Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 10:5

Επομένως, εάν μεν διαταχθούμε κάτι που συμπίπτει με την εντολή του Κυρίου ή συμβάλλει σε αυτήν, πρέπει να το αποδεχόμαστε ως θέλημα του Θεού με μεγαλύτερη προθυμία και επιμέλεια, εκπληρώνοντας τον λόγο: «Να ανέχεστε ο ένας τον άλλον με την αγάπη του Χριστού»· όταν όμως διαταχθούμε από κάποιον κάτι αντίθετο προς την εντολή του Κυρίου, το οποίο την παραφθείρει ή τη μολύνει, τότε είναι καιρός να πούμε: «Πρέπει να πειθαρχούμε στον Θεό μάλλον παρά στους ανθρώπους», ενθυμούμενοι τον Κύριο που λέει: «Σε ξένον δεν πρόκειται να ακολουθήσουν, αλλά θα φύγουν μακριά του, επειδή δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων»· καθώς και τον Απόστολο, ο οποίος για τη δική μας ασφάλεια τόλμησε να ελέγξει ακόμη και τους ίδιους τους αγγέλους, λέγοντας: «Ακόμη και αν εμείς οι ίδιοι ή άγγελος από τον ουρανό σας κηρύξει ευαγγέλιο διαφορετικό από αυτό που σας κηρύξαμε, ας είναι ανάθεμα». Από αυτά διδασκόμαστε ότι, έστω κι αν είναι κάποιος απολύτως οικείος, έστω κι αν είναι υπερβολικά ένδοξος αυτός που εμποδίζει αυτό που έχει προσταχθεί από τον Κύριο ή προτρέπει να πράξουμε αυτό που έχει απαγορευθεί από Εκείνον, οφείλει να θεωρείται αποφευκτέος ή και βδελυρός από καθέναν που αγαπά τον Κύριο.

Πρέπει, λοιπόν, ο προεστώς της κοινότητας, ο οποίος κατευθύνει τους πάντες, να αναλαμβάνει αυτήν τη φροντίδα έπειτα από πολλή δοκιμασία, και να επαγρυπνεί με τη δέουσα μέριμνα για τον καθένα, ώστε να διατάσσει και να δίνει εντολές με τρόπο ευάρεστο στον Θεό, σταθμίζοντας την επιτηδειότητα και τη δύναμη του καθενός προς το κοινό συμφέρον. Οι δε υποτακτικοί, διαφυλάττοντας την ευταξία και γνωρίζοντας το ορθό μέτρο της υπακοής, πρέπει να θυμούνται τον Κύριο που λέει: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, και εγώ τα γνωρίζω, και με ακολουθούν, και εγώ τους δίνω αιώνια ζωή»· και ο οποίος προηγουμένως είπε: «Δεν πρόκειται να ακολουθήσουν ξένον, αλλά θα τον αποφύγουν, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων». Να θυμούνται επίσης τον Απόστολο που λέει ότι: «Εάν κάποιος ετεροδιδασκαλεί και δεν συμφωνεί με τους υγιείς λόγους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και με τη διδασκαλία της ευσέβειας, έχει τυφλωθεί από οίηση και δεν γνωρίζει τίποτα»· και αφού ανέφερε τα όσα συνεπάγονται, πρόσθεσε: «Από τέτοιους ανθρώπους να απομακρύνεσαι»· και πάλι αλλού: «Τις προφητείες μην τις περιφρονείτε· τα πάντα να τα δοκιμάζετε· το καλό να το κρατάτε· να απέχετε από κάθε είδος πονηρού».

Κεφάλαιο αʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Αλίμονο στον άνθρωπο εκείνο, μέσω του οποίου έρχεται το σκάνδαλο. Και εάν ο οφθαλμός σου σε σκανδαλίζει, αφαίρεσέ τον· ομοίως ισχύει και για το χέρι και για το πόδι. ΙΩΑΝΝΗΣ. Αμήν, αμήν σας λέγω· όποιος δεν εισέρχεται από τη θύρα στην αυλή των προβάτων, αλλά ανεβαίνει από αλλού, εκείνος είναι κλέφτης και ληστής. Και λίγο μετά: Ξένο όμως δεν πρόκειται να ακολουθήσουν, αλλά θα φύγουν μακριά του, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων. ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ.

