Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:3

<Ήταν δε η Μαρία εκείνη που άλειψε τον Κύριο με μύρο και σπόγγισε τα πόδια του με τα μαλλιά της, της οποίας ο αδελφός, ο Λάζαρος, ασθενούσε.> Σκόπιμα μνημονεύει τα ονόματα των γυναικών ο Ευαγγελιστής, δείχνοντας ότι ήταν διακεκριμένες για τη θεοσέβειά τους. Γι' αυτό και τις αγαπούσε ο Κύριος. Και ενώ πολλά είχαν γίνει, όπως είναι φυσικό, προς τον Κύριο από τη Μαρία, το μύρο το αναφέρει όχι τυχαία, αλλά για να δείξει ότι τόση δίψα είχε η Μαρία για τον Χριστό, ώστε σπόγγισε τα πόδια του με τα ίδια της τα μαλλιά, επιζητώντας να προσελκύσει πάνω της πιο γνήσια την πνευματική ευλογία από την άγια σάρκα Του. Διότι, πράγματι, σε πολλά σημεία φαίνεται να παραμένει κοντά στον Χριστό με μεγαλύτερη θέρμη και απερίσπαστα, ελκύοντας την οικειότητα προς Αυτόν. <Έστειλαν λοιπόν προς αυτόν οι αδελφές του λέγοντας: Κύριε, ιδού, αυτός που αγαπάς ασθενεί.> Στέλνουν οι γυναίκες προς τον Κύριο, επειδή αφενός ήθελαν πάντοτε να τον έχουν κοντά τους, και αφετέρου τότε το έπρατταν αυτό με εύλογη αφορμή εξαιτίας του αρρώστου. Διότι πίστευαν ότι, εάν εμφανιζόταν μόνο ο Χριστός, θα απαλλασσόταν από την ασθένεια ο κατάκοιτος.

Υπενθυμίζουν δε την αγάπη που έτρεφε προς τον ασθενή, προσελκύοντάς τον μάλιστα εκεί κυρίως με αυτόν τον τρόπο· διότι γνώριζαν ότι ενδιαφερόταν για αυτόν. Και είχε βεβαίως τη δύναμη, ακόμη και απών ως Θεός που προνοεί και κυβερνά τα πάντα, να τον θεραπεύσει· όμως πίστευαν ότι αν παρευρισκόταν, θα του άπλωνε το χέρι και θα τον σήκωνε· καθώς δεν είχαν ακόμη ούτε αυτές την τέλεια πίστη. Για τον λόγο αυτόν και δυσφορούν, όπως είναι φυσικό, θεωρώντας ότι ο Λάζαρος δεν θα είχε αρρωστήσει καθόλου, αν δεν τον είχε παραμελήσει ο Χριστός. Διότι, λένε, εφόσον αυτοί που αγαπώνται από τον Θεό απολαμβάνουν όλα τα αγαθά, για ποια αιτία αυτός τον οποίο αγαπάς, ασθενεί; Ή ίσως λένε και αυτό: Είναι μεγάλη η θρασύτητα της νόσου, αφού αποτόλμησε να επιτεθεί στους αγαπημένους του Θεού. Ίσως δε δίνουν την εντύπωση ότι λένε και κάτι τέτοιο: Επειδή αγαπάς και θεραπεύεις ακόμη και τους εχθρούς, οφείλεις κατά πολύ περισσότερο να επιδείξεις αυτή την αγάπη σε όσους σε αγαπούν. Διότι έχεις τη δύναμη, μόνο με τη θέλησή σου, να πράξεις τα πάντα.

