Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:13

Πρόσεξε δε ότι δεν είπε «Ο Λάζαρος πέθανε και πηγαίνω να τον αναστήσω», αλλά λέει «Έχει κοιμηθεί», αποφεύγοντας την κομπορρημοσύνη, για δική μας διδασκαλία και ωφέλεια· διότι αλλιώς δεν θα εξέφερε έναν τόσο αμυδρό και συγκαλυμμένο λόγο, ώστε ούτε οι ίδιοι οι μαθητές να μην κατανοήσουν τα λεγόμενά του. Διότι δεν είπε «Πηγαίνω για να του δώσω ζωή ή για να τον αναστήσω από τους νεκρούς», αλλά «για να τον ξυπνήσω»· πράγμα που ήταν προς το παρόν ασαφές ώστε να κινήσει υποψία. <Είπαν λοιπόν οι μαθητές του: «Κύριε, αν έχει κοιμηθεί, θα σωθεί». Είχε μιλήσει όμως ο Ιησούς για τον θάνατό του· εκείνοι όμως νόμισαν ότι μιλάει για την κοίμηση του ύπνου.> Εκείνοι δε, μη κατανοώντας τη δύναμη του λόγου, θεώρησαν ότι ο Ιησούς μιλούσε για την κοίμηση του ύπνου, ο οποίος, καθώς συμβαίνει ως επί το πλείστον στους αρρώστους, επιφέρει ανάπαυση· γι' αυτό λένε ότι δεν αξίζει τον κόπο η μετάβαση για να ξυπνήσει τον Λάζαρο· διότι δεν είναι ωφέλιμο το να ξυπνήσεις έναν άρρωστο. Αυτά δε τα έλεγαν, θέλοντας να τον αποτρέψουν από το ταξίδι, υποστηρίζοντας ότι δεν αξίζει να βρεθεί ανάμεσα σε φονιάδες, για να κάνει ένα πράγμα που δεν είναι ωφέλιμο. <Τότε τους είπε ο Ιησούς ξεκάθαρα: «Ο Λάζαρος πέθανε, και χαίρω για εσάς, για να πιστέψετε, που δεν ήμουν εκεί. Αλλά ας πάμε σε αυτόν».> Επειδή λοιπόν οι μαθητές δεν είχαν κατανοήσει ότι ονόμασε τον θάνατο ύπνο, τους το φανέρωσε πιο καθαρά λέγοντας ότι πέθανε. Λέει δε ότι χαίρεται, όχι από φιλοδοξία, επειδή επρόκειτο να κάνει το θαύμα, αλλά επειδή αυτό επρόκειτο να γίνει αφορμή στους μαθητές για να πιστέψουν.

Επειδή, λοιπόν, «νόμισαν οι μαθητές ότι ο Κύριος μιλούσε για την κοίμηση του ύπνου, τους είπε ανοιχτά: Ο Λάζαρος, ο φίλος μας, πέθανε· και χαίρομαι για εσάς, ώστε να πιστέψετε, που δεν ήμουν εκεί· αλλά ας πάμε προς αυτόν». «Αυτός που δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού» χαίρεται τώρα για τον θάνατο του φίλου του; «Χαίρομαι», όχι για τον εαυτό μου, ούτε για τον νεκρό, αλλά «για εσάς»· διότι χρησιμοποιώ τον θάνατο ως θεμέλιο της δικής σας πίστης. Ω θάνατε, αγαλλίαση του Χριστού. Ω θάνατε, γεμάτε ζωή. Ω θάνατε, λυτρωτή του θανάτου, «αρχηγέ της σωτηρίας», ανάσταση αυτών που έχουν πέσει, ανάπαυση των κοπιώντων, ίαση των ασθενών, δροσιά των δικαίων· ω θάνατε, κατάλυση του διαβόλου, καθαίρεση των δαιμόνων, ανανέωση του πρωτόπλαστου Αδάμ. Ω θάνατε, συνεργέ της ευφροσύνης, μηνυτή της αφθαρσίας, χορευτή της χαράς. Και για να συντομεύσω τον λόγο; Έρχεται ο Ιησούς στη Βηθανία, τον συνάντησαν οι αδελφές του Λαζάρου, πέφτουν στα γόνατα του Κυρίου κλαίγοντας και λέγοντας: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μας». Άραγε δεν ήταν εκεί; Αλλά με το σώμα μεν δεν ήταν εκεί, με τη θεότητα δε δεν ήταν μόνο εκεί, αλλά και στους ουρανούς. Πώς λοιπόν γνώριζε το πότε πέθανε ο Λάζαρος, αν δεν ήταν παρών κατά την αόρατη δύναμη της θεότητος; Και έλεγαν: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μας».

Απλός είναι ο συγγραφέας που παραθέτει μια ανεπιτήδευτη ιστορία· διότι ο Ιωάννης ήταν αλιέας. Προκειμένου, λοιπόν, να εκθέσει ένα παράδοξο έργο, δεν προσπάθησε να τέρψει με τα λόγια του τον ακροατή. Πρόσεξε αυτό που λέω: έγραψε για το θαύμα στο χωριό Βηθανία, τον τρόπο που συνέβη, τις γυναίκες που ήταν παρούσες αλλά και τις απούσες, τι ελέχθη, τι επράχθη, πού συνάντησαν τον Διδάσκαλο, πώς δάκρυσε, πώς παρακάλεσαν, πώς διαμαρτυρήθηκαν μέσα στο πένθος τους στον Δεσπότη επειδή δεν ήταν παρών όταν πέθαινε ο Λάζαρος, και δεν έκλεισε με τον λόγο του τις πύλες του θανάτου ούτε ανέκοψε τα κύματα της απώλειας· διότι, εάν ήταν παρών ο κυβερνήτης, το σκάφος θα είχε σωθεί. Και τα έγραψε αυτά καθισμένος στην Έφεσο, σε τέτοιο βαθμό ώστε, εξαιτίας της ακτημοσύνης και της πενίας του, να μη χρησιμοποιήσει ούτε καν δικό του μελάνι και χαρτί.

Κύριε, εάν έχει κοιμηθεί, θα σωθεί. Ο Ιησούς όμως είχε μιλήσει για τον θάνατό του, ενώ εκείνοι νόμισαν ότι μιλάει για την ανάπαυση του ύπνου. Τότε λοιπόν ο Ιησούς τους είπε ξεκάθαρα: Ο Λάζαρος πέθανε, και χαίρομαι για εσάς, ώστε να πιστέψετε, επειδή δεν ήμουν εκεί.