Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 10:18

Ο Απολινάριος, εξάλλου, προσπαθεί από το σημείο αυτό να βρει επιχειρήματα προς υπεράσπιση της δικής του αίρεσης. Διότι, θέλοντας να αποδείξει ότι η σάρκα του Κυρίου ήταν άψυχη, υποστηρίζει ότι επειδή η σάρκα ονομάζεται ναός, και ο ναός είναι άψυχος, άρα και αυτή είναι άψυχη. Ανόητε και πανούργε! Μήπως λοιπόν θα μετατρέψεις τη σάρκα του Κυρίου σε ξύλα και λίθους, επειδή από αυτά είναι φτιαγμένος ο ναός; Και όταν ακούς τον Κύριο να λέει «Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί», και «Έχω την εξουσία να παραδώσω την ψυχή μου», πώς τα κατανοείς αυτά; Αν πάλι ισχυρίζεσαι ότι αυτά δεν λέγονται για τη λογική και νοερή ψυχή, τη φράση «Πατέρα, στα χέρια σου παραδίδω το πνεύμα μου», πώς θα την εξηγήσεις; Διότι ασφαλώς δεν θα ισχυριστείς ότι και αυτό αναφέρεται σε άλογη ψυχή. Και το «Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη», πώς σου φαίνεται; Αλλά εσύ ας καταστραφείς μαζί με τους οπαδούς σου.

Κανένας δεν την αφαιρεί από εμένα, αλλά εγώ την παραδίδω από μόνος μου. Έχω την εξουσία να την λάβω πάλι. Αυτή την εντολή έλαβα από τον Πατέρα μου.

Ακόμη, για να μην νομίσει κανείς ότι πεθαίνει ως υπηρέτης και όργανο, λαμβάνοντας εντολή από άλλον και υπακούοντας σε αυτόν, λέει: Την εξουσία του θανάτου μου την έχω ο ίδιος, ως κυρίαρχος του θανάτου. Γι' αυτό λοιπόν λέει: «Έχω την εξουσία να παραδώσω τη ζωή μου», παρόλο που και καθένας από εσάς έχει την εξουσία να παραδώσει τη ζωή του. Διότι καθένας που το επιθυμεί μπορεί να αφαιρέσει την ίδια του τη ζωή, αλλά ο Κύριος δεν μιλάει για έναν τέτοιο τρόπο, αλλά εννοεί: «Χωρίς τη θέλησή μου, κανείς δεν θα μπορούσε να μου το κάνει αυτό»· πράγμα που στους ανθρώπους δεν συμβαίνει. Επειδή εμείς θανατωνόμαστε από άλλους ακόμη και παρά τη θέλησή μας. Ο Χριστός όμως ποτέ δεν θα έπασχε παρά τη θέλησή του. Γι' αυτό, εφόσον δεν υπόκειται στον θάνατο με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο εκούσια, έχει και το μεγαλύτερο, δηλαδή το να λάβει και πάλι τη ζωή του. Και αυτή την εντολή, λέει, έλαβε από τον Πατέρα: το να πεθάνει για χάρη του κόσμου.

Διότι πριν από αυτό ο Ίδιος συγκρατούσε την πονηρία, διατηρώντας για τον εαυτό του την ώρα του θανάτου, όπως άλλωστε έλεγε: «Κανείς δεν αφαιρεί την ψυχή μου από εμένα, αλλά εγώ την παραδίδω από μόνος μου.» —«Αυτό όμως δεν το κατάλαβε κανείς από τους συνδαιτυμόνες.» Είναι άξιο διερεύνησης το πώς δεν το κατάλαβε κανείς, μολονότι ο Κύριος, όταν ρωτήθηκε ποιος είναι ο προδότης, είπε: «Εκείνος στον οποίο εγώ θα δώσω το ψωμί». Φαίνεται, λοιπόν, ότι το είπε αυτό κρυφά μόνο στον Ιωάννη, ώστε κανείς από τους άλλους να μην ακούσει. Αφού και ο Ιωάννης, γέρνοντας στο στήθος του, ρωτάει σχεδόν ψιθυριστά στο αυτί, ώστε να μην γίνει φανερός ο προδότης· διότι αλλιώς ίσως ο Πέτρος να τραβούσε μαχαίρι και να τον σκότωνε. Άραγε, λοιπόν, ούτε ο Ιωάννης τον κατάλαβε;

«Τετέλεσται. Και κλίνοντας το κεφάλι, παρέδωσε το πνεύμα.» —«Αφού είδε, λέει, ο Ιησούς ότι όλα έχουν τελειώσει»· δηλαδή, τίποτα δεν λείπει από τη θεία οικονομία, τόσο πολύ λοιπόν διέφερε ο δικός του θάνατος. Διότι ο θάνατος δεν επήλθε στο σώμα του νωρίτερα, παρά μόνο όταν ο ίδιος το θέλησε· και το θέλησε αφού πρώτα εκπλήρωσε τα πάντα· γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε και έλεγε: «Έχω εξουσία να δώσω την ψυχή μου.» —«Λέει λοιπόν: Διψώ» εκπληρώνοντας εδώ μια προφητεία. Εκείνοι δε, επιδεικνύοντας το μιαρό του χαρακτήρα τους, τον ποτίζουν ξύδι, πράγμα που έκαναν στους καταδίκους. Επειδή και ο ύσσωπος γι' αυτόν τον λόγο προστίθεται, ως κάτι δηλητηριώδες. Μερικοί πάλι λένε ότι ύσσωπος ονομάζεται το καλάμι, διότι η κορυφή του καλαμιού είναι τέτοια. Περιτύλιξαν λοιπόν στο καλάμι το σφουγγάρι, επειδή το στόμα του Ιησού βρισκόταν ψηλά, και έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία που λέει: «Και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι». Αφού λοιπόν ήπιε, είπε: «Τετέλεσται»· δηλαδή, και αυτή η προφητεία μαζί με όλες εκπληρώθηκε, τίποτα δεν λείπει, όλα έχουν ολοκληρωθεί. Χωρίς ταραχή και με εξουσία πράττει τα πάντα· και το επόμενο αυτό δηλώνει. Διότι, όταν όλα ολοκληρώθηκαν, «αφού έκλινε το κεφάλι (διότι αυτό δεν ήταν καρφωμένο), άφησε το πνεύμα», δηλαδή, ξεψύχησε. Αν και σε εμάς συμβαίνει το αντίθετο, διότι πρώτα εκπνέουμε και έπειτα γέρνουμε το κεφάλι. Εκείνος όμως πρώτα έκλινε το κεφάλι και έπειτα ξεψύχησε.