Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:46

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἀπῆλθον πρὸς τοὺς Φαρισαίους καὶ εἶπον αὐτοῖς ἃ ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἀπῆλθον πρὸς Φαρισαίους καὶ εἶπον αὐτοῖς ὃ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς.> Τῷ παραδόξῳ νικηθέντες πολλοὶ πεπιστεύκασιν· ἕτεροι δὲ τῷ φθόνῳ τρωθέντες, ἀφορμὴν ποιοῦνται τὸ θαῦμα τοῦ δράσαι τὰ τῶν φθονούντων, καὶ τοῖς ἡγουμένοις ἀπήγγειλαν τὸ γεγονὸς, ἵνα κἀκείνων λυπηθέντων ἐφ᾽ οἷς εἰργάσατο ὁ Χριστὸς, σχῶσί τινα παραψυχὴν τῆς ἰδίας λύπης, τῷ καὶ ἄλλους ἔχειν ὁμόφρονας καὶ συγκοινωνοὺς τῆς παράφρονος ταύτης λύπης· καὶ ἵνα αὐτοὶ μὴ ἰσχύοντες βλάψαι τὸν οὐδὲν ἀδικήσαντα, τοὺς δυνατωτέρους κατ᾽ αὐτοῦ ἐρεθίσωσι. <Συνήγαγον οὖν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι συνέδριον καὶ ἔλεγον Τί ποιοῦμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος σημεῖα πολλὰ ποιεῖ; ἐὰν ἀφῶμεν αὐτὸν οὕτως, πάντες πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν· καὶ ἐλεύσονται οἱ Ῥωμαῖοι καὶ ἀροῦσιν ἡμῶν καὶ τὸν τόπον καὶ τὸ ἔθνος.> Ἀμέλει καὶ οἱ μὲν Φαρισαῖοι τὸ θαυμάζειν ἀφέντες, ἐπὶ τὸ λυπεῖσθαι τρέπονται, καὶ θανάτου αὐτὸν κρείττονα βλέποντες, ἀποκτεῖναι βουλεύονται, οὐκ ἐννοοῦντες τὴν ἄφατον ἐξουσίαν, ὡς περὶ ἀνθρώπου δὲ ψιλοῦ ἐννοοῦντες, ἐλάλουν Τί ποιοῦμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος πολλὰ σημεῖα ποιεῖ; καίτοι δέον ἐκ τούτου μᾶλλον πιστεῦσαι ὅτι αὐτὸς ἦν ὁ Χριστὸς, ὃν ἡ θεόπνευστος γραφὴ ἐν πολλοῖς προανεφώνησεν, ὅτι πολλῶν σημείων ἔσται δημιουργός.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
<Μερικοί δε από αυτούς πήγαν στους Φαρισαίους και τους είπαν όσα έκανε ο Ιησούς.> Πολλοί, αφού νικήθηκαν από το παράδοξο γεγονός, πίστεψαν· άλλοι όμως, πληγωμένοι από τον φθόνο, κάνουν το θαύμα αφορμή για να πράξουν τα έργα εκείνων που φθονούν, και ανήγγειλαν το γεγονός στους άρχοντες, ώστε, αφού λυπηθούν και εκείνοι για όσα έπραξε ο Χριστός, να βρουν κάποια παρηγοριά στη δική τους λύπη, με το να έχουν και άλλους ομόφρονες και συμμέτοχους σε αυτήν την παράφρονη λύπη· και προκειμένου, εφόσον οι ίδιοι δεν είχαν τη δύναμη να βλάψουν αυτόν που δεν είχε αδικήσει σε τίποτα, να εξοργίσουν εναντίον του τους ισχυρότερους. <Συγκέντρωσαν λοιπόν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι συνέδριο και έλεγαν: Τι να κάνουμε, επειδή ο άνθρωπος αυτός κάνει πολλά σημεία; Εάν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σε αυτόν· και θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα αφανίσουν και τον τόπο μας και το έθνος.> Βεβαίως και οι Φαρισαίοι, αφήνοντας κατά μέρος τον θαυμασμό, στρέφονται στη λύπη, και παρότι τον βλέπουν να είναι ανώτερος από τον θάνατο, σχεδιάζουν να τον σκοτώσουν, μη κατανοώντας την ανέκφραστη εξουσία του, αλλά σκεπτόμενοι πως πρόκειται για έναν απλό άνθρωπο, έλεγαν: Τι να κάνουμε, επειδή ο άνθρωπος αυτός κάνει πολλά σημεία; Αν και έπρεπε εξαιτίας αυτού μάλλον να πιστέψουν ότι αυτός ήταν ο Χριστός, τον οποίο η θεόπνευστη Γραφή σε πολλά σημεία προανήγγειλε ότι θα είναι δημιουργός πολλών σημείων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Εἰς τὰ εὐαγγέλια ἐξηγήσεις
Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκώς, δεδεμένος τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας κειρίαις, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Λύσατε αὐτόν, καὶ ἄφετε ὑπάγειν. Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν Ἰουδαίων οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν, καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. Τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἀπῆλθον πρὸς τοὺς Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἃ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς.» Εὐχαριστήσας τῷ Πατρὶ ὁ Κύριος μᾶλλον ἣ εὐξάμενος (ὡς εἴρηται γάρ, οὐκ ἐδεῖτο εὐχῆς καὶ τῆς ἐκ ταύτης ῥοπῆς, ὡς ἰσοδύναμος τῷ Πατρί), κράζει φωνῇ μεγάλῃ, αὐθεντικῇ καὶ δεσποτικῇ. Οὐ γὰρ εἶπεν, Ἐν ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, Λάζαρε, δεῦρο ἔξω, οὐδέ, Ἀνάστησον αὐτόν, Πάτερ, ἀλλ’, ὡς εἴρηται, αὐθεντικῶς, ἐμφράττων πάντα τὰ στόματα τῶν ἐλάττονα τοῦτον λεγόντων τοῦ Πατρός. Τί γὰρ ἴσον τῆς ἐξουσίας ταύτης γένοιτ’ ἄν, ὅτι ὡς ζῶντι διαλεγόμενος τῷ τελευτηκότι φησί· «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω;» Εἰς ἔργον δὲ καὶ νῦν ἐξέβη τό, «Ἔρχεται ὥρα, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται.» Ἵνα γὰρ μή τις νομίσῃ, ὅτι παρ’ ἑτέρου ἔλαβε τὴν ἐνέργειαν, προλέγει τοῦτο, ὃ διὰ τῶν ἔργων δείξειν ἔμελλεν. Ἡ τοίνυν μεγάλη φωνὴ τοῦ Σωτῆρος, τὸν Λάζαρον ἀναστήσασα, σύμβολόν ἐστι τῆς μεγάλης σάλπιγγος τῆς μελλούσης ἠχῆσαι ἐν τῇ κοινῇ ἀναστάσει.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Λάζαρε, έλα έξω. Και βγήκε ο νεκρός, δεμένος τα χέρια και τα πόδια με σάβανα, και το πρόσωπό του ήταν περιτυλιγμένο με σουδάριο. Λέει σε αυτούς ο Ιησούς: Λύστε τον, και αφήστε τον να φύγει. Πολλοί λοιπόν από τους Ιουδαίους που είχαν έλθει προς τη Μαρία, και είδαν αυτά που έκανε ο Ιησούς, πίστεψαν σε αυτόν. Μερικοί όμως από αυτούς πήγαν προς τους Φαρισαίους και τους είπαν αυτά που έκανε ο Ιησούς.» Αφού ευχαρίστησε τον Πατέρα ο Κύριος, μάλλον παρά προσευχήθηκε (διότι, όπως έχει ειπωθεί, δεν είχε ανάγκη από προσευχή και από τη βοήθεια που προέρχεται από αυτήν, εφόσον είναι ισοδύναμος με τον Πατέρα), κραυγάζει με φωνή μεγάλη, εξουσιαστική και δεσποτική. Διότι δεν είπε: «Στο όνομα του Πατέρα μου, Λάζαρε, έλα έξω», ούτε «Ανάστησέ τον, Πατέρα», αλλά, όπως ειπώθηκε, με αυθεντία, φράζοντας όλα τα στόματα όσων τον αποκαλούν κατώτερο του Πατέρα. Διότι τι θα μπορούσε να συγκριθεί με αυτήν την εξουσία, από το γεγονός ότι απευθυνόμενος στον νεκρό σαν να ήταν ζωντανός λέει: «Λάζαρε, έλα έξω;» Στην πράξη εξάλλου τώρα πραγματοποιήθηκε και το: «Έρχεται ώρα, κατά την οποία οι νεκροί θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού, και όσοι την ακούσουν θα ζήσουν.» Διότι, για να μη νομίσει κανείς ότι έλαβε τη δύναμη να ενεργεί από κάποιον άλλον, προλέγει αυτό που επρόκειτο να αποδείξει μέσω των έργων. Συνεπώς, η μεγάλη φωνή του Σωτήρα, που ανέστησε τον Λάζαρο, αποτελεί σύμβολο της μεγάλης σάλπιγγας που πρόκειται να ηχήσει κατά την κοινή ανάσταση.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες