Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:19

Ή το λέει με αυτή την έννοια: Οπωσδήποτε, αν πάμε, θα πεθάνουμε, ωστόσο ας μην αποφύγουμε το πάθος, διότι δεν πρέπει να αγαπάμε τόσο πολύ τη ζωή μας. Επειδή, αν ανασταίνει τον νεκρό, ο φόβος είναι περιττός, διότι έχουμε Αυτόν που μπορεί να μας αναστήσει αφού πέσουμε. <Όταν λοιπόν ήλθε ο Ιησούς στη Βηθανία, τον βρήκε να βρίσκεται ήδη τέσσερις ημέρες στο μνημείο. Η δε Βηθανία ήταν κοντά στα Ιεροσόλυμα, σε απόσταση δεκαπέντε σταδίων. Και πολλοί από τους Ιουδαίους είχαν έλθει στη Μάρθα και τη Μαρία, για να τις παρηγορήσουν για τον αδελφό τους.> Για τον λόγο αυτό αναφέρει και το διάστημα των ημερών μετά τον θάνατο του Λαζάρου, ώστε να θαυμαστεί ακόμη περισσότερο το θαύμα, και να μην πει τυχόν κάποιος ότι ήλθε μετά από μία ημέρα και εκείνος δεν είχε πεθάνει, αλλά τον σήκωσε ενώ ήταν απλώς άρρωστος.

Απλός είναι ο συγγραφέας που παραθέτει μια ανεπιτήδευτη ιστορία· διότι ο Ιωάννης ήταν αλιέας. Προκειμένου, λοιπόν, να εκθέσει ένα παράδοξο έργο, δεν προσπάθησε να τέρψει με τα λόγια του τον ακροατή. Πρόσεξε αυτό που λέω: έγραψε για το θαύμα στο χωριό Βηθανία, τον τρόπο που συνέβη, τις γυναίκες που ήταν παρούσες αλλά και τις απούσες, τι ελέχθη, τι επράχθη, πού συνάντησαν τον Διδάσκαλο, πώς δάκρυσε, πώς παρακάλεσαν, πώς διαμαρτυρήθηκαν μέσα στο πένθος τους στον Δεσπότη επειδή δεν ήταν παρών όταν πέθαινε ο Λάζαρος, και δεν έκλεισε με τον λόγο του τις πύλες του θανάτου ούτε ανέκοψε τα κύματα της απώλειας· διότι, εάν ήταν παρών ο κυβερνήτης, το σκάφος θα είχε σωθεί. Και τα έγραψε αυτά καθισμένος στην Έφεσο, σε τέτοιο βαθμό ώστε, εξαιτίας της ακτημοσύνης και της πενίας του, να μη χρησιμοποιήσει ούτε καν δικό του μελάνι και χαρτί.

