ὑπονοεῖ δὲ ἴσως παρὰ Φιλίππου τι κατ᾽ αὐτὸν δεδεῖχθαι τὸν Κύριον. <Πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι ὄντα ὑπὸ τὴν συκὴν εἶδόν σε.> Ἔλυσεν αὐτῷ τὴν ὑπόνοιαν ὁ Σωτὴρ, καὶ πρὸ τῆς τοῦ Φιλίππου συντεύξεώς τε καὶ ὁμιλίας ἑωρακέναι φάσκων αὐτὸν ὑπὸ τὴν συκὴν, καίτοι μὴ παρὼν τῷ σώματι. χρησίμως τε σφόδρα καὶ ἡ συκὴ καὶ ὁ τόπος ὀνομάζεται, τὴν τοῦ τεθεωρῆσθαι πίστιν αὐτὸν ἐγγυώμενα· ὁ γὰρ ἀκριβῶς ἤδη μαθὼν καὶ τὸ σὺν αὐτῷ, ἑτοίμως ἂν παρεδέξατο. <Ῥαββὶ, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ βασιλεὺς εἶ τοῦ Ἰσραήλ.> Οἶδε μόνον ὄντα καρδιῶν ἐρευνητὴν τὸν Θεὸν, οὐδενὶ δὲ ἑτέρῳ τῶν ἀνθρώπων δίδωσιν ἐξεπίστασθαι νοῦν, τὸ ἐν ψαλμοῖς ἐκεῖνο κατὰ τὸ εἰκὸς ἐνθυμούμενος “Ἐτάζων καρδίας ”καὶ νεφροὺς ὁ Θεός.” ὡς γὰρ οὐδενὶ τῶν ἄλλων προσὸν, μόνῃ τῇ θείᾳ φύσει καὶ τοῦτο ἐξαίρετον ὁ μελῳδὸς ἀνατέθεικεν. οὐκοῦν ἐν ἀφθόγγοις ἔτι ψιθυρισμοῖς τὴν ὑπόνοιαν αὐτῷ στρεφομένην κατὰ τὸν νοῦν ἐπείπερ ἔγνω θεωροῦντα τὸν Κύριον, διδάσκαλον μὲν εὐθὺς ἀποκαλεῖ, προθύμως ἤδη τὴν ὑπ᾽ αὐτῷ μαθητείαν εἰσβαίνων, Θεοῦ δὲ Υἱὸν ὁμολογεῖ καὶ βασιλέα τοῦ Ἰσραὴλ, ᾧπερ ἂν ἐνυπάρχοι τὰ τῆς θεότητος ἴδια, τοῦτον εἶναι πάντως καὶ κατὰ φύσιν Θεὸν εὐπαιδεύτως διαβεβαιούμενος. <Ὅτι εἶπόν σοι ὅτι Εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις;
Μετάφραση
Ίσως υπονοεί ότι ο Κύριος είχε πληροφορηθεί κάτι γι' αυτόν από τον Φίλιππο. «Πριν σε φωνάξει ο Φίλιππος, ενώ ήσουν κάτω από τη συκιά, σε είδα.» Ο Σωτήρας του έλυσε αυτή την υπόνοια, δηλώνοντας ότι τον είχε δει κάτω από τη συκιά πριν από τη συνάντηση και τη συνομιλία του με τον Φίλιππο, αν και δεν ήταν σωματικά παρών. Πολύ χρήσιμα κατονομάζεται και η συκιά και ο τόπος, παρέχοντας εγγύηση για την πίστη του ότι πράγματι τον είχε δει· διότι έχοντας μάθει με ακρίβεια τα όσα τον αφορούσαν, πρόθυμα θα αποδεχόταν τον λόγο. «Ραββί, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ.» Γνωρίζει ότι μόνον ο Θεός είναι ερευνητής των καρδιών, και σε κανέναν άνθρωπο δεν αποδίδει τη δυνατότητα να γνωρίζει τον νου, ενθυμούμενος πιθανότατα εκείνο το χωρίο των Ψαλμών: «Ο Θεός ετάζει καρδιές και νεφρούς». Διότι ο μελωδός ανέθεσε ως αποκλειστικό προνόμιο μόνο στη θεία φύση και αυτό, ως κάτι που δεν προσιδιάζει σε κανέναν άλλον. Επομένως, επειδή αντιλήφθηκε ότι ο Κύριος έβλεπε την υπόνοια που στριφογύριζε στον νου του με άφωνους ακόμη ψιθύρους, αμέσως τον αποκαλεί δάσκαλο, εισερχόμενος ήδη πρόθυμα στη μαθητεία του κοντά του, και τον ομολογεί Υιό του Θεού και βασιλιά του Ισραήλ, επιβεβαιώνοντας με θεολογική ορθότητα πως σε όποιον ενυπάρχουν τα ιδιώματα της θεότητας, αυτός είναι οπωσδήποτε και κατά φύσιν Θεός. «Επειδή σου είπα ότι σε είδα κάτω από τη συκιά, πιστεύεις;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες