Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 10:1

Έχεις τη θύρα του νόμου, απόφυγε το παράθυρο της ανομίας· «Εκείνος που δεν εισέρχεται από τη θύρα, αλλά μπαίνει από αλλού, είναι κλέφτης και ληστής»· κλέφτης, επειδή ενεργεί κρυφά πορνεύοντας· ληστής, επειδή διαρρηγνύει ξένο γάμο. «Ενώ εκείνος που εισέρχεται από τη θύρα» του νόμιμου γάμου, «είναι ποιμένας των προβάτων», είναι πατέρας των γνήσιων τέκνων· κάτω μεν αφήνοντας κληρονόμους, πάνω δε γινόμενος κληρονόμος. «Εις το τέλος, υπέρ της κληρονομούσης» ...

Διότι αναγνώρισε τον αρχιποιμένα Χριστό και απέφυγε τους Φαρισαίους λύκους· εισήλθε μέσω της σταυρικής θύρας στην εκκλησιαστική μάνδρα. Άκουγες μόλις τώρα τον Κύριο να λέει: «Αμήν, αμήν σας λέω, όποιος δεν εισέρχεται από τη θύρα στην αυλή των προβάτων, αλλά αναβαίνει από αλλού, είναι κλέφτης και ληστής». Ο Κύριος ονόμασε τον εαυτό του θύρα· διότι, για να μη νομίσουν κάποιοι, ακούγοντας για θύρα, ότι ομιλεί απλώς για μία κοινή θύρα, εισάγει την ερμηνεία ώστε να στερεώσει τη διδασκαλία του· διότι αμέσως προσέθεσε λέγοντας: «Αμήν, αμήν σας λέω: Εγώ είμαι η θύρα των προβάτων· εάν κάποιος εισέλθει και εξέλθει μέσω εμού, θα βρει βοσκή». Πολύ σωστά ο Κύριος ονόμασε τον εαυτό του θύρα, καθώς διαφυλάσσει όσους βρίσκονται μέσα στην πίστη, αποδιώκει όσους παραμονεύουν απ' έξω, και εισάγει στη συνάντηση με τον οικοδεσπότη Πατέρα. Διότι κανείς δεν γνωρίζει τον Πατέρα ειμή μόνο μέσω του Υιού, σύμφωνα με τον ίδιο που λέει: «Κανείς δεν γνωρίζει τον Πατέρα ειμή ο Υιός, και σε όποιον θέλει ο Υιός να τον αποκαλύψει». «Εγώ είμαι η θύρα των προβάτων». Ορθώς ο Κύριος ονόμασε τον εαυτό του θύρα, και όχι θύρες· διότι ένας είναι ο Πατήρ, και ένας ο Υιός, και ένα το Άγιο Πνεύμα, και δεν είναι τρεις θεοί, αλλά μία θύρα γνώσεως. Και ποιος είναι μάρτυρας αυτού; Ο Παύλος που αναφωνεί: «Ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα».

Κεφάλαιο Ε΄. ΙΩΑΝΝΗΣ. Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, εκείνος που δεν εισέρχεται από τη θύρα στην αυλή των προβάτων, αλλά αναβαίνει από άλλο μέρος, εκείνος είναι κλέφτης και ληστής. Εκείνος όμως που εισέρχεται από τη θύρα, είναι ο ποιμένας των προβάτων. Και λίγο παρακάτω: Εγώ είμαι η θύρα των προβάτων.

Κεφάλαιο αʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Αλίμονο στον άνθρωπο εκείνο, μέσω του οποίου έρχεται το σκάνδαλο. Και εάν ο οφθαλμός σου σε σκανδαλίζει, αφαίρεσέ τον· ομοίως ισχύει και για το χέρι και για το πόδι. ΙΩΑΝΝΗΣ. Αμήν, αμήν σας λέγω· όποιος δεν εισέρχεται από τη θύρα στην αυλή των προβάτων, αλλά ανεβαίνει από αλλού, εκείνος είναι κλέφτης και ληστής. Και λίγο μετά: Ξένο όμως δεν πρόκειται να ακολουθήσουν, αλλά θα φύγουν μακριά του, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων. ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ.