Κεφάλαιο βʹ. ΙΩΑΝΝΗΣ. Τα δικά μου πρόβατα ακούν τη φωνή μου, και εγώ τα γνωρίζω, και με ακολουθούν. Και ανωτέρω: Ξένο όμως δεν πρόκειται να ακολουθήσουν, αλλά θα απομακρυνθούν από αυτόν, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων.

Εάν, λοιπόν, ο Κύριος είναι πιστός σε όλα τα λόγια Του, και όλες οι εντολές Του είναι αξιόπιστες, εδραιωμένες στον αιώνα του αιώνος, φτιαγμένες με αλήθεια και ευθύτητα, αποτελεί φανερή έκπτωση από την πίστη και κατηγορία υπερηφάνειας, είτε το να αθετεί κανείς κάτι από τα γεγραμμένα, είτε το να εισάγει κάτι από τα μη γεγραμμένα. Διότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έχει πει: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη δική μου φωνή»· και πριν από αυτό έχει πει: «Σε ξένο όμως δεν πρόκειται να ακολουθήσουν, αλλά θα τραπούν σε φυγή από αυτόν, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων». Επίσης, ο Απόστολος, χρησιμοποιώντας ένα ανθρώπινο παράδειγμα, απαγορεύει με ακόμη μεγαλύτερη σφοδρότητα το να προσθέσει ή να αφαιρέσει κανείς κάτι στις θεόπνευστες Γραφές, με τα εξής λόγια: «Όμως ακόμη και ανθρώπου επικυρωμένη διαθήκη κανείς δεν την αθετεί, ούτε προσθέτει σε αυτήν».

Αυτοκατάκριτοι είναι λοιπόν οι Ιουδαίοι, επειδή διαβεβαιώνουν ότι βλέπουν, ενώ δεν πράττουν απολύτως τίποτα από όσα έπρεπε να πράττουν, και μάλιστα με μεγάλη επιμονή, και ενώ γνωρίζουν το θέλημα του Κυρίου, το περιφρονούν τόσο πολύ ώστε να εναντιώνονται ακόμη και στα πιο εξαίρετα θαύματα. «Αλήθεια, αλήθεια σας λέγω, εκείνος που δεν μπαίνει από τη θύρα στην αυλή των προβάτων, αλλά αναβαίνει από αλλού, εκείνος είναι κλέφτης και ληστής· ενώ εκείνος που μπαίνει από τη θύρα είναι ο ποιμένας των προβάτων. Σε αυτόν ο θυρωρός ανοίγει, και τα πρόβατα ακούνε τη φωνή του, και τα δικά του πρόβατα τα φωνάζει με το όνομά τους και τα βγάζει έξω. Όταν βγάλει όλα τα δικά του, πορεύεται μπροστά τους, και τα πρόβατα τον ακολουθούν, επειδή γνωρίζουν τη φωνή του. Ξένον όμως δεν πρόκειται να τον ακολουθήσουν, αλλά θα φύγουν μακριά του, επειδή δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων». Θα φαινόταν βέβαια, και πολύ λογικά, σε όσους ακούνε χωρίς να εμβαθύνουν, ότι δεν εισήχθη και πολύ επίκαιρα ο λόγος της προκείμενης παραβολής· διότι, ενώ μιλούσε για τύφλωση και ανάβλεψη, αμέσως κάνει λόγο για πρόβατα, για αυλή και για θύρα. Αλλά σε όποιον κατοικεί σοφός νους, και έχει φροντίσει να προσεγγίζει με μεγαλύτερη εμβάθυνση τα νοήματα, θα διαπιστώσει πάλι ότι ο λόγος προχωρά σε ευθεία γραμμή και δεν έχει ξεφύγει καθόλου από το πρέπον. Αυτό που έχω πει πολλές φορές, θα το επαναλάβω και πάλι.

Ζʹ. Αυτά, λοιπόν, προς εσάς από αυτόν τον σεμνό Αβραάμ, τον πατριάρχη, την τίμια και σεβαστή κεφαλή, το κατοικητήριο όλων των αγαθών, τον κανόνα της αρετής, την τελείωση της ιεροσύνης, αυτόν που προσφέρει σήμερα στον Κύριο την εκούσια θυσία, τον μονογενή, αυτόν που προήλθε από την υπόσχεση. Εσείς, από την άλλη πλευρά, οφείλετε να καρποφορείτε, τόσο για τον Θεό όσο και για εμάς, την ορθή ποίμανσή σας, κατασκηνώνοντας σε τόπο χλοερό και τρεφόμενοι κοντά σε ύδωρ αναπαύσεως, γνωρίζοντας καλά τον ποιμένα και όντας γνωστοί σε αυτόν, και ακολουθώντας εκείνον που σας καλεί ποιμαντικά και ελεύθερα μέσα από τη θύρα. Να μην ακολουθείτε τον ξένο που υπερπηδά τον φράχτη της αυλής με τρόπο ληστρικό και δόλιο, ούτε να ακούτε ξένη φωνή, η οποία σας κλέβει κρυφά και σας διασκορπίζει μακριά από την αλήθεια σε όρη, σε ερημιές, σε βάραθρα και σε τόπους που δεν επιβλέπει ο Κύριος· φωνή η οποία σας απομακρύνει από την υγιή πίστη στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, στη μία Θεότητα και δύναμη –της οποίας τη φωνή πάντοτε άκουγαν και είθε να ακούν τα δικά μου πρόβατα– και με λόγια κίβδηλα και διεφθαρμένα σας παρασύρει και σας αποσπά από τον αληθινό και πρώτο ποιμένα. Από αυτά τα λόγια είθε όλοι εμείς, ποιμένες και ποίμνιο, και όσοι ποιμαίνονται και όσοι ποιμαίνουν, να μείνουμε μακριά, σαν από νοσηρό και θανατηφόρο χορτάρι, και να είμαστε όλοι ένα εν Χριστώ Ιησού, και τώρα και στη μέλλουσα ανάπαυση· στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες. Αμήν.

ΙΣΤ΄. Αυτά τα προσκαλώ με το όνομά τους (διότι δεν είναι ανώνυμα, όπως ακριβώς και τα άστρα αριθμούνται και ονομάζονται), και με ακολουθούν, επειδή τα ανατρέφω σε ύδατα αναπαύσεως. Ακολουθούν, εξάλλου, και κάθε τέτοιον ποιμένα, του οποίου τη φωνή, βλέπετε, πόσο ευχάριστα άκουσαν· σε ξένο, όμως, δεν πρόκειται να ακολουθήσουν, αλλά θα φύγουν μακριά του, επειδή έχουν ήδη αποκτήσει την ικανότητα να διακρίνουν την οικεία από την ξένη φωνή. Θα αποφύγουν την κατάτμηση του Ενός σε δύο από τον Ουαλεντίνο, μη πιστεύοντας ότι ο Δημιουργός είναι άλλος από τον Αγαθό, καθώς και τον Βυθό, τη Σιγή και τους μυθικούς Αιώνες, τα οποία είναι όντως άξια βυθού και σιγής. Θα αποφύγουν τον Θεό του Μαρκίωνος που συντίθεται από στοιχεία και αριθμούς· το πονηρό και γυναικείο πνεύμα του Μοντανού· την ύλη του Μάνη μαζί με το σκότος· την αλαζονεία του Ναυάτου και την εν λόγοις καθαρότητα· την ανάλυση και τη σύγχυση του Σαβελλίου, και, για να το πω έτσι, την κατάποση, ο οποίος συγχωνεύει τα τρία σε ένα, και δεν ορίζει το ένα σε τρεις υποστάσεις· την αλλοτρίωση των φύσεων από τον Άρειο και τους οπαδούς του, και τον νέο Ιουδαϊσμό, ο οποίος περιορίζει τη θεότητα μόνο στον Αγέννητο· τον επίγειο Χριστό του Φωτεινού, ο οποίος λαμβάνει αρχή από τη Μαρία.

