Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 10:6

Ακροατές τέτοιων λόγων είναι αυτοί που πιστεύουν στον Χριστό και διαπρέπουν με αδιαστρέβλωτη πίστη, ενώ απορρίπτουν τις φωνές των ψευδοποιμένων και τις αποφεύγουν σαν ολέθριο πάθος. Τι είναι λοιπόν, θα ρωτήσει κάποιος, αυτό που υποδηλώνεται από αυτά για τους Φαρισαίους; Συνοψίζοντας, θα το πω πάλι με συντομία και περιληπτικά. Παρουσιάζει τον εαυτό του και ως κύριο της αυλής και ως θύρα και ως θυρωρό, για να μάθουν καλά ότι δεν θα έχουν σταθερή τη θέση της ηγεσίας, αν δεν πορευθούν προς αυτήν μέσω αυτού, ώστε να λάβουν το θεόσδοτο αγαθό. Και προσθέτοντας ότι τα πρόβατα πείθονται στους δικούς τους ποιμένες, ενώ απομακρύνονται από τους ξένους, πάλι με ευφυΐα υπονοεί ότι αυτοί σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να ηγηθούν εκείνων που θα πιστέψουν σε αυτόν, και ότι τα πρόβατα θα απομακρυνθούν πάλι από τη διδασκαλία τους, και θα προσκολληθούν στους ποιμένες που προέρχονται από αυτόν. <Αυτήν την παροιμία τους είπε ο Ιησούς· εκείνοι όμως δεν κατάλαβαν τι ήταν αυτά που τους έλεγε.> Απλός είναι ο λόγος των αγίων και απαλλαγμένος από την περιέργεια των Ελλήνων· «διότι ο Θεός εξέλεξε τα μωρά του κόσμου», σύμφωνα με τα λόγια του Παύλου, «για να καταισχύνει τους σοφούς». Χρησιμοποίησε λοιπόν τον όρο της παροιμίας· διότι έτσι ονομάζει την παραβολή. Ίσως πάλι επειδή ο χαρακτήρας τέτοιων λόγων είναι πάντα κάπως μεικτός και αυτό που δηλώνεται νοείται και μέσα από τα δύο ως ένα.

Αλλά το μεν ένα προσέφερε, για το άλλο δείξε προθυμία, και για το άλλο παρακάλεσε να δοθεί συγγνώμη στην αδυναμία. «Δεν θα εμφανιστείς», λέγει, «ενώπιόν μου με άδεια χέρια». Κανείς ας μην είναι κενός, ούτε άκαρπος, ούτε καμία ψυχή να είναι στείρα και άγονη. Ο καθένας από τους παρόντες ας προσφέρει καρπούς στον Θεό, από τα δικά του: ο αμαρτωλός τη μεταστροφή, αυτός που αγωνίζεται καλά τη σταθερότητα, ο νέος την εγκράτεια, ο ηλικιωμένος τη φρόνηση, ο πλούσιος τη μεταδοτικότητα, ο φτωχός την ευχαριστία, ο άρχοντας την απουσία αλαζονείας, ο φοροεισπράκτορας την ηπιότητα. Οι ιερείς, ενδυθείτε τη δικαιοσύνη ή, για να πω το αληθέστερο, ας την ενδυθούμε· ας μη διασκορπίζουμε τα πρόβατα της νομής ούτε να τα καταστρέφουμε, υπέρ των οποίων έδωσε τη ζωή Του ο Καλός Ποιμένας, Εκείνος που γνωρίζει τα δικά Του και αναγνωρίζεται από τα δικά Του, και τα καλεί με το όνομά τους, και τα εισάγει και τα εξάγει, από την απιστία στην πίστη και από την παρούσα ζωή στην επέκεινα ανάπαυση.