Αυτοκατάκριτοι είναι λοιπόν οι Ιουδαίοι, επειδή διαβεβαιώνουν ότι βλέπουν, ενώ δεν πράττουν απολύτως τίποτα από όσα έπρεπε να πράττουν, και μάλιστα με μεγάλη επιμονή, και ενώ γνωρίζουν το θέλημα του Κυρίου, το περιφρονούν τόσο πολύ ώστε να εναντιώνονται ακόμη και στα πιο εξαίρετα θαύματα. «Αλήθεια, αλήθεια σας λέγω, εκείνος που δεν μπαίνει από τη θύρα στην αυλή των προβάτων, αλλά αναβαίνει από αλλού, εκείνος είναι κλέφτης και ληστής· ενώ εκείνος που μπαίνει από τη θύρα είναι ο ποιμένας των προβάτων. Σε αυτόν ο θυρωρός ανοίγει, και τα πρόβατα ακούνε τη φωνή του, και τα δικά του πρόβατα τα φωνάζει με το όνομά τους και τα βγάζει έξω. Όταν βγάλει όλα τα δικά του, πορεύεται μπροστά τους, και τα πρόβατα τον ακολουθούν, επειδή γνωρίζουν τη φωνή του. Ξένον όμως δεν πρόκειται να τον ακολουθήσουν, αλλά θα φύγουν μακριά του, επειδή δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων». Θα φαινόταν βέβαια, και πολύ λογικά, σε όσους ακούνε χωρίς να εμβαθύνουν, ότι δεν εισήχθη και πολύ επίκαιρα ο λόγος της προκείμενης παραβολής· διότι, ενώ μιλούσε για τύφλωση και ανάβλεψη, αμέσως κάνει λόγο για πρόβατα, για αυλή και για θύρα. Αλλά σε όποιον κατοικεί σοφός νους, και έχει φροντίσει να προσεγγίζει με μεγαλύτερη εμβάθυνση τα νοήματα, θα διαπιστώσει πάλι ότι ο λόγος προχωρά σε ευθεία γραμμή και δεν έχει ξεφύγει καθόλου από το πρέπον. Αυτό που έχω πει πολλές φορές, θα το επαναλάβω και πάλι.

Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υποπτευθούμε ότι, επειδή ειπώθηκε το «Πάντες», ακυρώνεται από τον Σωτήρα μας Χριστό η αποστολή των αγίων προφητών· διότι ο λόγος δεν αναφέρεται σε εκείνους, αλλά σε άλλους. Επειδή, δηλαδή, επρόκειτο να μιλήσει για τους ψευδοποιμένες και για εκείνους που ανεβαίνουν από αλλού στην αυλή των προβάτων, αφού αναγκαστικά είχαν ήδη προσημανθεί ξεκάθαρα εκείνοι για τους οποίους γινόταν ο λόγος, λέει το «Πάντες», και σε καμία περίπτωση δεν θα νομίσουμε ότι αθετείται το πρόσωπο των αγίων προφητών. Πώς, άλλωστε, θα τους αθετούσε Εκείνος που μέσω αυτών κατέστησε σαφή τα μηνύματα της δικής Του παρουσίας, Εκείνος που λέει «Εγώ επλήθυνα τις οράσεις και μέσω των προφητών χρησιμοποίησα παρομοιώσεις;» Εκείνος που ανέδειξε τον Μωυσή, και είπε προς τον Ιερεμία «Μην λες ότι είμαι νεότερος, διότι θα πας προς όλους σε όσους θα σε αποστείλω, και θα μιλήσεις σύμφωνα με όλα όσα θα σε διατάξω»· και προς τον μακάριο Ιεζεκιήλ «Υιέ ανθρώπου, εγώ θα σε αποστείλω προς τον οίκο του Ισραήλ, σε αυτούς που με παραπικραίνουν;»

Σύμφωνα δε με τον υπολογισμό άλλων αντιγράφων, από την ηλικία του Σημ, από τότε δηλαδή που γεννήθηκε ο ίδιος ο Σημ, έως τον προαναφερθέντα χρόνο της συνάντησης του Αβραάμ με τον Μελχισεδέκ, η οποία συνέβη στο ογδοηκοστό όγδοο ή ενενηκοστό έτος της ζωής του, προκύπτουν εξακόσια είκοσι οκτώ έτη, λίγο έως πολύ, ώστε να είναι εξάπαντος αδύνατον να φτάσει ο Σημ μέχρι τον προαναφερθέντα χρόνο του Αβραάμ, για να θεωρηθεί ότι αυτός είναι ο Μελχισεδέκ. Έτσι κατέρρευσε από παντού και η χυδαιολογία των Σαμαρειτών. 7. Οι Ιουδαίοι πάλι ισχυρίζονται ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν μεν δίκαιος, αγαθός και ιερέας του Υψίστου, όπως αναφέρει η θεία Γραφή, αλλά επειδή ήταν γιος πόρνης, όπως λένε, δεν έχει καταγραφεί η μητέρα του ούτε είναι γνωστός ο πατέρας του. Όμως κατέπεσε και αυτών ο ανόητος ισχυρισμός. Διότι και η Ραάβ ήταν πόρνη και έχει καταγραφεί, και ο Ζαμβρί που πόρνευσε έχει καταγραφεί, όπως και η Χασβιεί μαζί του, αν και ήταν αλλοεθνής και δεν καταγόταν από το γένος του Ισραήλ. * Και «καθένας που δεν εισέρχεται από τη θύρα, όπως είπε το άγιο Ευαγγέλιο, είναι ληστής και όχι ποιμένας».