Αλλά το μεν ένα προσέφερε, για το άλλο δείξε προθυμία, και για το άλλο παρακάλεσε να δοθεί συγγνώμη στην αδυναμία. «Δεν θα εμφανιστείς», λέγει, «ενώπιόν μου με άδεια χέρια». Κανείς ας μην είναι κενός, ούτε άκαρπος, ούτε καμία ψυχή να είναι στείρα και άγονη. Ο καθένας από τους παρόντες ας προσφέρει καρπούς στον Θεό, από τα δικά του: ο αμαρτωλός τη μεταστροφή, αυτός που αγωνίζεται καλά τη σταθερότητα, ο νέος την εγκράτεια, ο ηλικιωμένος τη φρόνηση, ο πλούσιος τη μεταδοτικότητα, ο φτωχός την ευχαριστία, ο άρχοντας την απουσία αλαζονείας, ο φοροεισπράκτορας την ηπιότητα. Οι ιερείς, ενδυθείτε τη δικαιοσύνη ή, για να πω το αληθέστερο, ας την ενδυθούμε· ας μη διασκορπίζουμε τα πρόβατα της νομής ούτε να τα καταστρέφουμε, υπέρ των οποίων έδωσε τη ζωή Του ο Καλός Ποιμένας, Εκείνος που γνωρίζει τα δικά Του και αναγνωρίζεται από τα δικά Του, και τα καλεί με το όνομά τους, και τα εισάγει και τα εξάγει, από την απιστία στην πίστη και από την παρούσα ζωή στην επέκεινα ανάπαυση.

γ΄. Μου φαίνεται δε ότι κάνει υπαινιγμό και για τον τυφλό. Διότι και εκείνον, αφού τον κάλεσε, τον εξήγαγε από το μέσο των Ιουδαίων, και εκείνος άκουσε τη φωνή του και τον αναγνώρισε. «Σε ξένο όμως δεν πρόκειται να ακολουθήσουν, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων». Εδώ εννοεί είτε τον Θευδά και τον Ιούδα και τους οπαδούς τους (διότι λέει: «όλοι όσοι τους πίστεψαν, σκορπίστηκαν»)· είτε τους ψευδόχριστους που επρόκειτο στο μέλλον να εξαπατήσουν τους ανθρώπους.

Όσο μεγάλο είναι το ύψος και το αξίωμα, τόσο μεγάλος είναι και ο κίνδυνος. Ιερείς, ενδυθείτε τη δικαιοσύνη. Ας μη διασκορπίζουμε και ας μη διαφθείρουμε τα πρόβατα της νομής, για τα οποία έθεσε την ψυχή του ο Καλός Ποιμένας, ο οποίος γνωρίζει τα δικά του και αναγνωρίζεται από τα δικά του, και τα καλεί με το όνομά τους, και τα εισάγει και τα εξάγει, από την απιστία προς την πίστη, και από την παρούσα ζωή στην εκεί ανάπαυση. Ας φοβηθούμε μήπως από εμάς αρχίσει η κρίση και η απειλή· μήπως λάβουμε από το χέρι του Κυρίου διπλάσια την τιμωρία για τα αμαρτήματα, εφόσον ούτε εμείς οι ίδιοι εισερχόμαστε, αλλά και εμποδίζουμε όσους έχουν τη δυνατότητα να εισέλθουν.

Όταν προσταχθούμε από κάποιον να πράξουμε κάτι αντίθετο προς την εντολή του Κυρίου, το οποίο τη φθείρει ή τη μολύνει, τότε είναι καιρός να πούμε: «Πρέπει να πειθαρχούμε στον Θεό μάλλον παρά στους ανθρώπους», ενθυμούμενοι τον Κύριο που λέει: «Σε ξένο δεν πρόκειται να υπακούσουν, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων»· και τον Απόστολο, ο οποίος, για χάρη της δικής μας ασφάλειας, τόλμησε να ελέγξει ακόμη και τους ίδιους τους αγγέλους, λέγοντας: «Ακόμη και αν εμείς οι ίδιοι ή άγγελος από τον ουρανό σας κηρύξει ευαγγέλιο διαφορετικό από αυτό που παραλάβατε, ας είναι ανάθεμα».

«Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, και όπως έχει πει πριν από αυτό: Δεν θα ακολουθήσουν ποτέ ξένο, αλλά θα τον αποφύγουν, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων»· και στην επιστολή προς τους μοναχούς: «Αν κάποιοι προσποιούνται ότι ομολογούν την υγιή πίστη, αλλά κοινωνούν με τους ετερόφρονες, αυτούς, αν μετά από προειδοποίηση δεν σταματήσουν, όχι μόνο να τους έχετε ακοινώνητους, αλλά ούτε καν αδελφούς να τους ονομάζετε». Και πριν από αυτά, ο θεοφόρος Ιγνάτιος στην επιστολή του προς τον θείο Πολύκαρπο Σμύρνης λέει: «Οποιοσδήποτε ομιλεί αντίθετα προς τα διατεταγμένα, ακόμη και αν είναι αξιόπιστος, ακόμη και αν νηστεύει, ακόμη και αν διατηρεί την παρθενία του, ακόμη και αν κάνει θαύματα, ακόμη και αν προφητεύει, να σου φαίνεται ως λύκος με προβιά προβάτου που απεργάζεται την καταστροφή των προβάτων».

Τι λέει λοιπόν ο Σωτήρας; Εκείνος που εισέρχεται από τη θύρα, είναι ο ποιμένας. Και όταν βγάλει έξω τα δικά του πρόβατα, πορεύεται μπροστά τους, και τα πρόβατα τον ακολουθούν, επειδή γνωρίζουν τη φωνή του. Ξένο όμως δεν πρόκειται να ακολουθήσουν, αλλά θα τραπούν σε φυγή μακριά του, επειδή δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων. Έπειτα πάλι: Εγώ είμαι η θύρα. Αν κάποιος εισέλθει δι' εμού, θα σωθεί και θα εισέρχεται και θα εξέρχεται, και θα βρει βοσκή. Τι κάνουν όμως οι παράφρονες; Παρουσιάζουν έναν τέτοιο ποιμένα ως άρρωστο και αδύναμο, και τελείως άπειρο στην ποιμαντική, είτε λόγω αδυναμίας να κατευθύνει τα πρόβατα, είτε επειδή τα άρπαξε παρά τη θέλησή του ο λύκος, είτε επειδή εγκατέλειψε θεληματικά το ποίμνιο. Και μάταια, όπως φαίνεται, έχει τοποθετηθεί η θύρα, αφού δεν παρέχει καμία απολύτως ασφάλεια, ούτε έχει την ικανότητα να σώσει κάποιον, είτε εισέλθει δι' αυτής είτε εξέλθει. Το να φλυαρούν όμως και να λένε τέτοια πράγματα, ποιας κόλασης και καταστροφής δεν θα επιφέρει την ποινή; Έπειτα: Εγώ είμαι ο ποιμένας ο καλός, και γνωρίζω τα δικά μου, και γνωρίζομαι από τα δικά μου, και δίνω τη ζωή μου υπέρ των προβάτων.

«Όλοι όσοι ήλθαν και έρχονται όχι μέσω εμού, αλλά εισέρχονται από αλλού, είναι κλέφτες και ληστές». Μην πλανάσθε, λοιπόν, αδελφοί, εκείνος που ζει στο σκοτάδι βρίσκεται έξω από τη θύρα, και εκείνος που νομίζει ότι εισήλθε, αλλά δεν εισήλθε δια του φωτός, βρίσκεται και αυτός έξω από τη μάνδρα. Διότι, εάν ο Χριστός είναι το φως του κόσμου και η θύρα, είναι οπωσδήποτε φωτεινή θύρα και όχι απλώς μία θύρα, και εκείνος που έχει βρεθεί σε αυτήν, έχει βρεθεί στο φως του κόσμου. Είναι δε φως του κόσμου όχι επειδή οράται αισθητώς, αλλά επειδή θεωρείται νοερώς.