Διότι, αν ήμουν παρών, ο πυρετός θα έσβηνε με έναν λόγο, και το θαύμα θα φαινόταν μικρότερο, ή το γεγονός θα θεωρούνταν κάτι το συνηθισμένο· τώρα όμως παρέμεινα μακριά, ώστε ο λύκος να κατασπαράξει ολοκληρωτικά τον αμνό. Διότι ο θάνατος επικράτησε και τον κατέπιε, και πάλι ο Θεός εξάλειψε κάθε δάκρυ από κάθε πρόσωπο της γης. Ήλθαν, έσπευσαν στη Βηθανία, τρέχοντας όχι για να σβήσουν την πυρκαγιά, αλλά για να αντικρίσουν τη στάχτη της πυρκαγιάς· και ίσως όταν πια μπορούσαν απλώς να βρουν τα απομεινάρια ενός ναυαγίου, διότι ήδη ανέδιδε δυσωδία, όντας νεκρός επί τέσσερις ημέρες. Διότι στα ναυάγια μπορεί κανείς και την καρίνα να βρει, και σανίδες να συγκεντρώσει, και την κεραία του ιστού να πάρει, και πηδάλια να φυλάξει για να χρησιμοποιηθούν σε άλλο πλοίο, και, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια, να διασώσει κάποιο μέρος του φορτίου. Στην περίπτωση του Λαζάρου, όμως, όλα ήταν οδυνηρά: πλήρης νέκρωση και ανάδυση δυσωδίας. Το πένθος βρισκόταν στο αποκορύφωμά του, και ο νεκρός κρατούνταν κάτω από τον λίθο. «Και πολλοί», λέει, «από τους Ιουδαίους είχαν έλθει από την πόλη για να παρηγορήσουν τις αδελφές του νεκρού». Έχω μάρτυρες, λέει, της χάριτος που πρόκειται να εκδηλωθεί, ώστε το έργο να μη θεωρηθεί απάτη, αλλά αδιάσειστη απόδειξη της αλήθειας. Ήλθε ο Ιησούς, κυβερνήτης μετά το ναυάγιο, ιατρός μετά τον θάνατο. Και γιατί ήλθες εδώ, Δέσποτα; Για να κατηγορηθείς ότι αμέλησες τον φίλο σου, ότι τον παρέβλεψες ενώ χανόταν, ότι δεν τον αποχαιρέτησες καθώς επρόκειτο να πεθάνει;

Προς την Ειρήνη και την Καλή, τις δύο αδελφές. Ώ της συμφοράς· διότι με στεναγμό αρχίζω την επιστολή, συμμετέχοντας στη σκυθρωπότητά σας για τη συμφορά και κλαίγοντας μαζί σας, αν και είναι τολμηρό να το πω, όπως ο αγαθός Χριστός με τις δύο αδελφές κατά τον θάνατο του Λαζάρου. Διότι ο άνδρας ήταν φίλος, στενός φίλος και εξ αίματος συγγενής, αγαθός άνθρωπος του Θεού, εργάτης των εντολών του Κυρίου, όντας μόσχος και στο όνομα και στην πραγματικότητα εξαιτίας της ευωδίας των ορθών πράξεών του. Τότε λοιπόν, για τον Λάζαρο πολλοί από τους Ιουδαίους είχαν έρθει στη Βηθανία, για να θρηνήσουν μαζί με τις αδελφές του για την αρετή του ανδρός· διότι αφού ήταν φίλος του Χριστού, πώς να μην είναι αγαπητός σε όλους; Τώρα όμως, αλίμονο στο συμβάν, ούτε καν ο θάνατος δεν συνέβη μπροστά στα μάτια σας, πράγμα που συνηθίζει να φέρνει πολλή παρηγοριά, τα νεκρώσιμα λόγια και οι αποχαιρετιστήριοι ψίθυροι· διότι αυτός που φεύγει δέχεται την αγάπη και τους θρήνους από τους παρισταμένους, και κλείνει το μάτι και κινεί το χέρι και αρθρώνει κάποια αδύναμη φωνή, τα οποία προσφέρουν όχι μικρή παρηγοριά στους πενθούντες και μετά τον θάνατο. Εδώ όμως δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Γι' αυτό και υποθέτω ότι το πένθος σας είναι απαρηγόρητο, αφού μείνατε μόνες, απροστάτευτες και αβοήθητες.

«Και πολλοί από τους Ιουδαίους είχαν έλθει προς τη Μάρθα και τη Μαρία, για να τις παρηγορήσουν για τον αδελφό τους. Η Μάρθα, λοιπόν, όταν άκουσε ότι έρχεται ο Ιησούς, πήγε να τον προϋπαντήσει· η δε Μαρία καθόταν στο σπίτι.» Επίτηδες περίμενε ο Κύριος να γίνει ο Λάζαρος τετραήμερος νεκρός· έπειτα ήλθε, προκειμένου να επιτελέσει το θαύμα ώστε να είναι πανταχόθεν αδιαμφισβήτητο.