Ζʹ. Αυτά, λοιπόν, προς εσάς από αυτόν τον σεμνό Αβραάμ, τον πατριάρχη, την τίμια και σεβαστή κεφαλή, το κατοικητήριο όλων των αγαθών, τον κανόνα της αρετής, την τελείωση της ιεροσύνης, αυτόν που προσφέρει σήμερα στον Κύριο την εκούσια θυσία, τον μονογενή, αυτόν που προήλθε από την υπόσχεση. Εσείς, από την άλλη πλευρά, οφείλετε να καρποφορείτε, τόσο για τον Θεό όσο και για εμάς, την ορθή ποίμανσή σας, κατασκηνώνοντας σε τόπο χλοερό και τρεφόμενοι κοντά σε ύδωρ αναπαύσεως, γνωρίζοντας καλά τον ποιμένα και όντας γνωστοί σε αυτόν, και ακολουθώντας εκείνον που σας καλεί ποιμαντικά και ελεύθερα μέσα από τη θύρα. Να μην ακολουθείτε τον ξένο που υπερπηδά τον φράχτη της αυλής με τρόπο ληστρικό και δόλιο, ούτε να ακούτε ξένη φωνή, η οποία σας κλέβει κρυφά και σας διασκορπίζει μακριά από την αλήθεια σε όρη, σε ερημιές, σε βάραθρα και σε τόπους που δεν επιβλέπει ο Κύριος· φωνή η οποία σας απομακρύνει από την υγιή πίστη στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, στη μία Θεότητα και δύναμη –της οποίας τη φωνή πάντοτε άκουγαν και είθε να ακούν τα δικά μου πρόβατα– και με λόγια κίβδηλα και διεφθαρμένα σας παρασύρει και σας αποσπά από τον αληθινό και πρώτο ποιμένα. Από αυτά τα λόγια είθε όλοι εμείς, ποιμένες και ποίμνιο, και όσοι ποιμαίνονται και όσοι ποιμαίνουν, να μείνουμε μακριά, σαν από νοσηρό και θανατηφόρο χορτάρι, και να είμαστε όλοι ένα εν Χριστώ Ιησού, και τώρα και στη μέλλουσα ανάπαυση· στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες. Αμήν.

[ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ] ΚΑΤΑ ΑΡΕΙΟΥ ΚΑΙ ΣΑΒΕΛΛΙΟΥ «Η καρδιά μου ανέβλυσε λόγο αγαθό», έλεγε πριν από λίγο ο ψαλμωδός. Αυτόν τον αγαθό Λόγο του Θεού, οι μεν οπαδοί του Αρείου και του Αχιλλίου, εκφέροντας την πλέον ασεβή φωνή, τόλμησαν να τον ανακηρύξουν κτίσμα και δημιούργημα, και πολλούς παρέσυραν στη δική τους πλάνη· οι δε οπαδοί του Σαβελλίου, έχοντας τα αντίθετα φρονήματα από αυτούς, προσπαθούν μεν να αναιρέσουν την υπόσταση του Υιού, και νομίζοντας ότι τιμούν τον ίδιο τον Πατέρα, ο οποίος είναι ένας, με δύο ονόματα, τον προσαγορεύουν «Υιοπάτορα». Και οι δύο αυτές δοξασίες έχουν στηθεί σαν δύο παγίδες από τους προαναφερθέντες. Διέρχεται όμως ανάμεσά τους μια μέση οδός, στενή και τεθλιμμένη, η οποία οδηγεί στη ζωή σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Πολλοί από τους ανθρώπους, παρεκκλίνοντας από αυτήν, γίνονται θήραμα της άλλης πλάνης· εσύ όμως μου φαίνεται ότι, επειδή φοβάσαι τις πτώσεις και στις δύο αυτές περιπτώσεις, αποφεύγεις την ίδια την οδό της αλήθειας, νομίζοντας ότι δεν πρέπει να αρθρώνεις λόγο περί του Θεού. Πρόσεξε λοιπόν μήπως, από φόβο για την πλάνη των δύο αυτών άκρων, επωμιστείς την τιμωρία της ασέβειας. Ο ίδιος ο Σωτήρας, στεκούμενος μπροστά από την αληθινή οδό, φωνάζει λέγοντας: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια»· μην παρεκκλίνεις στα δεξιά ή στα αριστερά, ώστε να μην περιπέσεις σε καμία από αυτές. Και πάλι: «Εγώ είμαι η θύρα των προβάτων· εκείνος που δεν εισέρχεται δι' εμού, αλλά ανεβαίνει από αλλού, είναι κλέφτης και ληστής, ο οποίος, αφού πιαστεί στην παγίδα, θα καταστραφεί».

Πώς, λοιπόν, αποδεικνύει ότι δεν είναι πλάνος, αλλά ποιμένας; Παραθέτοντας τα γνωρίσματα του καθενός, και του ποιμένα, και του πλάνου και λυμεώνα, και παρέχοντάς τους μέσα από αυτά τη δυνατότητα να εξετάσουν την αλήθεια των πραγμάτων. Και πρώτα δείχνει ποιος είναι ο πλάνος και ο κλέφτης, ονομάζοντάς τον έτσι σύμφωνα με τις Γραφές και λέγοντας: «Αμήν, αμήν σας λέγω, εκείνος που δεν εισέρχεται από τη θύρα στην αυλή των προβάτων, αλλά ανεβαίνει από αλλού, εκείνος είναι κλέφτης και ληστής». Πρόσεξε τα γνωρίσματα του ληστή: πρώτον, ότι δεν εισέρχεται με παρρησία· δεύτερον, ότι δεν έρχεται σύμφωνα με τις Γραφές· διότι αυτό σημαίνει το «όχι από τη θύρα».

Λέγοντας δε το «Εκείνος που ανεβαίνει από αλλού», υπονόησε και τους γραμματείς, διότι δίδασκαν εντάλματα, δηλαδή διδασκαλίες ανθρώπων, και παρέβαιναν τον νόμο, πράγμα που άλλωστε και ο ίδιος τους έλεγε ελέγχοντάς τους: «Κανένας από εσάς δεν τηρεί τον νόμο». Και ορθώς είπε «ανεβαίνει» και όχι «εισέρχεται», ενέργεια που είναι γνώρισμα του κλέφτη που θέλει να υπερπηδήσει τον μαντρότοιχο και κάνει τα πάντα ριψοκίνδυνα. Είδες πώς σκιαγράφησε τον ληστή; Παρατήρησε και το γνώρισμα του ποιμένα. Ποιο είναι λοιπόν αυτό;

Προσέχετε τους σκύλους, προσέχετε τους κλέφτες. Διότι εκείνος που δεν εισέρχεται από τη θύρα στην αυλή των προβάτων, αλλά ανεβαίνει από αλλού, είναι κλέφτης και ληστής. Και πάλι για αυτούς λέει: Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου. Και πάλι προς αυτούς έλεγε: Εσείς προέρχεστε από τον πατέρα σας, τον διάβολο.

ΚΓ΄. Τι, λοιπόν, ο συνεργός και συμμέτοχός του, ο φερώνυμος πρόδρομος του Αντιχρίστου, από το σώμα του οποίου εκπορεύεται καμίνι πυρός της βλασφημίας; Ο ψευδομάντης Βαλαάμ, ο μύστης της εγγαστρίμυθης; Οι δύο εκατόνταρχοι της αντίπαλης παρατάξεως, οι νέοι Φαραωνικοί και επαωδοί Ιαννής και Ιαμβρής οι αστρολόγοι; Τι, λοιπόν, αυτός που έχει λεόντεια μορφή και βρυχάται σαν λιοντάρι εναντίον της Εκκλησίας; Μιμείται τον αρχηγέτη Λέοντα της αιρέσεως αυτής, και, όπως ακριβώς εκείνος εξοστράκισε τον θεσπέσιο Γερμανό, έτσι και αυτός απομάκρυνε από τον πατριαρχικό θρόνο τον αοίδιμο και αγιώτατο Νικηφόρο, και καταδίκασε σε βασανιστήρια και εξορίες όλους τους αγιωτάτους αρχιερείς που ήταν με το μέρος του, καθώς και τους μοναχούς. Τι λοιπόν; Εκδιώκεται ο αγαπημένος Ιακώβ, και εισάγεται στη θέση του ο Ησαύ, που ήταν μισητός ήδη πριν από τη γέννησή του. Αναβαίνουν από αλλού οι κλέφτες και οι ληστές στην αυλή της Εκκλησίας. Βεβηλώθηκε το άγιο θυσιαστήριο. Πάλι οι Ιουδαίοι χαίρονται· πάλι αλαλάζουν δυνατά χτυπώντας τα χέρια τους· πάλι κομπάζουν και αγάλλονται εναντίον του Ναζωραίου Χριστού του Θεού, τον οποίο σταύρωσαν, βλέποντας αυτά που συμβαίνουν· πάλι οι Μοντανιστές βρήκαν έδαφος. ΚΔ΄. Τι λοιπόν ο Λέων, που ούρλιαζε δυνατά σαν μέσα από το δάσος και μούγκριζε εναντίον της Εκκλησίας και εναντίον του Χριστού; Ο ίδιος γέμισε την ευδαίμονα πόλη με ταραχές και σκάνδαλα, ενώ οιμωγές και θρήνοι και δάκρυα και στεναγμοί διατρέχουν τα πάντα από παντού.

Τι κάνει λοιπόν ο καλός ποιμένας; Επιστρέφει μόνος στο μοναστήρι, με τα σπλάχνα του να σπαράζουν για τη στέρηση των προβάτων του Χριστού και κατακλυσμένος από δάκρυα. Και πρόσεξε την ακεραιότητα της άγιας ψυχής και την ανεξικακία του δίκαιου άνδρα· διότι, επειδή δεν του ήταν ανεκτό να βλέπει άδεια την αυλή των προβάτων, τι κάνει ο πάνσοφος και γενναίος, για να συμφιλιώσει το ποίμνιο με τον εαυτό του και με τον Θεό και να το συγκεντρώσει κοντά του; Ερευνά τα μέρη της πόλης όπου ο καθένας τους διέμενε ζώντας κατά το δικό του θέλημα, και αφού τα μαθαίνει, στέλνει στον καθένα τα απαραίτητα για τις ανάγκες του, μαλακώνοντας τη σκληρότητα της καρδιάς τους με παρηγορητικά λόγια. Καθώς δε αυτό γινόταν για πολλές ημέρες, και ο πραγματικά καλός ποιμένας, πηγαίνοντας με ταπεινό σχήμα, καθόταν μαζί με τον καθένα από αυτούς, και τους μιλούσε με αγάπη και ζητούσε την επιστροφή τους ζητώντας συγγνώμη, σαν κάποιος που τους είχε αδικήσει μάλλον παρά είχε αδικηθεί από αυτούς, μαλάκωσε την αντίσταση και τη σκληρότητα της καρδιάς τους με διδακτικούς λόγους, και σε λίγο χρόνο τους συγκέντρωσε όλους ο καλός ποιμένας, αυτός που εισήλθε στην αυλή των προβάτων από τη θύρα του Ιησού και όχι ανεβαίνοντας από αλλού σαν κλέφτης, και γέμισε ξανά τη δική του αυλή με τα ήμερα πρόβατα που πριν από λίγο είχαν αγριέψει.

Και αυτός, λοιπόν, ο καθοδηγητής, και κυρίως οι ομόφρονες οπαδοί του, είναι όλοι αξιέπαινοι και άξιοι τιμών, όσοι συγκρότησαν την προειρημένη Σύνοδο ως πραγματικά καλοί ποιμένες και μιμητές του αρχιποίμενα Χριστού, ως άγρυπνοι φύλακες της θείας μάνδρας της Εκκλησίας και των λογικών προβάτων σε αυτήν, οι οποίοι τηρούν τις νυχτερινές φυλακές της νύχτας που διακόπτει τη νοητή ημέρα, την οποία ο Ήλιος της δικαιοσύνης καθιστά αίθρια, δηλαδή της νύχτας της σκοτεινής και άθεης κακοπιστίας, ήτοι της αιρετικής φλυαρίας και δυσφημίας και κάθε άλλης κακίας. Και καθώς αγρυπνούν στο ύπαιθρο κατά τη διάρκεια αυτών των φυλακών, υπηχεί το παναρμόνιο μέλος της ευσέβειας, το οποίο, για να μιλήσουμε μουσικά, αντηχεί η θεόφθογγη λύρα που είναι συγκροτημένη από τις επτά συγχορδίες, δηλαδή η σύμφωνη ομολογία της πίστεώς μας από τις επτά μεγάλες Συνόδους. Και καθώς αυτοί κατ' αυτόν τον τρόπο αγρυπνούσαν και φύλασσαν, δεν τους διέλαθε ο κλέπτης ή ο ληστής ή ο λύκος, που δεν εισέρχεται από τη θύρα, αλλά πηδά και μπαίνει από αλλού στην αυλή των προβάτων, με σκοπό οπωσδήποτε να κλέψει και να σφάξει και να καταστρέψει, αλλά, αφού αποκαλύφθηκε, εκδιώχθηκε από το ποίμνιο, απελάθηκε και αποκηρύχθηκε, όπως ακριβώς του άξιζε. Εσύ, δε, πόσων επαίνων, πόσων στεφάνων και σχετικών με αυτά θεαμάτων και πανηγύρεων θα ήσουν άξιος, αφού και συγκρότησες αυτόν τον λογικό πόλεμο και εξόπλισες τους μαχητές και συμπολέμησες και αρίστευσες περισσότερο από όλους και νίκησες μαζί με τον Χριστό, ο οποίος πάντοτε νικά τον κόσμο, και αφού επικύρωσες και βεβαίωσες τη νίκη, βεβαίως και με βασιλικά γράμματα, όπως επικράτησε να είναι το έθος για τις Συνόδους, αλλά ακόμη πιο βέβαια με τις πράξεις, με τις οποίες παρουσιάζεις τον ίδιο τον αγωνοθέτη και βραβευτή σου να σε βραβεύει με τις παρούσες τιμές, που είναι επάξιες για εκείνη τη συμμαχία και τη νίκη, δηλαδή τις ανδραγαθίες, τις αριστείες, τις νίκες, τα τρόπαια, εκ των οποίων έστω και ένα μόνο να εξυμνήσει κανείς επάξια είναι κοπιαστικότατο, όπως τουλάχιστον εγώ νομίζω.

«Όλοι όσοι ήλθαν και έρχονται όχι μέσω εμού, αλλά εισέρχονται από αλλού, είναι κλέφτες και ληστές». Μην πλανάσθε, λοιπόν, αδελφοί, εκείνος που ζει στο σκοτάδι βρίσκεται έξω από τη θύρα, και εκείνος που νομίζει ότι εισήλθε, αλλά δεν εισήλθε δια του φωτός, βρίσκεται και αυτός έξω από τη μάνδρα. Διότι, εάν ο Χριστός είναι το φως του κόσμου και η θύρα, είναι οπωσδήποτε φωτεινή θύρα και όχι απλώς μία θύρα, και εκείνος που έχει βρεθεί σε αυτήν, έχει βρεθεί στο φως του κόσμου. Είναι δε φως του κόσμου όχι επειδή οράται αισθητώς, αλλά επειδή θεωρείται νοερώς.

Σε τέτοιους ανθρώπους, λοιπόν, ανήκει το να δεσμεύουν και να λύνουν, να ιερουργούν και να διδάσκουν, και όχι σε εκείνους που λαμβάνουν μόνο την ψήφο και τη χειροτονία από τους ανθρώπους. Διότι κανείς δεν λαμβάνει από μόνος του αυτή την τιμή, παρά μόνο αυτός που καλείται από τον Κύριο. Δεν είπε: εκείνος που δέχεται την ψήφο από τους ανθρώπους, αλλά: εκείνος που έχει προοριστεί και προχειριστεί γι' αυτό από τον Θεό. Επειδή όσοι προέρχονται από ανθρώπους και αναδεικνύονται μέσω ανθρώπων, είναι κλέφτες και ληστές, όπως ακριβώς είπε ο Κύριος: Εγώ είμαι η θύρα. Όλοι όσοι ήρθαν και έρχονται όχι δι' εμού, αλλά εισέρχονται από αλλού, είναι κλέφτες και ληστές.

Κεφάλαιο Ι'. Περί του καλού ποιμένα και του μισθωτού. Περί του Ιησού που ρωτήθηκε στη στοά, ενώ περπατούσε. «Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, όποιος δεν μπαίνει από την πόρτα στην αυλή των προβάτων, αλλά ανεβαίνει από αλλού, εκείνος είναι κλέφτης και ληστής.