Σε τέτοιους ανθρώπους, λοιπόν, ανήκει το να δεσμεύουν και να λύνουν, να ιερουργούν και να διδάσκουν, και όχι σε εκείνους που λαμβάνουν μόνο την ψήφο και τη χειροτονία από τους ανθρώπους. Διότι κανείς δεν λαμβάνει από μόνος του αυτή την τιμή, παρά μόνο αυτός που καλείται από τον Κύριο. Δεν είπε: εκείνος που δέχεται την ψήφο από τους ανθρώπους, αλλά: εκείνος που έχει προοριστεί και προχειριστεί γι' αυτό από τον Θεό. Επειδή όσοι προέρχονται από ανθρώπους και αναδεικνύονται μέσω ανθρώπων, είναι κλέφτες και ληστές, όπως ακριβώς είπε ο Κύριος: Εγώ είμαι η θύρα. Όλοι όσοι ήρθαν και έρχονται όχι δι' εμού, αλλά εισέρχονται από αλλού, είναι κλέφτες και ληστές.

Κατήχηση Λ'. Περί του να μην γογγύζουμε στις στερήσεις των σωματικών αναγκών. Αδελφοί και πατέρες και τέκνα, αυτό είναι για εμάς έργο και αγώνας ακαταπόνητος, το να σας μιλούμε κάθε φορά, να σας υπενθυμίζουμε και να σας προτρέπουμε στην υπομονή της κατά Θεόν ζωής σας. Διότι, εάν εκείνοι που επιστατούν σε άλογο ποίμνιο αναλαμβάνουν εξ ανάγκης αγρυπνίες, κόπους και μέριμνες, οδηγώντας και καθοδηγώντας τα θρέμματα που τους έχουν εμπιστευθεί, πόσο μάλλον εμείς οι αμαρτωλοί, που αναξίως μας έλαχε ο κλήρος να ποιμαίνουμε εσάς, τα πρόβατα του Χριστού, πρέπει να έχουμε άγρυπνο το μάτι της ψυχής και με την προσφώνηση του λόγου, σαν με κάποια ποιμενική φλογέρα, να σας ομιλούμε και να σας λέμε τα πρέποντα και τα συμφέροντα, και βεβαίως να υπομένουμε πόνους και θλίψεις και στενοχώριες, προκειμένου να ετοιμάζουμε και να σας χορηγούμε την τροφή και από τις δύο πλευρές; Επειδή λοιπόν έτσι απαιτούν τα δικά μας καθήκοντα, ούτε σε εσάς επιτρέπεται εύλογα να φέρεστε έτσι απλά και στην τύχη, αλλά πρέπει να ακούτε με προσοχή την ταπεινή μας φωνή. Διότι λέγει: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, και δεν θα ακολουθήσουν ποτέ τον ξένο, αλλά θα φύγουν μακριά του, επειδή δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων».

Γι' αυτό και τώρα, όπως είναι αναγκαίο, σας φωνάζουμε, σας απευθύνουμε τον λόγο, προβάλλοντάς σας αντί για κάποια φλογέρα τους θεόπνευστους λόγους. «Ησυχάστε», λέει, «και γνωρίστε ότι εγώ είμαι ο Θεός». Έχουμε λοιπόν ανάγκη από ησυχία, αδελφοί μου, από ακόρεστη επιθυμία, από αδιάλειπτη νήψη, από κραταιότατη υπομονή, από εξέγερση εναντίον των πολεμίων εχθρών, από συναγωνισμό μέσω της άμιλλας όσων προκόβουν. Διότι είναι κοντά τα νοητά θηρία, οι δαίμονες που αρπάζουν τις ψυχές, από τους οποίους προέρχονται τα δαγκώματα της αμαρτίας, τα ρήγματα της ανομίας, οι όλεθροι της ασωτείας. Ας μην παραμείνει κανείς ακολουθώντας το δικό του θέλημα στην ψυχή, ούτε πάλι να ατονήσει δείχνοντας ολιγωρία στους αγώνες, παρακαλώ (διότι το να ατονεί κανείς εδώ προέρχεται από το δικό του θέλημα), ούτε να περιπλανάται με τις δικές του επιθυμίες, παρασυρόμενος εδώ και εκεί κρυφά από τη φιληδονία και χανόμενος από τη φιλαυτία, αλλά ας υπακούει και ας εμμένει σε όλες τις εντολές του Κυρίου. Διότι λέει ο Ίδιος: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη δική μου φωνή, ενώ δεν ακολουθούν τον ξένο, επειδή δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων». Είθε να αξιωθούμε να δεχθούμε μια τέτοια προσφώνηση και να συγκαταλεγόμαστε στα πρόβατα του Χριστού. Διότι όπου είναι ο Χριστός, εκεί ο αντάρτης διάβολος δεν έχει θέση. Όπου εγκαθίσταται η φωνή των προβάτων Του, από εκεί ο συρισμός του όφεως δραπετεύει.

