Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:42

Ίσως όμως τίποτε δεν εμποδίζει να εκλάβουμε και αυτόν τον λόγο ως έκφραση συγκατάβασης, διατυπωμένο με πιο ταπεινό τρόπο λόγω της αδυναμίας των ακροατών· διότι υπάρχει, πράγματι υπάρχει, μεγάλη οικονομία σε τέτοιους λόγους για το όφελος και τη σωτηρία εκείνων που δεν μπορούν ακόμη να αντέξουν τα τελειότερα, όπως ακριβώς και το «θα παρακαλέσω τον Πατέρα, και θα στείλει άλλον Παράκλητο» και το «σε ευχαριστώ, διότι πάντοτε με ακούς», και άπειρα άλλα. Από πού λοιπόν είναι φανερό ότι αυτά έχουν διατυπωθεί για όσους έχουν αδύναμη ακοή; Ο ίδιος ο Σωτήρας, η πηγή της σοφίας και η άβυσσος της γνώσης, ερμηνεύοντας τον εαυτό του το δίδαξε λέγοντας: «Εγώ γνώριζα ότι πάντοτε με ακούς· αλλά το είπα εξαιτίας του πλήθους που παρίσταται, για να πιστέψουν ότι εσύ με απέστειλες». Όμως, για τα δεδομένα μιας επιστολής, νομίζω ότι έχεις επαρκώς διδαχθεί αυτό που αναζήτησες.

Διότι είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς στον γάμο το νερό από τα αγγεία να ρέει σαν από τσαμπιά σταφυλιών και να μετατρέπεται σε κρασί για τους φίλους· ευχάριστο είναι επίσης τα αγριεμένα κύματα της θάλασσας, που αφρίζουν απειλώντας ναυάγιο, με ένα μόνο πρόσταγμα να γαληνεύουν και να ημερεύουν, και, το πιο παράδοξο, να μεταφέρουν σαν σε κυρτωμένες ράχες αυτούς που πλέουν· και να τρέφεται ένα πλήθος στις ερημιές με επτά άρτους, και άλλη φορά πολλές χιλιάδες με πέντε, και τα περισσεύματα του δείπνου να αφήνουν πίσω τους τροφή για πολλούς· ευχάριστο είναι επίσης να βλέπει κανείς τον τυφλό να αποκτά όραση, και τις φθοροποιές αιμορραγίες να σταματούν, και τους λεπρούς να αποβάλλουν τα λέπια της νόσου τους και να καθαρίζονται από τα υγρά των πληγών με μόνο τον λόγο και το θέλημα· και τον χωλό να αναπηδά, και τα δαιμόνια να εκδιώκονται, και το πλάσμα του Θεού να ελευθερώνεται από αυτά που το βασανίζουν· ευχάριστο είναι επίσης και ο Λάζαρος να καλείται από τον τάφο, και να ανασταίνεται τεταρταίος, και να ακούγεται ο ύμνος των παιδιών που κρατούν κλαδιά για τον Βασιλέα της δόξης.

Τον νόμο καταπάτησες, τους προφήτες σκότωσες, και τώρα στρέφεις τη λόγχη εναντίον του νομοθέτη και υποβάλλεις αυτόν που προφητεύτηκε σε θάνατο κακούργων· ο δούλος τον δεσπότη, ο πηλός τον κεραμέα, το πλάσμα τον πλάστη. Πράγματι, οι αχάριστοι τον ευεργέτη, οι αιχμάλωτοι τον ελευθερωτή, οι δεσμώτες αυτόν που ήρθε να τους λύσει από τα δεσμά, οι καταδικασμένοι τον κριτή, επειδή χάρισε το φως στους τυφλούς, επειδή δυνάμωσε και στερέωσε τα παραλελυμένα χέρια, επειδή ανόρθωσε και στήριξε τα πόδια των χωλών, επειδή καθάρισε τους λεπρούς από τη λέπρα, επειδή συναρμολόγησε και έσφιξε τα μέλη των παραλύτων, επειδή στέρεψε τις πηγές του αίματος εκείνης που τον άγγιξε, επειδή έθρεψε πολλές χιλιάδες με λίγους άρτους που πολλαπλασιάζονταν μέσα στις παλάμες των μαθητών, επειδή φυγάδευσε και εξαφάνισε κάθε ασθένεια και κάλεσε από τον τάφο τον Λάζαρο και τον ανέστησε την τέταρτη ημέρα.

