Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 10:29

Ας δούμε. Ορθ.: Λέγει ο Υιός στα Ευαγγέλια: «Ο Πατέρας, ο οποίος μου έδωσε, είναι μεγαλύτερος από όλους, και κανείς δεν μπορεί να αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα.» Και για τον Ησαύ έχει ειπωθεί: «Ότι ο μεγαλύτερος θα υπηρετήσει τον μικρότερο»· και, «Ο Σαούλ ήταν μεγαλύτερος από όλους τους ανθρώπους»· και, «Η αγάπη είναι μεγαλύτερη από όλα»· και, «Ο κόκκος του σιναπιού, όταν αυξηθεί, γίνεται μεγαλύτερος από όλα τα λάχανα.» Είναι γραμμένα αυτά, ή όχι; Μακεδ.:

Σε ποιον άραγε είναι άγνωστο ότι το «μείζον» λέγεται είτε κατά τον λόγο της αιτίας, είτε κατά την περίσσεια της δυνάμεως, είτε κατά την υπεροχή του αξιώματος, είτε κατά την υπερβολή των όγκων; Το ότι βέβαια το «μείζον» δεν λαμβάνεται ως προς τον όγκο, ο ίδιος αυτός το δήλωσε εκ των προτέρων, και είναι λογικό να συμβαίνει αυτό· επειδή το «μείζον» στα μεγέθη είναι όσο ακριβώς και το έλασσον, και κάτι επιπλέον. Αλλά αυτά που είναι απερίληπτα ως προς το μέγεθος, ή μάλλον στερούνται παντελώς μεγέθους και ποσότητας, ποιος θα μπορούσε να τα μετρήσει συγκρίνοντάς τα μεταξύ τους; Και για όσα είναι αδύνατη η παράθεση και σύγκριση, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να διαπιστωθεί σε αυτά η υπεροχή; Το να λέγεται, εξάλλου, ότι ο Χριστός υπολείπεται από τη δύναμη του Θεού, είναι γνώρισμα ανθρώπων εντελώς νηπίων και που ούτε καν ακούνε τη φωνή του Κυρίου, ο οποίος λέει: «Εγώ και ο Πατήρ είμαστε ένα»· και χρησιμοποιεί το «ένα» αντί του «ίσου» κατά τη δύναμη, όπως θα αποδείξουμε από τα ίδια τα ρήματα του Ευαγγελίου. Διότι, αφού είπε για όσους πίστεψαν ότι «Κανείς δεν πρόκειται να τους αρπάξει από το χέρι μου»· και ότι «Ο Πατήρ, που μου τους έδωσε, είναι μεγαλύτερος από όλους»· και «Κανείς δεν μπορεί να τους αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου», πρόσθεσε: «Εγώ και ο Πατήρ είμαστε ένα», χρησιμοποιώντας σαφώς το «ένα» αντί του ίσου και ταυτού κατά τη δύναμη. Αλλά βέβαια, εάν και ο θρόνος του Θεού, όπως ακριβώς έχουμε πιστέψει, είναι όνομα αξιώματος, τι άλλο άραγε υποδηλώνει η καθέδρα που έχει οριστεί για τον Υιό εκ δεξιών του Πατρός, παρά την ισοτιμία της αξίας;

Ο Πατέρας μου, ο οποίος μου τα έδωσε, είναι μεγαλύτερος από όλους, και κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα.» Επομένως, εμείς είμαστε πρόβατα του Θεού και Πατέρα, αλλά εξίσου ονομαζόμαστε και είμαστε πρόβατα και του Υιού. Και βεβαίως, το ότι και οι άγγελοι τον υπηρετούν, εύκολα θα μπορούσες να το μάθεις και αυτό από τα Ιερά Γράμματα.

Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε να έχει ίση δόξα με τον Πατέρα και την εντελώς ακριβή ενότητα προς αυτόν μέσω της απόλυτης ομοιότητας; «Επειδή εγώ», λέει, «και ο Πατέρας είμαστε ένα», παρόλο που έχει μαρτυρήσει για αυτόν ότι βρίσκεται στο ανώτατο όριο υπεροχής: «Διότι ο Πατέρας μου», έλεγε, «είναι ανώτερος από όλους». Β. Δεν θα μπορούσε, κάθε άλλο· διότι, αν είναι κατώτερος έστω και στο παραμικρό, τότε όλα τα δικά του θα υποβαθμίζονταν μαζί του. Α. Επομένως, θα συμβάδιζε με τα αξιώματα του Πατέρα, χωρίς να υπολείπεται σε απολύτως τίποτα. Αν όμως δεν κατείχε την ισότητα, δεν θα μπορούσε, νομίζω, να του πει, και μάλιστα με παρρησία, ότι «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου». Διότι έλα, αν συμφωνείς, ας αποδώσουμε την υπεροχή στον Πατέρα, και ας πούμε ότι ο Υιός είναι κατώτερος. Τότε ποιος επιδέξιος τρόπος θα μπορούσε να βρεθεί, ο οποίος θα απέδιδε όλα τα ιδιώματα του Πατέρα στον Υιό, και αντιστρόφως τα του Υιού στον Πατέρα, εφόσον βεβαίως ένα από τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στον Πατέρα θα θεωρούνταν ότι είναι το να υπερίσταται και να υπερέχει;

Είναι δυνατόν δε να εννοήσουμε ως ζωή και τη μυστική ευλογία, δια της οποίας ο Χριστός εμφυτεύει τη δική του ζωή στους πιστούς, μέσω της μετάληψης της δικής του σάρκας, σύμφωνα με τον λόγο: «Εκείνος που τρώγει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου έχει ζωή αιώνια». <Και κανείς δεν θα τα αρπάξει από το χέρι μου. Ο Πατέρας μου που μου τα έδωσε είναι ανώτερος από όλους, και κανείς δεν μπορεί να αρπάζει από το χέρι του Πατέρα μου. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα.> Οι πιστοί έχουν και την προστασία του Χριστού, καθώς ο διάβολος δεν μπορεί να τους αρπάξει· ήτοι, εκείνοι που απολαμβάνουν ακατάπαυστα τα αγαθά παραμένουν σε Αυτόν, και κανείς πλέον δεν τους αρπάζει από τη χαρά που τους δόθηκε για να τους οδηγήσει σε τιμωρία ή βάσανα. Διότι δεν είναι δυνατόν εκείνοι που βρίσκονται στο χέρι του Χριστού να αρπαχθούν για να τιμωρηθούν, εξαιτίας της υπερβολικής ισχύος του Χριστού· διότι το χέρι στην Αγία Γραφή δηλώνει τη δύναμη. Το ότι λοιπόν το χέρι του Χριστού είναι ανίκητο και ικανό για τα πάντα, είναι αναμφίβολο. Αλλά επειδή έβλεπε τους Ιουδαίους να Τον περιγελούν ως απλό άνθρωπο, μη κατανοώντας ότι ο ορατός και ψηλαφητός άνθρωπος ήταν εκ φύσεως Θεός, για να τους πείσει ότι ο Ίδιος είναι η δύναμη του Πατέρα, λέει ότι κανείς δεν θα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου, δηλαδή από εμένα.

Και σώζω με τέτοιον τρόπο, ώστε κανείς απολύτως να μην μπορεί να αρπάξει από τα χέρια μου αυτόν που άπαξ έχω παραλάβει. Διότι δεν υπάρχει κανείς, λέει, που να μπορεί να αποσπάσει κάποιον από τα χέρια μου. Εγώ θα ενεργήσω, και ποιος θα το αποτρέψει; Διότι πραγματοποίησα την κλήση των εθνών, λέει, δηλαδή, έσωσα τους πλανεμένους. Και ποιος θα το μεταβάλει αυτό, δηλαδή θα το αλλάξει ώστε να μην ισχύει πλέον; Το ότι, λοιπόν, κανείς δεν πρόκειται να αρπάξει από το χέρι του Θεού αυτούς που έχουν σωθεί από αυτόν, το επιβεβαιώνει ο ίδιος ο Σωτήρας λέγοντας: «Τα πρόβατα τα δικά μου ακούνε τη φωνή μου, και εγώ τα γνωρίζω, και με ακολουθούν· και εγώ τους δίνω αιώνια ζωή, και δεν πρόκειται να χαθούν ποτέ, και κανείς δεν πρόκειται να τα αρπάξει από το χέρι μου. Ο Πατέρας μου, ο οποίος μου τα έχει δώσει, είναι ανώτερος από όλους, και κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου.»

Επομένως, διότι θα το πω και πάλι, το πάθος του Χριστού, και ο τίμιος σταυρός, και η καθήλωση των χεριών του, έγιναν ασφάλεια, και τείχος απρόσιτο και αρραγές για εκείνους που πίστεψαν σε αυτόν. Επομένως εύλογα θα μπορούσε να λεχθεί το «Ιδού, επάνω στα χέρια μου ζωγράφισα τα τείχη σου». Θα πρέπει να εννοήσεις τη διάτρηση των χεριών, δηλαδή το πάθος, που φανερώνεται μέσω αυτού του ενός. Και το «Εζωγράφησα» το λέει αντί του «αποτύπωσα». Και «είσαι ενώπιόν μου παντοτινά». Διότι, εάν έπαθε για χάρη μας, πώς θα μπορούσε να μας ξεχάσει; Ή πώς δεν θα βρίσκονταν μπροστά στα μάτια του εκείνοι για τους οποίους προσηλώθηκε στο ξύλο; Εάν όμως κάποιος θα ήθελε να προσεγγίσει και με άλλον τρόπο το νόημα των προκειμένων, νομίζω πως δεν είναι καθόλου παράλογο να σκεφτεί κάτι τέτοιο: ότι στα χέρια του Θεού Πατέρα βρίσκονται όλοι όσοι πίστεψαν στον Χριστό, θα έλεγε κανείς νομίζω, και δεν θα αστοχούσε από την αλήθεια. Διότι ο ίδιος είπε: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, και με ακολουθούν. Και εγώ τους δίνω αιώνια ζωή.» Και επιπρόσθετα σε αυτά, πως «Κανείς δεν θα τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου», επειδή ακριβώς βρίσκονται υπό την άνωθεν σκέπη, και είναι πολύ καλά οχυρωμένα από τις άνωθεν ενισχύσεις.

Και λοιπόν, ο θεσπέσιος Δαβίδ παρουσιάζει την Εκκλησία του Χριστού ντυμένη με ολόχρυσο, ποικιλμένο ιματισμό, και η φράση «Στο χέρι του Κυρίου», λέει, σημαίνει «υπό τη σκέπη του χεριού μου θα σε σκεπάσω»· και ο ίδιος ο Χριστός κάπου λέει για τα δικά του θρέμματα, δηλαδή το ποίμνιο όσων πίστεψαν σε αυτόν, ότι «Κανείς δεν θα τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου.» <Και δεν θα ονομαστείς πια εγκαταλελειμμένη, και η γη σου δεν θα ονομαστεί έρημος· διότι εσύ θα ονομαστείς 'το θέλημά μου', και η γη σου 'οικουμένη'.> Διδάσκει και πάλι, ότι λοιπόν θα δώσει τέλος στην παλαιά αποστροφή, την οποία πολλές φορές έδειξε προς τη Συναγωγή των Ιουδαίων, και θα παύσει την οργή του, και θα την κάνει επιθυμητή, και επιπλέον καρποφόρα, και θα την αναδείξει στεφανωμένη με το πλήθος όσων έχουν πιστέψει. Διότι, αφού η Σιών αθέτησε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, παραδόθηκε στην ερήμωση, και το πλήθος όσων απίστησαν χάθηκε. Επειδή όμως το υπόλειμμα αποδέχθηκε την πίστη, και έπειτα κλήθηκε μαζί του το πλήθος των εθνών, και οι δύο διαμορφώθηκαν σε έναν λαό, και συνεπώς προέκυψε μία Εκκλησία και από τους δύο, ο Θεός της χαρίζει το να μην περιπέσει με κανέναν τρόπο στα παλαιά δεινά, ούτε βέβαια να ονομαστεί εγκαταλελειμμένη ή έρημη, αλλά αντίθετα να γίνει επιθυμητή σε αυτόν, και να μην ονομάζεται πλέον έρημος, αλλά μάλλον κατοικημένη.