«Εκείνος δε που εισέρχεται από τη θύρα, είναι ποιμένας των προβάτων. Σε αυτόν ο θυρωρός ανοίγει, και τα πρόβατα ακούνε τη φωνή του· και τα δικά του πρόβατα τα φωνάζει με το όνομά τους, και τα βγάζει έξω. Και όταν βγάλει έξω τα δικά του πρόβατα, προπορεύεται αυτών, και τα πρόβατα τον ακολουθούν, διότι γνωρίζουν τη φωνή του. Ξένον όμως δεν θα ακολουθήσουν, αλλά θα τραπούν σε φυγή από αυτόν, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων.» Επειδή τους κατηγόρησε για απιστία λέγοντας, ότι «Είστε όντως τυφλοί κατά την ψυχή», εξαιτίας αυτού ακριβώς του πάθους της απιστίας, για να μην μπορούν να πουν, ότι «Δεν σε αποστρεφόμαστε επειδή είμαστε τυφλοί, αλλά σε αποφεύγουμε ως απατεώνα», για τον λόγο αυτόν λοιπόν κάνει εκτενή λόγο. Και τι κάνει; Παραθέτει τα γνωρίσματα τόσο του αληθινού ποιμένα, όσο και του λύκου και του καταστροφέα, και έτσι αποδεικνύει ότι ο ίδιος ανήκει στην καλή μερίδα, αντλώντας τη μαρτυρία από τα ίδια τα πράγματα· και αρχικά παραθέτει τα χαρακτηριστικά του καταστροφέα. Διότι εκείνος, λέει, δεν εισέρχεται από τη θύρα, δηλαδή, μέσα από τις Γραφές· επειδή δεν χρησιμοποιεί τις Γραφές ως μάρτυρες, ούτε τους προφήτες. Διότι πράγματι οι Γραφές είναι θύρα· διότι μέσω αυτών οδηγούμαστε στον Θεό. Αυτές δεν αφήνουν τους λύκους να εισέλθουν· διότι εμποδίζουν τους αιρετικούς, τοποθετώντας μας σε ασφάλεια, και προσφέροντάς μας γνώση για όλα όσα τυχόν θα θέλαμε.

Από πού, λοιπόν, εξάγει τα δικά του πρόβατα, παρά από το μέσο των απίστων, όπως ακριβώς και τον τυφλό από το μέσο των Ιουδαίων, ο οποίος και τον άκουσε και τον αναγνώρισε; Και πορεύεται μπροστά από τα πρόβατα, αν και το αντίθετο συμβαίνει με τους κοσμικούς ποιμένες, διότι αυτοί πορεύονται από πίσω. Αλλά εδώ δείχνει ότι θα τους οδηγήσει όλους προς την αλήθεια, επειδή στέλνει και τους μαθητές σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Έτσι λοιπόν, είναι καινοφανέστερη η ποιμαντική του Χριστού. «Σε ξένο όμως δεν θα ακολουθήσουν, διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων.» Και εδώ οπωσδήποτε υπαινίσσεται τον Θευδά και τον Ιούδα, τους οποίους δεν ακολούθησαν τα πρόβατα. Διότι, παρασύρθηκαν μερικοί λίγοι, και αυτοί μετά τον θάνατό τους απομακρύνθηκαν. Τον Χριστό όμως, και όταν ζούσε και κυρίως αφότου πέθανε, όλος ο κόσμος τον ακολούθησε. Υπαινίσσεται επίσης και τον Αντίχριστο. Διότι και αυτός, αφού πλανήσει για λίγο, δεν θα έχει ανθρώπους να τον ακολουθούν μετά τη δική του καταστροφή.