Του αποκρίθηκε η Μάρθα: Γνωρίζω ότι θα αναστηθεί κατά την εσχάτη ημέρα. Αυτό που λέει η Μάρθα σημαίνει το εξής: Δεν πέθανε ο αδελφός μου γι' αυτόν τον λόγο, λέει, επειδή η ανθρώπινη φύση υπόκειται στον θάνατο, αλλά επειδή εσύ δεν ήσουν παρών, εσύ που μπορείς να νικήσεις τον θάνατο με το πρόσταγμά σου. Επειδή όμως είχε παρασυρθεί από τη λύπη πέρα από το πρέπον, νόμιζε ότι ο Κύριος δεν μπορούσε πλέον να κάνει τίποτα, καθώς είχε περάσει ο καιρός. Και θεωρούσε ότι είχε έρθει όχι για να αναστήσει τον Λάζαρο, αλλά για να τις παρηγορήσει. Διότι ελαφρώς τον μέμφεται που καθυστέρησε και δεν ήρθε αμέσως όταν μπορούσε να βοηθήσει, τότε που του έστειλαν μήνυμα λέγοντας: «Κύριε, δες, αυτός που αγαπάς ασθενεί». Το ότι λέει «Όσα κι αν ζητήσεις από τον Θεό θα σου τα δώσει», δείχνει άνθρωπο που ντρέπεται να ζητήσει φανερά αυτό που επιθυμεί. Παρόλα αυτά σφάλλει ως προς την αλήθεια, διότι δεν συνομιλεί μαζί του ως προς Θεό, αλλά ως προς έναν από τους αγίους, νομίζοντας εξαιτίας της ορατής σάρκας ότι όσα τυχόν ζητήσει ως άγιος, τα λαμβάνει από τον Θεό, μη γνωρίζοντας ότι, όντας κατά φύση Θεός και δύναμη του Πατρός, έχει ακαταμάχητη εξουσία πάνω στα πάντα. Διότι αν γνώριζε ότι ήταν Θεός, δεν θα έλεγε «Αν ήσουν εδώ»· επειδή ο Θεός είναι πανταχού παρών. Ο Κύριος ωστόσο, επειδή απέφευγε την καύχηση, δεν είπε «Εγώ θα αναστήσω τον αδελφό σου», αλλά «Θα αναστηθεί», σχεδόν ελέγχοντάς την ήπια και λέγοντας: «Θα αναστηθεί μεν όπως το επιθυμείς, όμως όχι με τον τρόπο που εσύ νομίζεις».

ΟΜΙΛΙΑ ΞΒʹ. Ήταν δε κάποιος ασθενής, ο Λάζαρος από τη Βηθανία, από το χωριό της Μαρίας και της Μάρθας της αδελφής της. Και ήταν η Μαρία εκείνη που άλειψε τον Κύριο με μύρο. Αʹ. Πολλοί άνθρωποι, όταν δουν κάποιους από εκείνους που είναι αρεστοί στον Θεό να πάσχουν από κάτι δεινό, όπως για παράδειγμα να πέφτουν σε αρρώστια, ή σε φτώχεια, ή σε κάτι άλλο παρόμοιο, σκανδαλίζονται· επειδή δεν γνωρίζουν ότι το να πάσχουν από αυτά είναι χαρακτηριστικό εκείνων που είναι κυρίως φίλοι του Θεού. Διότι και ο Λάζαρος ήταν από τους φίλους του Χριστού, και ασθενούσε. Αυτό άλλωστε έλεγαν και εκείνοι που στάλθηκαν: «Δες, αυτόν που αγαπάς, ασθενεί». Αλλά ας δούμε την περικοπή από την αρχή. «Υπήρχε κάποιος», λέει, «ασθενής, ο Λάζαρος από τη Βηθανία». Δεν είπε απλώς ούτε τυχαία από πού ήταν ο Λάζαρος, αλλά για κάποια αιτία την οποία θα αναφέρει στη συνέχεια. Προς το παρόν όμως ας μείνουμε στο προκείμενο. Και μας πληροφορεί για τις αδελφές του κατά τρόπο ωφέλιμο· και ακόμη για εκείνο το εξαιρετικό που διέθετε η Μαρία, προσθέτοντας και λέγοντας: «Ήταν δε η Μαρία εκείνη που άλειψε τον Κύριο με μύρο». Εδώ κάποιοι απορούν και λένε: «Πώς ανέχθηκε ο Χριστός γυναίκα να κάνει τέτοια πράγματα;» Πρώτα λοιπόν είναι αναγκαίο να μάθουμε ότι αυτή δεν είναι η πόρνη που αναφέρεται στον Ματθαίο, ούτε εκείνη στον Λουκά· διότι αυτή είναι άλλη πρόσωπο. Επειδή εκείνες ήταν πράγματι πόρνες και γεμάτες από πολλά κακά· αυτή όμως ήταν και σεμνή και ενάρετη. Διότι και για την υποδοχή του Χριστού επιδείκνυε μεγάλο ζήλο. Ο ευαγγελιστής δείχνει ότι και οι αδελφές τον αγαπούσαν, και όμως παραχώρησε να πεθάνει ο Λάζαρος.