Διότι φαίνεται ότι έτσι το κατανοούσε και βεβαίως το εξέφρασε ο δίκαιος Συμεών, όταν η αγία Παρθένος προσέφερε τον Ιησού σε ηλικία οκτώ ημερών: «Και τη δική σου ψυχή θα τη διαπεράσει ρομφαία». Διότι σχεδόν κατασφαζόταν από ρομφαία, βλέποντας να σταυρώνεται αυτός που γεννήθηκε από αυτήν, εννοώ βέβαια κατά τη σάρκα. Λέει λοιπόν: «Ω ρομφαία, εξέγερθητι εναντίον του ποιμένα μου», δηλαδή, ας ενεργηθεί πλέον το σωτήριο πάθος και ας έλθει ο καιρός της φανερώσεως των αγαθών. Διότι έχει τεθεί πάνω μας αρχιποιμένας ο Χριστός, και κάτω από αυτόν βρισκόμαστε όλοι εμείς που έχουμε πιστέψει, χωρίς όμως να είμαστε έξω από το χέρι του Θεού και Πατέρα. Διότι μας κυβερνά εν τω Υιώ, και δι' αυτού και εν αυτώ έχουμε σωθεί και έχουμε αποκτήσει την προσαγωγή. Γι' αυτό άλλωστε έλεγε ο Σωτήρας: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, και εγώ τα γνωρίζω, και με ακολουθούν, και εγώ τους δίνω αιώνια ζωή, και δεν πρόκειται να χαθούν ποτέ, και κανείς δεν θα τα αρπάξει από το χέρι μου. Ο Πατέρας μου που μου τα έδωσε είναι μεγαλύτερος από όλους, και κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα».

ΨΑΛΜΟΣ ΜΖ'. <Μέγας ο Κύριος και αξιέπαινος σφόδρα στην πόλη του Θεού μας, στο άγιο όρος του.> (B f. 181, I. f. 256, L. f. 125) Είναι δε Μέγας κυρίως, επειδή ακριβώς έχει γεννηθεί από τον μεγάλο Θεό και Πατέρα. Διότι είπε: «Ο Πατέρας που μου τα έχει δώσει, είναι μεγαλύτερος από όλους». Εάν, δηλαδή, η ονομασία έχει αποδοθεί και σε άλλους, και έχουν ονομαστεί μεγάλοι κάποιοι τόσο από τα ουράνια πνεύματα όσο και από τους επί γης, ωστόσο και αυτοί έχουν κερδίσει την προσωνυμία κατά μέθεξη και μίμηση Εκείνου που είναι κυρίως και αληθώς και εκ φύσεως μεγάλος.

ΑΛΛΟ. «Ο Πατέρας μου, ο οποίος μου τα έδωσε, είναι ανώτερος από όλους, και κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα». Εάν λοιπόν ο Πατέρας είναι ανώτερος από όλους, έχοντας προφανώς θεοπρεπή υπεροχή σε σχέση με τα δημιουργήματα, βρίσκεται και έξω από όλα και πάνω από όλα. Εκείνος όμως που έχει τέτοια φύση και αξίωμα, είναι ένα με τον Υιό. Έπειτα πώς θα είναι γενητός, αυτός που είναι κατ' ουσίαν ο ίδιος με τον αγένητο Πατέρα; Ή πώς θα συγκαταλεχθεί στα πάντα ως δημιούργημα, αυτός που είναι ανώτερος από όλα μαζί με τον Πατέρα, και μάλιστα ανώτερος ως Θεός προς τα δημιουργήματα;