Δεύτερον, την υπακοή των προβάτων· διότι σε αυτόν δεν πίστεψαν όλοι μόνο όσο ζούσε, αλλά και αφού πέθανε, ενώ εκείνους τους εγκατέλειψαν αμέσως. Και τρίτο σημείο μπορεί να αναφέρει κανείς μαζί με αυτά, το οποίο δεν είναι μικρό. Διότι εκείνοι τα έκαναν όλα ως τύραννοι και με σκοπό την αποστασία· αυτός όμως κράτησε τον εαυτό του τόσο μακριά από μια τέτοια υποψία, ώστε και όταν ήθελαν να τον αναγορεύσουν βασιλιά, έφυγε, και όταν τον ρωτούσαν αν επιτρέπεται να πληρώσουν φόρο στον Καίσαρα, διέταξε να τον καταβάλουν, και ο ίδιος έδωσε το δίδραχμο. Επιπλέον, αυτός μεν ήλθε για τη σωτηρία των προβάτων, για να έχουν ζωή και να την έχουν σε αφθονία, όπως λέει, ενώ εκείνοι τους στέρησαν ακόμη και την παρούσα ζωή. Και οι μεν πρόδωσαν αυτούς που τους εμπιστεύθηκαν και έφυγαν· αυτός όμως στάθηκε τόσο γενναία, ώστε να προσφέρει ακόμη και τη ζωή του. Και εκείνοι έπαθαν όσα έπαθαν παρά τη θέλησή τους, εξαναγκαζόμενοι και προσπαθώντας να διαφύγουν· αυτός όμως τα υπέμεινε όλα οικειοθελώς και από δική του επιλογή. Αυτή την παραβολή τούς είπε ο Ιησούς· εκείνοι όμως δεν κατάλαβαν τι ήταν αυτά που τους έλεγε. Και για ποιον λόγο τους μίλησε με ασάφεια;

Όσο μεγάλο είναι το ύψος και το αξίωμα, τόσο μεγάλος είναι και ο κίνδυνος. Ιερείς, ενδυθείτε τη δικαιοσύνη. Ας μη διασκορπίζουμε και ας μη διαφθείρουμε τα πρόβατα της νομής, για τα οποία έθεσε την ψυχή του ο Καλός Ποιμένας, ο οποίος γνωρίζει τα δικά του και αναγνωρίζεται από τα δικά του, και τα καλεί με το όνομά τους, και τα εισάγει και τα εξάγει, από την απιστία προς την πίστη, και από την παρούσα ζωή στην εκεί ανάπαυση. Ας φοβηθούμε μήπως από εμάς αρχίσει η κρίση και η απειλή· μήπως λάβουμε από το χέρι του Κυρίου διπλάσια την τιμωρία για τα αμαρτήματα, εφόσον ούτε εμείς οι ίδιοι εισερχόμαστε, αλλά και εμποδίζουμε όσους έχουν τη δυνατότητα να εισέλθουν.

«Όλοι όσοι ήλθαν και έρχονται όχι μέσω εμού, αλλά εισέρχονται από αλλού, είναι κλέφτες και ληστές». Μην πλανάσθε, λοιπόν, αδελφοί, εκείνος που ζει στο σκοτάδι βρίσκεται έξω από τη θύρα, και εκείνος που νομίζει ότι εισήλθε, αλλά δεν εισήλθε δια του φωτός, βρίσκεται και αυτός έξω από τη μάνδρα. Διότι, εάν ο Χριστός είναι το φως του κόσμου και η θύρα, είναι οπωσδήποτε φωτεινή θύρα και όχι απλώς μία θύρα, και εκείνος που έχει βρεθεί σε αυτήν, έχει βρεθεί στο φως του κόσμου. Είναι δε φως του κόσμου όχι επειδή οράται αισθητώς, αλλά επειδή θεωρείται νοερώς.

Σε τέτοιους ανθρώπους, λοιπόν, ανήκει το να δεσμεύουν και να λύνουν, να ιερουργούν και να διδάσκουν, και όχι σε εκείνους που λαμβάνουν μόνο την ψήφο και τη χειροτονία από τους ανθρώπους. Διότι κανείς δεν λαμβάνει από μόνος του αυτή την τιμή, παρά μόνο αυτός που καλείται από τον Κύριο. Δεν είπε: εκείνος που δέχεται την ψήφο από τους ανθρώπους, αλλά: εκείνος που έχει προοριστεί και προχειριστεί γι' αυτό από τον Θεό. Επειδή όσοι προέρχονται από ανθρώπους και αναδεικνύονται μέσω ανθρώπων, είναι κλέφτες και ληστές, όπως ακριβώς είπε ο Κύριος: Εγώ είμαι η θύρα. Όλοι όσοι ήρθαν και έρχονται όχι δι' εμού, αλλά εισέρχονται από αλλού, είναι κλέφτες και ληστές.

Έπειτα, εφόσον οι λόγοι των θείων Γραφών είναι θύρα, και ο ίδιος ο Κύριος είναι και ονομάζεται Λόγος, εύλογα θα μπορούσε να ονομαστεί θύρα. «Αυτή την παραβολή τους είπε ο Ιησούς· εκείνοι όμως δεν κατάλαβαν τι ήταν αυτά που τους έλεγε.»