Είχαν μεγάλο θάρρος προς τον Χριστό και πολλή οικειότητα μαζί του. Εξάλλου, ήταν γυναίκες αδύναμες και κατέχονταν από το πένθος· επειδή το ότι δεν το έπρατταν αυτό από περιφρόνηση, το απέδειξαν αργότερα. Το ότι λοιπόν αυτή δεν ήταν εκείνη, είναι φανερό. Αλλά και εκείνην για ποιον λόγο τη δέχθηκε ο Χριστός, λέει; Για να λύσει την κακία· για να δείξει τη φιλανθρωπία του· για να μάθεις ότι δεν υπάρχει νόσημα που να νικά την αγαθότητά του. Μην κοιτάζεις λοιπόν μόνο τούτο, ότι δηλαδή τη δέχθηκε, αλλά σκέψου και το άλλο, πώς τη μετέβαλε. Και για ποιον λόγο μας υπενθυμίζει αυτήν την ιστορία ο ευαγγελιστής; Ή μάλλον τι θέλει να μας διδάξει λέγοντας: «Αγαπούσε δε ο Ιησούς τη Μάρθα, και την αδελφή της, και τον Λάζαρο»; Το να μην αγανακτούμε ποτέ ούτε να δυσανασχετούμε, εάν κάποια ασθένεια βρει τους σπουδαίους άνδρες και τους φίλους του Θεού. «Δες, αυτός που αγαπάς, ασθενεί». Ήθελαν να προκαλέσουν τον οίκτο του Χριστού. Διότι τον αντιμετώπιζαν ακόμη ως άνθρωπο· και είναι φανερό από όσα λένε: «Εάν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε»· και από το ότι δεν είπαν, «Δες, ο Λάζαρος ασθενεί», αλλά, «Δες, αυτός που αγαπάς, ασθενεί». Τι λέει λοιπόν ο Χριστός; «Αυτή η ασθένεια δεν είναι προς θάνατον, αλλά για τη δόξα του Θεού, για να δοξαστεί δι' αυτής ο Υιός του Θεού».

Απλός είναι ο συγγραφέας που παραθέτει μια ανεπιτήδευτη ιστορία· διότι ο Ιωάννης ήταν αλιέας. Προκειμένου, λοιπόν, να εκθέσει ένα παράδοξο έργο, δεν προσπάθησε να τέρψει με τα λόγια του τον ακροατή. Πρόσεξε αυτό που λέω: έγραψε για το θαύμα στο χωριό Βηθανία, τον τρόπο που συνέβη, τις γυναίκες που ήταν παρούσες αλλά και τις απούσες, τι ελέχθη, τι επράχθη, πού συνάντησαν τον Διδάσκαλο, πώς δάκρυσε, πώς παρακάλεσαν, πώς διαμαρτυρήθηκαν μέσα στο πένθος τους στον Δεσπότη επειδή δεν ήταν παρών όταν πέθαινε ο Λάζαρος, και δεν έκλεισε με τον λόγο του τις πύλες του θανάτου ούτε ανέκοψε τα κύματα της απώλειας· διότι, εάν ήταν παρών ο κυβερνήτης, το σκάφος θα είχε σωθεί. Και τα έγραψε αυτά καθισμένος στην Έφεσο, σε τέτοιο βαθμό ώστε, εξαιτίας της ακτημοσύνης και της πενίας του, να μη χρησιμοποιήσει ούτε καν δικό του μελάνι και χαρτί.