Έπειτα, αφού έχουμε ενωθεί με τον Χριστό, πώς θα βρεθούμε σε χειρότερη κατάσταση; Και πώς λέει την αλήθεια ο ίδιος όταν λέει: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, και εγώ τα γνωρίζω, και με ακολουθούν, και εγώ τους δίνω ζωή αιώνια, και δεν θα χαθούν ποτέ, και κανείς δεν θα τα αρπάξει από τα χέρια μου· ο Πατέρας μου, που μου τα έδωσε, είναι μεγαλύτερος από όλους, και κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου;» Μήπως εξαπάτησε άραγε τους αθλητές της ευσέβειας προς τον Χριστό ο σοφότατος Πέτρος, γράφοντας τα εξής: «Ώστε και όσοι πάσχουν σύμφωνα με το θέλημά του, ας παραθέτουν τις ψυχές τους στον πιστό Κτίστη»; Αν όμως την ψυχή που έχει παραδοθεί στον Θεό την βιάζει ο Σατανάς, σέρνοντας και φέροντάς την όπου εκείνος επιλέγει κατά καιρούς, πώς θα μπορούσε να θεωρηθεί πιστός εκείνος που προστατεύει τους αγίους και έχει λάβει το πνεύμα του καθενός ως παρακαταθήκη; Ανοησία, λοιπόν, είναι αυτά και φοβερή παράνοια, το να νομίζει κανείς στ' αλήθεια ότι η ψυχή του προφήτη παρασύρθηκε από τους τόπους που της είχαν οριστεί προς τα κάτω, εξαιτίας των μάταιων επωδών ενός μιαρότατου γυναίου. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Ποια θα μπορούσε, επομένως, να είναι η ερμηνεία αυτών των θεωρημάτων; Διότι νομίζω ότι είναι ανάγκη αυτά τα τόσο αισχρά πράγματα ούτε καν να τα προφέρουμε, αλλά ούτε καν να τα συλλαμβάνουμε ως απλές σκέψεις. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Αφού παραθέσουμε το ίδιο το ιερό Γράμμα, θα καταστήσουμε σαφή όσα έρχονται τότε στον νου μας, κρατώντας σφιχτά σε κάθε περίπτωση το πρέπον.

Διότι, έστω και αν δεν τα έχουμε δει, όμως ο Θεός τα εξήγγειλε και τα υποσχέθηκε. Όταν ο Θεός δίνει υποσχέσεις, καμία μεταβολή δεν επηρεάζει τις υποσχέσεις του· επομένως, εκείνα κυρίως παραμένουν και είναι στερεωμένα στο χέρι του Θεού. Διότι κανείς δεν μπορεί να αρπάξει από το χέρι του Θεού, λέει. Κανείς δεν μπορεί να αρπάξει κάτι από το χέρι του Πατέρα μου. Επειδή, λοιπόν, κανείς δεν μπορεί να αρπάξει από το χέρι του Θεού, παραμένουν παντοτινά σε ασφαλή και φανερό θησαυρό. Αυτά τα επίγεια, αντίθετα, υπόκεινται σε κάθε είδους μεταβολές και τροπές· γι' αυτόν τον λόγο, πολλές φορές υπομένουμε τον κόπο τους, αλλά στερούμαστε την τελική τους έκβαση. Στις ελπίδες εκείνες, όμως, δεν συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος κοπίασε θα λάβει οπωσδήποτε και τους στεφάνους. Διότι η ελπίδα δεν καταισχύνει. Επειδή πρόκειται για υπόσχεση του Θεού, και τα δώρα μιμούνται εκείνον που τα υπόσχεται. Αφήνοντας, λοιπόν, τα αβέβαια, κράτησε τα φανερά· διότι φανερά δεν είναι τα παρόντα, αλλά τα μελλοντικά. Εάν, πάλι, μερικοί, συνεπαρμένοι από τα παρόντα, περιφρονούν τα μελλοντικά, αυτό συμβαίνει επειδή είναι πιο αδύναμοι από το ύψος εκείνης της ελπίδας· γι' αυτό τα περιφρονούν, και όχι επειδή εκείνα είναι αφανή και αβέβαια. Παρατήρησε, λοιπόν, τη φιλοσοφία του δικαίου. Ο Θεός τού υποσχέθηκε αισθητά πράγματα, ενώ εκείνος αναζητούσε νοητά. Και πού ο Θεός τού υποσχέθηκε αισθητά, ενώ εκείνος επιθυμούσε νοητά;

