμηνεύεται Πέτρος). Την επόμενη ημέρα, ο Ιησούς θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέει: «Ακολούθησέ με». Ο Φίλιππος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά, από την πόλη του Ανδρέα και του Πέτρου. Βρίσκει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον Νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε, τον Ιησού, τον υιό του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ». Και του είπε ο Ναθαναήλ: «Από τη Ναζαρέτ είναι δυνατόν να προέλθει κάτι καλό;» Του λέει ο Φίλιππος: «Έλα και δες». Όταν ο Ιησούς είδε τον Ναθαναήλ να έρχεται προς αυτόν, λέει γι' αυτόν: «Ιδού ένας αληθινός Ισραηλίτης, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος». Του λέει ο Ναθαναήλ: «Από πού με γνωρίζεις;» Αποκρίθηκε ο Ιησούς και του είπε: «Προτού σε φωνάξει ο Φίλιππος, ενώ ήσουν κάτω από τη συκιά, σε είδα». Αποκρίθηκε σε αυτόν ο Ναθαναήλ και είπε: «Ραββί, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ». Αποκρίθηκε σε αυτόν ο Ιησούς και του είπε: «Επειδή σου είπα ότι σε είδα κάτω από τη συκιά πιστεύεις; Μεγαλύτερα από αυτά θα δεις».

Στη συνέχεια, λοιπόν, από αυτό το πρώτο σημείο επιτελεί και τα υπόλοιπα σημεία και διδάσκει το κήρυγμα, φανερώνοντας σε όλους τους ανθρώπους τη θαυμαστή και άρρητη φιλανθρωπία του και την ευαγγελική θαυματουργία, όπως πολλές φορές αναγκάστηκα να πω εξαιτίας της άγνοιας των πλανεμένων, οι οποίοι τολμούν να αντιλέγουν στην ακρίβεια των Ευαγγελίων, η οποία έχει εκτεθεί με αλληλουχία από το Άγιο Πνεύμα. 17. Διότι μια τόσο ακριβής απόδειξη δεν θα αφήσει περιθώριο σε εκείνους που αντιφάσκουν με τον ίδιο τους τον εαυτό· διότι δεν λέω ότι εναντιώνονται στην αλήθεια, επειδή ούτε καν το μπορούν. Καθίσταται γαρ φανερό ότι η αρχή της υπόλοιπης εξιστόρησης έγινε από το βάπτισμα· καθώς έτσι αποδεικνύεται πώς ο Κύριος, μετά την ημέρα του βαπτίσματος, βρέθηκε στον πειρασμό των σαράντα ημερών στην έρημο, γεγονότα για τα οποία το Άγιο Πνεύμα δεν μερίμνησε να τα αναφέρει μέσω του Ιωάννη· διότι αυτό είχε ήδη επισημανθεί μέσω των τριών Ευαγγελιστών. Και πάλι, στους άλλους Ευαγγελιστές δεν υπήρξε μέριμνα για τα υπόλοιπα, προκειμένου ο καθένας να βοηθείται από τον άλλον. Διότι η αλήθεια, όταν συλλέγεται από όλους, αποδεικνύεται ότι είναι μία και δεν βρίσκεται σε σύγκρουση με τον εαυτό της. Διότι αμέσως από εκεί, από τον πειρασμό, όπως είπα, έρχεται στη Ναζαρέτ και μένει εκεί, χωρίς να είναι ακόμη μαζί του κανένας μαθητής. Και από εκεί κατεβαίνει προς τον Ιωάννη, οπότε αμέσως καλείται ο Πέτρος μέσω του Ανδρέα, έπειτα ο Φίλιππος, και μέσω του Φιλίππου ο Ναθαναήλ.