Δεν λένε, «Σε παρακαλούμε»· όχι, «Βιάσου»· όχι, «Έλα, δώσε τη χάρη»· αλλά τι λένε; «Κύριε, δες, αυτός που αγαπάς ασθενεί». Ο θάνατος παραμόνευε την απουσία σου, και ασκεί βία στον φίλο σου. Παρουσιάσου δίπλα στον Λάζαρο που κλέβεται, που αρπάζεται, που πολεμείται, που βάλλεται από πολλά βέλη, από τον πυρετό και τους πόνους και από ένα σύννεφο κακών· είναι δε άγνωστο, αν θα προλάβεις να βρεις τον φίλο. Το άκουσε ο Ιησούς, και είπε: «Αυτή η ασθένεια δεν είναι προς θάνατο, αλλά υπέρ της δόξας του Θεού, για να δοξαστεί ο Υιός του ανθρώπου δι' αυτής». Τι λοιπόν να θαυμάσω στα όσα ειπώθηκαν; Την πρόνοια, την προφητεία, την έκβαση; Την υπεράνθρωπη προσταγή, την άρρητη φιλανθρωπία, την επιείκεια των λόγων, την τιμή προς τον Πατέρα; Όλα βρίσκω ότι αρμόζουν στον Θεό. Προείπε ως Θεός: «Η ασθένεια αυτή δεν είναι προς θάνατο», και μετά από λίγο επετέλεσε το έργο. Ανέπεμψε τη δόξα στον Θεό, αποδεικνύοντας ότι είναι μία η δοξολογία του Πατρός και του Υιού· παρηγόρησε με τον λόγο του τις αδελφές, δίνοντάς τους αγαθές ελπίδες, λέγοντας: «Η ασθένεια αυτή δεν είναι προς θάνατο». Δεν πεθαίνει ο Λάζαρος. Διότι, εάν δεν παραδίδεται στον θάνατο, παραμένει ζωντανός. Αλλά και παραδίδεται, και δεν παραδίδεται. Επειδή, όταν κάποιος επιστρέψει εκείνο που πήρε, στην πραγματικότητα δεν το λαμβάνει. Αφού είπε αυτά ο Ιησούς, αναφέρει (η Γραφή), έμεινε σε εκείνο τον τόπο δύο ημέρες. Για ποιο λόγο έμεινε;

Αυτή είναι η διδασκαλία του Σωτήρος μέσω των έργων του. Διότι, εάν δεν συνέβαινε αυτό, και δεν οικονομούσε για κάποιον λόγο το θαύμα της αναστάσεως του Λαζάρου, δεν θα είχε καθυστερήσει, βεβαίως, όταν του προαναγγέλθηκε καθ’ οδόν η ασθένεια του Λαζάρου. Διότι απέστειλαν, λέγει η Γραφή, οι αδελφές του στον Κύριο, λέγοντας: «Ιδού, αυτός που αγαπάς ασθενεί». Δεν θα είχε, λοιπόν, ακούγοντας κάτι τέτοιο, αναβάλει την άφιξή του για τόσο πολύ, αλλά όπως ακριβώς έπραξε στην περίπτωση του εκατοντάρχου και της Συροφοινίκισσας –όπου έσωσε τον δούλο του πρώτου ενώ εκείνος απουσίαζε, και τη θυγατέρα της δεύτερης ενώ εκείνη απουσίαζε– έτσι θα είχε πράξει και στην περίπτωση της Μάρθας, όταν δήλωσε ότι ο αδελφός της ασθενεί. Τώρα όμως επίτηδες αναμένει τον θάνατο, παρατείνει την αργοπορία και αναβάλλει την παρουσία του από θεία πρόνοια, για να επιδείξει τη νίκη κατά του θανάτου πριν από την πάλη με τον θάνατο. Και αναβάλλει την έλευσή του επί τρεις ημέρες, προς επιβεβαίωση του πραγματικού θανάτου. Ανοίγει δε τον τάφο παρουσία των Ιουδαίων, προκειμένου να καταστήσει τους διώκτες του κήρυκες του θαύματος. Και ανασταίνει τον Λάζαρο μέσω προσευχής και επικλήσεως του Πατρός, ώστε να μη φανεί ότι αντιτάσσεται στους νόμους του Δημιουργού.