β΄. Επειδή, λοιπόν, προσποιούνταν τότε ότι θα πείθονταν από έναν απλό λόγο αυτοί που δεν είχαν πεισθεί από τόσα έργα, ελέγχει την πονηρία τους λέγοντας: Αν δεν πιστεύετε στα έργα, πώς θα πιστέψετε στα λόγια; Επομένως, η ερώτηση είναι περιττή. Αλλά σας το είπα, λέγει, και δεν με πιστεύετε, διότι δεν είστε από τα δικά μου πρόβατα. Διότι εγώ, από την πλευρά μου, εκπλήρωσα όλα όσα όφειλε να κάνει ο ποιμένας· εάν όμως εσείς δεν με ακολουθείτε, αυτό δεν συμβαίνει επειδή εγώ δεν είμαι ποιμένας, αλλά επειδή εσείς δεν είστε δικά μου πρόβατα. Διότι τα δικά μου πρόβατα, λέγει, ακούνε τη φωνή μου και με ακολουθούν· και τους δίνω ζωή αιώνια, και δεν πρόκειται να χαθούν ποτέ, και κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι μου. Διότι ο Πατέρας, ο οποίος μου τα έδωσε, είναι ανώτερος από όλους· και κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα. Πρόσεξε πώς, ενώ φαίνεται να τους απορρίπτει, τους προτρέπει στο να τον ακολουθήσουν. Εσείς δεν με ακούτε, λέγει, διότι δεν είστε πρόβατα· αυτοί όμως που με ακολουθούν, αυτοί ανήκουν στο ποίμνιο. Τα έλεγε δε αυτά, για να φιλοτιμηθούν να γίνουν πρόβατα. Έπειτα, αναφέροντας όσα θα αποκτήσουν, τους κεντρίζει, ώστε να τους αφυπνίσει και να τους εμφυσήσει την επιθυμία. Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Μήπως, επειδή χάρη στη δύναμη του Πατέρα κανείς δεν τα αρπάζει, εσύ δεν έχεις τη δύναμη, αλλά είσαι αδύναμος στο να τα προστατεύσεις; Σε καμία περίπτωση.

Και για να κατανοήσεις ότι η φράση «Ο Πατέρας, ο οποίος μου τα έδωσε», ειπώθηκε εξαιτίας εκείνων, ώστε να μην τον αποκαλέσουν πάλι αντίθεο· αφού είπε ότι «Κανείς δεν τα αρπάζει από το χέρι μου», στη συνέχεια έδειξε ότι το δικό του χέρι και του Πατέρα είναι ένα. Διότι, εάν δεν ίσχυε αυτό, το λογικό θα ήταν να πει ότι «Ο Πατέρας, ο οποίος μου τα έδωσε, είναι μεγαλύτερος από όλους, και κανείς δεν δύναται να τα αρπάξει από το χέρι μου». Όμως δεν είπε έτσι, αλλά «Από το χέρι του Πατέρα μου».

Εσείς δεν πιστεύετε, διότι δεν προέρχεστε από τα δικά μου πρόβατα. Τα πρόβατα τα δικά μου ακούνε τη φωνή μου, και εγώ τα γνωρίζω, και με ακολουθούν. Και εγώ τους δίνω αιώνια ζωή, και δεν πρόκειται ποτέ να χαθούν, και κανείς δεν πρόκειται να τα αρπάξει από το χέρι μου. Ο Πατέρας μου, ο οποίος μου τα έδωσε, είναι ανώτερος από όλους, και κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα. Αυτοί λοιπόν, επειδή όντως και σκέπτονται και πράττουν τα έργα των Ιουδαίων, λιθοβολούν, σαν με πέτρες, με τα λόγια των βλασφημιών τους, βάλλοντας εναντίον του Χριστού. Διότι με αυτόν τον τρόπο, όσον αφορά τουλάχιστον τους ίδιους, απογύμνωσαν τον Χριστό και του αφαίρεσαν την εξουσία πάνω στα πάντα, και έχουν ήδη αποφανθεί ότι έχει ηττηθεί, θεωρώντας, εκτός των άλλων, και τα λόγια των Ευαγγελίων ως ψευδή. Αντιθέτως, στον πατέρα τους τον Αντίχριστο προσφέρουν τη δόξα και τα επινίκια, έχοντας ανεγείρει ως λαμπρό τρόπαιο για εκείνον την ίδια τους την καταστροφή.

Γι' αυτό, λέει, «και την ψυχή μου θυσιάζω υπέρ των προβάτων». Jo 10, 25—31 Όταν ρωτήθηκε τότε, δεν απάντησε αμέσως, αλλά ήλεγξε την πονηρία τους. Έπειτα, αφού τους ήλεγξε και τους προετοίμασε και τους μαλάκωσε εκ των προτέρων, όσο εξαρτιόταν από τον ίδιο, λέει, ρωτάτε, για να σας πω ότι «εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα». Αυτοί όμως, όχι μόνο δεν βελτιώθηκαν καθόλου μαθαίνοντας αυτό που έδιναν την εντύπωση ότι αναζητούσαν, αλλά επιχείρησαν και να τον λιθοβολήσουν.

Φρόντιζε δε και εσύ, όσο διαρκεί ο χειμώνας, εννοώ ο παρών βίος, ο οποίος έχει πάντοτε ταραχές από τα πνεύματα της πονηρίας, να εορτάσεις τα εγκαίνια του πνευματικού σου ναού, γινόμενος συνεχώς νέος και ετοιμάζοντας αναβάσεις στην καρδιά σου. Διότι τότε και ο Ιησούς θα είναι παρών κοντά σου, συμπράττοντας στην εορτή αυτών των εγκαινίων μέσα στη στοά του Σολομώντα, περιφρουρώντας σε υπό τη σκέπη Του, και κάνοντάς σε να ειρηνεύεις από τα πάθη. Διότι Αυτός θα είναι ο Σολομών, όνομα που ερμηνεύεται ως ειρηνικός. Όποιος, λοιπόν, αυλίζεται υπό τη σκέπη του ειρηνικού Χριστού, σύμφωνα με τον προφήτη, έχει τον ίδιο τον Κύριο να συνεορτάζει μαζί του τα εγκαίνια της ψυχής του, όσο διαρκεί ο χειμώνας, δηλαδή ο παρών βίος. Διότι άνοιξη είναι ο μέλλων αιώνας, κατά τον οποίο τα πάντα αναζωογονούνται και λαμβάνουν παλιγγενεσία, και κατά τον οποίο κανείς δεν δύναται πλέον να εγκαινιάσει την ψυχή του· διότι όλα αυτά περιορίζονται στον παρόντα αιώνα. «Όπως σας είπα, τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, και εγώ τα γνωρίζω, και με ακολουθούν, και εγώ τους δίνω ζωή αιώνια, και δεν πρόκειται ποτέ να χαθούν, και κανείς δεν θα τα αρπάξει από το χέρι μου. Ο Πατέρας μου, που μου τα έδωσε, είναι μεγαλύτερος από όλους, και κανείς δεν δύναται να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα.» Επειδή τους είπε ότι, «Δεν είστε από τα δικά μου πρόβατα», τώρα τους προτρέπει, ώστε να γίνουν πρόβατά Του.

Γιατί λοιπόν λέει: «Δεν πρόκειται να χαθούν»; Διότι «κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι μου», διότι «ο Πατέρας μου, που μου τα έδωσε», «είναι ανώτερος από όλους, και από το χέρι του κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει», ώστε ούτε «από το δικό μου χέρι». Διότι το χέρι το δικό μου και του Πατέρα είναι ένα. «Διότι εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα», δηλαδή ως προς την εξουσία και τη δύναμη· επειδή «χέρι» ονομάζει την εξουσία και τη δύναμη. «Εγώ, λοιπόν, και ο Πατέρας είμαστε ένα» ως προς τη φύση, την ουσία και το κράτος. Αυτό ακριβώς αντιλαμβανόμενοι και οι Ιουδαίοι, ότι δηλαδή καθιστά τον εαυτό του ομοούσιο με τον Θεό μέσω αυτών των λόγων, τον λιθοβολούσαν, επειδή παρουσίαζε τον εαυτό του ως Υιό του Θεού. Αλλά θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος: Πώς είπε ο Κύριος ότι «κανείς δεν θα τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου», τη στιγμή που βλέπουμε πολλούς να χάνονται; Μπορεί λοιπόν να λεχθεί ότι μεν κανείς δεν δύναται να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα, πολλοί όμως μπορούν να τα εξαπατήσουν. Διότι με τη βία και την τυραννία κανείς δεν έχει τη δύναμη να αποσπάσει κάποιον από τον Θεό, αλλά με την απάτη καθημερινά ανατρεπόμαστε. Και πώς λέει: «Τα πρόβατά μου με ακολουθούν, και δεν πρόκειται να χαθούν»; Διότι βλέπουμε ότι ο Ιούδας χάθηκε. Αλλά ακριβώς γι' αυτό χάθηκε, επειδή δεν ακολούθησε, ούτε παρέμεινε πρόβατο μέχρι το τέλος.