Αναγνώσθηκε απόσπασμα του μακαρίου Λεοντίου, επισκόπου Αραβισσού, από τον λόγο του για την κτίση και για τον Λάζαρο. Το να σιωπά κανείς σε ακατάλληλο χρόνο μιμείται το θράσος στα λόγια· και τον ίδιο ψόγο που δέχεται αυτός που δεν συγκρατεί τα χείλη του, τον δέχεται και εκείνος που σιωπά από οκνηρία. Είναι ίδιον των αρίστων στρατηγών να εγείρουν το τρόπαιο κατά του αντιπάλου μέσω αυτών που έχουν ηττηθεί, και με τα ίδια τα βέλη που χρησιμοποίησε ο εχθρός, με αυτά να τον εξοντώνουν. Για να μη θεωρηθεί, λοιπόν, η σιωπή αμαρτία, και κινδυνεύσει το κάλλος της εορτής μέσα στη σαθρότητα της σιωπής, αν και είναι τολμηρό να προφέρει κανείς με ακάθαρτα χείλη τα δεσποτικά μυστήρια, αποβλέποντας στο παρόν θα αποτολμήσω τον ύμνο, εναποθέτοντας ό,τι μου λείπει σε αξία στο θαύμα· διότι Εκείνος που ανέχθηκε τη δυσωδία του νεκρού, για να επιδείξει την ευωδία της δικής Του φιλανθρωπίας, θα ανοίξει μαζί με τον τάφο του Λαζάρου και το δικό μου στόμα, καθαρίζοντας την κηλίδα της ζωής μου όπως τη δική του νέκρωση.

Και βρισκόταν μεν επί της γης ευεργετώντας και θεραπεύοντας όλες τις ασθένειες των ανθρώπων, αλλά ελάμβανε ανάξιες ανταμοιβές από τους θεομάχους Ιουδαίους· διότι ο μεν Κύριός μας Ιησούς Χριστός, από πολλή αγαθότητα, καθάρισε λεπρούς, χάρισε την όραση σε τυφλούς, θεράπευσε ασθενείς, έδιωξε δαίμονες, ανέστησε εκ των νεκρών τον τετραήμερο Λάζαρο και χόρτασε πεντακισχίλιους από πέντε άρτους· περπάτησε πάνω στη θάλασσα, μετέβαλε το ύδωρ σε οίνο, θεράπευσε την αιμορροούσα και ζωοποίησε τη νεκρή θυγατέρα του αρχισυναγώγου·

Λέει σε αυτόν η αδελφή του νεκρού, η Μάρθα: Κύριε, ήδη μυρίζει, διότι είναι τέσσερις ημέρες νεκρός. Της λέει ο Ιησούς: Δεν σου είπα ότι, εάν πιστέψεις, θα δεις τη δόξα του Θεού; Αφαίρεσαν, λοιπόν, τον λίθο, εκεί όπου ήταν τοποθετημένος ο νεκρός. Ο δε Ιησούς σήκωσε τα μάτια του ψηλά και είπε: Πατέρα, σε ευχαριστώ που με άκουσες. Εγώ βέβαια γνώριζα ότι πάντοτε με ακούς, αλλά το είπα εξαιτίας του πλήθους που παρίσταται, για να πιστέψουν ότι εσύ με απέστειλες. Γιατί άραγε ο ευαγγελιστής τονίζει διαρκώς ότι «εδάκρυσε ο Ιησούς» και ότι «συγκλονίστηκε εσωτερικά;» Για να μάθουμε εμείς ότι αληθινά περιβλήθηκε τη δική μας φύση.

Τώρα όμως, κάνοντας λόγο για τον Πατέρα, κατέστησε τον λόγο του πιο ευπρόσδεκτο και πιο μετριοπαθή. Και γιατί προσεύχεται, ή μάλλον γιατί πήρε το σχήμα της προσευχής, άκου τον ίδιο να το λέει. Διότι λέει: «Για το πλήθος που στέκεται τριγύρω το είπα, για να πιστέψουν ότι εσύ με απέστειλες». Αυτό δε που λέει, σημαίνει το εξής: Για να μη με θεωρήσουν αντίθεο, για να μην πουν ότι «Δεν προέρχεται από τον Θεό»· για να δείξω ότι το έργο έγινε σύμφωνα με το δικό σου θέλημα.