Αν μεν υπακούσετε, αυτό που επιθυμούσα έχει γίνει· αν όμως παρακούσετε, είναι ανάγκη πλέον να εφαρμόσω όσα έχουν ειπωθεί, και να επιβάλω την τιμωρία. «Διότι, εάν έλθω πάλι, δεν θα σας λυπηθώ». Για να μην προκαλέσει ραθυμία η αναβολή, δες πώς διορθώνει και αυτό λέγοντας: Εάν έλθω, δεν θα σας λυπηθώ. «Επειδή ζητάτε απόδειξη του Χριστού που μιλάει μέσα μου, ο οποίος δεν είναι ασθενής απέναντί σας, αλλά είναι δυνατός ανάμεσά σας». Αυτό το απευθύνει προς εκείνους που τον χλεύαζαν, τον κορόιδευαν και έλεγαν: «Η παρουσία του είναι ασθενική, και ο λόγος του τιποτένιος». Ελέγχοντάς τους λέει: Επειδή θέλετε να δοκιμάσετε εάν ο Χριστός κατοικεί μέσα μου· και γι' αυτό με χλευάζετε ως ευτελή και καταφρονημένο, επειδή τάχα στερούμαι εκείνη τη δύναμη· θα μάθετε ότι δεν τη στερούμαστε, εάν δώσετε την αφορμή· το οποίο μακάρι να μη γίνει. Δεν είπε όμως «εκείνου που κατοικεί», αλλά «εκείνου που μιλάει», δείχνοντας ότι τα λόγια είναι πνευματικά. «Διότι, πράγματι, σταυρώθηκε από ασθένεια, αλλά ζει από τη δύναμη του Θεού». Τρία πράγματα σημαίνει η λέξη ασθένεια. Διότι ασθένεια ονομάζεται η αρρώστια του σώματος, σύμφωνα με αυτό που ειπώθηκε για τον Λάζαρο: «Κύριε, δες, αυτός που αγαπάς, ασθενεί». Και πάλι, ασθενεί κανείς από το να μην είναι καλά στερεωμένος στην πίστη, σύμφωνα με όσα λέγονται από τον Παύλο: «Εκείνον που είναι ασθενής στην πίστη να τον δέχεστε, χωρίς να κατακρίνετε τους λογισμούς του». Και πάλι, κατά τρίτο τρόπο, ασθένειες είναι οι διωγμοί και οι επιβουλές.