Και ενώ στην ελιά παράγεται πλούσιο έλαιο, προσλαμβάνοντας από αυτήν το ουσιώδες, στο αμπέλι αποκτά το χρώμα του ο γλυκύς οίνος, στη συκιά γλυκαίνει το σύκο, και σε καθένα από τα σπέρματα αναπτύσσεται η βλάστηση σύμφωνα με το είδος του· έτσι, νομίζω, ο Λόγος του Θεού μέσα στη Μαρία έγινε σάρκα και μέσα στο σπέρμα του Αβραάμ βρέθηκε ως άνθρωπος, σύμφωνα με την υπόσχεση: «διότι βρήκαμε τον Μεσσία, για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής». Όπως δε είπε ο Μωυσής: «Ας κατέλθει σαν βροχή ο λόγος μου», και ο Δαβίδ: «Ας κατέλθει σαν δροσιά πάνω σε μαλλί προβάτου, και σαν σταγόνες που στάζουν πάνω στη γη», (όπως δηλαδή το μαλλί δεχόμενο τη δροσιά αυξάνει την παραγωγή του, και η γη δεχόμενη τη βροχή αυξάνει τον καρπό που ελπίζουν οι γεωργοί, αποδεχόμενη το πρόσταγμα του Δεσπότη, παρέχοντας πρόθυμα τη φύση της, επιδεικνύοντας δε μεγαλύτερη σπουδή στο να λαμβάνει από Αυτόν), έτσι ακριβώς και η παρθένος Μαρία, όταν λέει «πώς θα γνωρίσω ότι θα μου συμβεί αυτό;», άκουσε: «Πνεύμα Κυρίου θα έλθει επάνω σου και δύναμη Υψίστου θα σε επισκιάσει· γι' αυτό και το γεννώμενο από εσένα θα είναι άγιο και θα ονομαστεί Υιός Υψίστου». Ο Χριστός λαλεί μέσω του αγγέλου, και ο Δεσπότης αναπλάθει τον Εαυτό Του μέσα στο δικό Του πλάσμα, «αφού έλαβε μορφή δούλου»· και η μεν Μαρία αντλεί τον Λόγο για σύλληψη, όπως η γη τη βροχή, ενώ ο Λόγος του Θεού αναδεικνύει τον Εαυτό Του ως άγιο καρπό, προσλαμβάνοντας τη θνητή φύση.

(Ο δε μέγας Πέτρος δεν έφτασε σε αυτήν τη χάρη σταδιακά μέσω αυξήσεως, αλλά ταυτόχρονα άκουσε τον αδελφό του και πίστεψε στον Αμνό και τελειώθηκε διά της πίστεως, και αφού προσκολλήθηκε στην πέτρα, έγινε Πέτρος). Αυτός, λοιπόν, ο Φίλιππος, ο άξιος συμπολίτης τόσων και τόσο σπουδαίων ανδρών, επειδή αποτέλεσε εύρημα του Κυρίου, όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο ότι «Βρίσκει τον Φίλιππο ο Ιησούς», κατέστη ακόλουθος του Λόγου που είπε «Ακολούθει μοι». Και, αφού πλησίασε το αληθινό φως σαν λυχνάρι, άντλησε από εκεί για τον εαυτό του την κοινωνία του φωτός, και περιλάμπει τον Ναθαναήλ, φωτίζοντάς τον στο μυστήριο της ευσεβείας με τα εξής λόγια: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής και οι προφήτες βρήκαμε, τον Ιησού από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας».

ΟΜΙΛΙΑ Κ΄. «Την επομένην ημέρα θέλησε να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέει: Ακολούθει με. Ήταν δε ο Φίλιππος από τη Βηθσαϊδά, από την πόλη του Ανδρέα και του Πέτρου». α΄. Σε κάθε άνθρωπο που μεριμνά και κοπιάζει υπάρχει κάποιο όφελος, λέει ο παροιμιώδης λόγος. Ο Χριστός όμως υπονόησε και κάτι περισσότερο λέγοντας: «Εκείνος που ζητά, βρίσκει». Γι' αυτό λοιπόν οδηγούμαι στο να θαυμάζω από πού και πώς ο Φίλιππος ακολούθησε τον Χριστό. Διότι ο μεν Ανδρέας άκουσε από τον Ιωάννη, και ο Πέτρος από τον Ανδρέα· αυτός όμως, χωρίς να μάθει τίποτα από κανέναν, παρά μόνο επειδή του είπε ο Χριστός τούτο, «Ακολούθει με», πείσθηκε αμέσως και δεν απομακρύνθηκε, αλλά γίνεται και κήρυκας σε άλλους. Διότι, αφού έτρεξε στον Ναθαναήλ, του λέει: «Βρήκαμε εκείνον για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες». Βλέπεις πώς είχε διάνοια που ερευνούσε με επιμέλεια, και μελετούσε συνεχώς τα συγγράμματα του Μωυσή, και προσδοκούσε την παρουσία; Διότι και το «Βρήκαμε», ανήκει κατά κάποιον τρόπο πάντοτε σε εκείνους που αναζητούν. Την επομένη εξήλθε ο Ιησούς στη Γαλιλαία. Διότι προτού να προσκολληθεί κάποιος σε αυτόν, δεν καλεί κανέναν. Και το κάνει αυτό όχι τυχαία, αλλά σύμφωνα με τη δική του σοφία και σύνεση. Διότι, εάν αυτός τους προσέλκυε χωρίς να έχει προσέλθει κανείς από μόνος του, ίσως και να αποσκιρτούσαν· ενώ τώρα, επειδή το επέλεξαν από μόνοι τους, παρέμεναν πλέον σταθεροί. Τον δε Φίλιππο τον καλεί, επειδή του ήταν περισσότερο γνώριμος· διότι, καθώς είχε γεννηθεί και ανατραφεί στη Γαλιλαία, τον γνώριζε καλύτερα.