Γιατί λοιπόν θρηνούμε μάταια; Γιατί δυσπιστούμε στον Χριστό που βροντοφωνάζει: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα δεν χάνεται· διότι και αν ακόμη υποστεί τη φθορά, μετά τη φθορά θα αναστηθεί, θα σταθεί όρθιος λέγοντας: Εσύ είσαι η ζωή και η ανάσταση»; Ο πιστός μπορεί πάντοτε να κατορθώσει ό,τι επιθυμεί, επειδή κατέχει την παντοδύναμη πίστη, μέσω της οποίας αποκτά από τον Χριστό τη δύναμη για ό,τι ζητά. Διότι η πίστη είναι σπουδαίο απόκτημα, και ο άνθρωπος που την έχει κυριαρχεί στα πάντα· αυτήν κατείχαν και για αυτήν καυχιόνταν η Μαρία μαζί με τη Μάρθα, και όταν είδαν να ασθενεί ο πιστός αδελφός τους Λάζαρος, την έστειλαν προς τον Πλάστη, λέγοντας: «Σπεύσε, Δέσποτα· δες, αυτός που αγαπάς ασθενεί· αλλά πρόφθασε και θα σωθεί· διότι, εάν φανερώσεις το πρόσωπό σου, θα αναστηθεί, θα σταθεί όρθιος λέγοντας: Εσύ είσαι η ζωή και η ανάσταση». Αφού προσκλήθηκε από την πίστη των γυναικών, έρχεται ο αυτόκλητος ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, φωνάζοντας αμέσως προς τους φίλους του: «Σηκωθείτε, ας πορευθούμε στην Ιουδαία όπου βρισκόμασταν κάποτε· διότι έλαβα μια επιστολή την οποία με ευχαρίστηση διαβάζω· διότι η πίστη την υπαγόρευσε, και η αδιάπτωτη ελπίδα την έγραψε, και η αγάπη την επισφράγισε».

Κυριευόμενες από την πίστη οι γυναίκες, προαναγγέλλουν στον Χριστό και Θεό τον θάνατο του αδελφού τους, λέγοντας τα εξής: «Σπεύσε, φθάσε, εσύ που είσαι πάντοτε παρών στα πάντα· διότι ο Λάζαρος, τον οποίο αγαπάς, ασθενεί· εάν λοιπόν προσέλθεις, ο θάνατος θα δραπετεύσει και ο φίλος θα λυτρωθεί από τη φθορά· και οι Εβραίοι θα δουν ότι εσύ, ως εύσπλαχνος, σπλαχνίζεσαι τα δάκρυα της Μαρίας και της Μάρθας.» Στους μαθητές, ο κτίστης των όλων προείπε λέγοντας: «Αδελφοί και γνωστοί, ο φίλος μας έχει κοιμηθεί», διδάσκοντάς τους από πριν μυστικά ότι γνωρίζει τα πάντα ως κτίστης των πάντων. «Εμπρός λοιπόν, ας πορευθούμε και ας δούμε την παράδοξη ταφή, και ας εξαλείψουμε γρήγορα τον θρήνο της Μαρίας και της Μάρθας· διότι, ανασταίνοντας τον Λάζαρο από τους νεκρούς, σπλαχνίζομαι ως εύσπλαχνος τα δάκρυα της Μαρίας και της Μάρθας.» Μόλις δε άκουσαν τα λόγια αυτά, όλοι οι απόστολοι σαν από μία φωνή αναβόησαν προς τον Κύριο: «Ο ύπνος για τους ανθρώπους είναι προς σωτηρία, και όχι βέβαια προς απώλεια.» Γι' αυτό Εκείνος ξεκάθαρα φώναξε: «Πέθανε· διότι είμαι απών ως θνητός, αλλά ως Θεός γνωρίζω τα πάντα.»

«Ήταν δε η Μαρία αυτή που άλειψε τον Κύριο με μύρο και σπόγγισε τα πόδια του με τα μαλλιά της, της οποίας ο αδελφός, ο Λάζαρος, ασθενούσε. Έστειλαν, λοιπόν, οι αδελφές προς αυτόν λέγοντας: Κύριε, δες, αυτός που αγαπάς ασθενεί.» Μόνο ο Ιωάννης μνημονεύει αυτή την ιστορία. Τη μνημονεύει δε για να μας διδάξει να μη δυσανασχετούμε, εάν κάποια ασθένεια βρει τους σπουδαίους και θεοφιλείς άνδρες, επειδή και ο Λάζαρος, παρότι ήταν φίλος του Χριστού, ασθενούσε. Πρέπει δε να μην αγνοούμε και τούτο, ότι η Μαρία αυτή που άλειψε τον Κύριο με μύρο δεν ήταν η πόρνη που αναφέρεται στον Λουκά ή εκείνη στον Ματθαίο· αλλά κάποια άλλη, όχι πόρνη, αλλά σεμνή, θεοφιλής και σπουδαία. Διότι και για την υποδοχή του Χριστού μερίμνησε και τον διακονούσε, όπως μαρτυρεί ο ίδιος ο Ιωάννης παρακάτω· αλλά επίσης μαρτυρείται ότι εξέλεξε την αγαθή μερίδα, όπως αναφέρει ο Λουκάς. Ήταν δε τόσο θαυμαστές και γνωστές οι αδελφές, ώστε και ο Λάζαρος καθίστατο γνωστός περισσότερο εξαιτίας τους. Διότι λέει: «Ήταν ο Λάζαρος από τη Βηθανία, από το χωριό της Μαρίας και της Μάρθας». Γιατί, όμως, στέλνουν να καλέσουν τον Ιησού, και δεν προσέρχονται οι ίδιες, όπως ο εκατόνταρχος και ο βασιλικός; Επειδή είχαν πολύ μεγάλο θάρρος προς τον Χριστό, και επειδή ήταν γυναίκες και δεν έπρεπε αυτές να βγαίνουν τόσο εύκολα από το σπίτι, και επειδή κατέχονταν από πένθος, και ασχολούνταν με τον αδελφό τους.

{"chunk_id":"","translation":"Το δε, «Δες, αυτός που αγαπάς», το λένε, θέλοντας να προκαλέσουν τον οίκτο του Κυρίου, υπενθυμίζοντάς του το όνομα της φιλίας. Αυτός ο λόγος των γυναικών φανερώνει επίσης και κάποια πίστη. Διότι γνώριζαν ότι ο Κύριος είχε τόση πολλή δύναμη, ώστε να απορούν πώς άγγιξε η ασθένεια έναν άνδρα που αγαπιόταν από αυτόν. Διότι φαίνεται κάπως σαν έκφραση απορίας το, «Δες, αυτός που αγαπάς ασθενεί.» «Όταν το άκουσε ο Ιησούς είπε: Αυτή η ασθένεια δεν είναι προς θάνατον, αλλά υπέρ της δόξης του Θεού, για να δοξαστεί ο Υιός του Θεού δι' αυτής. Αγαπούσε δε ο Ιησούς τη Μάρθα, και την αδελφή της, και τον Λάζαρο. Όταν λοιπόν άκουσε ότι ασθενεί, τότε έμεινε δύο ημέρες στον τόπο όπου βρισκόταν.» Επειδή επρόκειτο να μείνει εκεί δύο ημέρες, γι' αυτό λέει ότι «Δεν είναι η ασθένεια προς θάνατον», αν και κατέληξε σε θάνατο· αλλά, όπως είπα, θέλοντας προσώρας να καθησυχάσει τους αγγελιαφόρους, και δίνοντάς τους κατά κάποιον τρόπο μια παρηγοριά, ώστε να μην επιμένουν και ενοχλούν, γι' αυτό τον λόγο λέει ότι «Δεν είναι προς θάνατον». Εξάλλου, αν το εξετάσεις σωστά, ούτε η αρρώστια ήταν προς θάνατο τέτοιο, όπως πεθαίνουν οι πολλοί μακροχρόνια, αλλά προσωρινό, που διήρκεσε τέσσερις ημέρες. Επειδή όμως αναστήθηκε την τέταρτη ημέρα, βλέποντας προς την κατάληξη του γεγονότος, λέμε ότι η ασθένεια δεν είναι «προς θάνατον», «αλλά υπέρ της δόξης, λέει, του Θεού, για να δοξαστεί ο Υιός του Θεού.»}```