Παίρνοντας, λοιπόν, τους μαθητές, προχωρεί πλέον στην αλίευση των υπολοίπων, και προσελκύει τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ. Αλλά ως προς αυτόν, δεν ήταν και τόσο θαυμαστό, διότι η φήμη του Ιησού είχε διαδοθεί σε ολόκληρη τη Συρία. Το θαυμαστό όμως ήταν η περίπτωση του Πέτρου, του Ιακώβου και του Φιλίππου, όχι μόνο διότι πείστηκαν προτού γίνουν τα θαύματα, αλλά και διότι κατάγονταν από τη Γαλιλαία, από όπου κανένας προφήτης δεν αναδεικνύεται ούτε μπορεί να προέλθει κάτι καλό. Διότι αυτοί είχαν κάπως πιο αγροίκο, πιο άγριο και πιο χονδροειδή χαρακτήρα. Ο Χριστός, όμως, και από αυτό φανέρωσε τη δύναμή Του, εκλέγοντας τους πιο εκλεκτούς από τους μαθητές Του από μια γη που δεν παρήγαγε κανέναν καρπό. Είναι πιθανό, βέβαια, ο Φίλιππος να Τον ακολούθησε επειδή είδε τον Πέτρο και τους συντρόφους του, και επειδή είχε ακούσει από τον Ιωάννη. Είναι όμως επίσης πιθανό να ενέργησε κάτι μέσα του και η ίδια η φωνή του Χριστού. Διότι Εκείνος γνωρίζει αυτούς που πρόκειται να φανούν κατάλληλοι. Ο ευαγγελιστής, ωστόσο, τα παρουσιάζει όλα αυτά συνοπτικά. Ήξερε, λοιπόν, ότι ο Χριστός επρόκειτο να έλθει· αγνοούσε όμως ότι Αυτός ήταν ο Χριστός. Και πιστεύω ότι αυτό το είχε ακούσει είτε από τον Πέτρο είτε από τον Ιωάννη. Ο Ιωάννης, μάλιστα, αναφέρει και το χωριό του, για να μάθεις ότι ο Θεός εξέλεξε τα ασθενή του κόσμου. Βρίσκει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει: «Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον Νόμο, καθώς και οι προφήτες, Τον βρήκαμε, τον Ιησού, τον υιό του Ιωσήφ, τον από τη Ναζαρέτ».

Αυτός ο θεόκλητος μαθητής, ο Φίλιππος, ο μυσταγωγός της Τριάδος, αμέσως μετά την κλήση του κήρυττε τον σαρκωθέντα Υιό του Θεού· λέγει δε τα εξής προς τον Ναθαναήλ: «Αυτόν που ο Μωυσής προέγραψε στον Νόμο και οι προφήτες κήρυξαν, βρήκαμε, τον υιό του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ, τον πολυέλεο».

Μάθε δε ότι το όνομα Σίμων ερμηνεύεται «υπακοή», και το Ιωνάς «περιστερά». Τέκνο λοιπόν της πραότητας, η οποία δηλώνεται μέσω της περιστεράς, είναι η υπακοή· και εκείνος που έχει την υπακοή γίνεται και Πέτρος, προαγόμενος στη σταθερότητα του καλού μέσω της υπακοής. «Την επομένη, θέλησε ο Ιησούς να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο, και του λέει: Ακολούθα με. Ήταν δε ο Φίλιππος από τη Βηθσαϊδά, από την πόλη του Ανδρέα και του Πέτρου. Βρίσκει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει: Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε, τον Ιησού, τον υιό του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ.» Ο μεν Ανδρέας αφού άκουσε τον Πρόδρομο, και ο Πέτρος τον Ανδρέα, ακολούθησαν τον Ιησού· ο δε Φίλιππος φαίνεται πως δεν είχε ακούσει τίποτα, και όμως ακολούθησε τον Κύριο αμέσως, όταν Εκείνος του είπε το «Ακολούθα με». Πώς λοιπόν πείστηκε τόσο αμέσως; Φαίνεται λοιπόν, πρώτον, ότι η φωνή του Κυρίου δημιούργησε μέσα στην ψυχή του κάποιο κέντρισμα αγάπης. Διότι η φωνή του Σωτήρα δεν προφερόταν απλώς, αλλά στους άξιους άναβε αμέσως τα εσώψυχά τους προς την αγάπη Του· όπως ακριβώς λένε και οι συνοδοιπόροι του Κλεόπα: «Δεν καιγόταν η καρδιά μας μέσα μας, καθώς μας μιλούσε στον δρόμο;» Έπειτα δε, επειδή ο Φίλιππος είχε καρδιά που μεριμνούσε, και μελετούσε συνεχώς τα λόγια του Μωυσή, και προσδοκούσε πάντοτε τον Χριστό, αμέσως όταν Τον είδε, πείστηκε· γι' αυτό και λέει: «Βρήκαμε τον Ιησού»· το οποίο δείχνει ότι προφανώς Τον αναζητούσε.