Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:47

Ένα τέτοιο επιχείρημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ξεκάθαρο γνώρισμα της ανορθολογικότητάς τους και μίμηση, όπως προείπα, της ιουδαϊκής κακοήθειας. Διότι, όταν και εκείνοι ελέγχονταν από την αλήθεια και δεν μπορούσαν να την αντικρίσουν, προφασίζονταν λέγοντας: «Τι σημείο κάνεις εσύ, για να δούμε και να σε πιστέψουμε; Τι έργο κάνεις;». Και τούτο, παρόλο που είχαν γίνει τόσα θαυμαστά σημεία, ώστε και οι ίδιοι να λένε: «Τι κάνουμε, διότι αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά σημεία;». Διότι νεκροί ανασταίνονταν, χωλοί περπατούσαν, τυφλοί ανέβλεπαν, λεπροί καθαρίζονταν, το νερό γινόταν κρασί και από πέντε άρτους χόρτασαν πέντε χιλιάδες. Και όλοι μεν θαύμαζαν και προσκυνούσαν τον Κύριο, ομολογώντας ότι στο πρόσωπό του εκπληρώνονται οι προφητείες και ότι αυτός είναι Θεός, ο Υιός του Θεού. Μόνον οι Φαρισαίοι, αν και τα σημεία ήταν ορατά και πιο λαμπρά και από τον ήλιο, ωστόσο πάλι γόγγυζαν σαν αμαθείς και έλεγαν: «Γιατί εσύ, ενώ είσαι άνθρωπος, κάνεις τον εαυτό σου Θεό;». Άφρονες και πραγματικά τυφλοί στη διάνοια. Ενώ θα έπρεπε να λένε το αντίθετο: «Γιατί εσύ, ενώ είσαι Θεός, έγινες άνθρωπος;». Διότι τα έργα αποδείκνυαν ότι αυτός είναι Θεός, ώστε αφενός να προσκυνήσουν την αγαθότητα του Πατρός και αφετέρου να θαυμάσουν τη θεία οικονομία Του για εμάς. Αυτοί όμως ούτε αυτό έλεγαν, αλλά ούτε ήθελαν να βλέπουν τα όσα συνέβαιναν.

<Μερικοί δε από αυτούς πήγαν στους Φαρισαίους και τους είπαν όσα έκανε ο Ιησούς.> Πολλοί, αφού νικήθηκαν από το παράδοξο γεγονός, πίστεψαν· άλλοι όμως, πληγωμένοι από τον φθόνο, κάνουν το θαύμα αφορμή για να πράξουν τα έργα εκείνων που φθονούν, και ανήγγειλαν το γεγονός στους άρχοντες, ώστε, αφού λυπηθούν και εκείνοι για όσα έπραξε ο Χριστός, να βρουν κάποια παρηγοριά στη δική τους λύπη, με το να έχουν και άλλους ομόφρονες και συμμέτοχους σε αυτήν την παράφρονη λύπη· και προκειμένου, εφόσον οι ίδιοι δεν είχαν τη δύναμη να βλάψουν αυτόν που δεν είχε αδικήσει σε τίποτα, να εξοργίσουν εναντίον του τους ισχυρότερους. <Συγκέντρωσαν λοιπόν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι συνέδριο και έλεγαν: Τι να κάνουμε, επειδή ο άνθρωπος αυτός κάνει πολλά σημεία; Εάν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σε αυτόν· και θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα αφανίσουν και τον τόπο μας και το έθνος.> Βεβαίως και οι Φαρισαίοι, αφήνοντας κατά μέρος τον θαυμασμό, στρέφονται στη λύπη, και παρότι τον βλέπουν να είναι ανώτερος από τον θάνατο, σχεδιάζουν να τον σκοτώσουν, μη κατανοώντας την ανέκφραστη εξουσία του, αλλά σκεπτόμενοι πως πρόκειται για έναν απλό άνθρωπο, έλεγαν: Τι να κάνουμε, επειδή ο άνθρωπος αυτός κάνει πολλά σημεία; Αν και έπρεπε εξαιτίας αυτού μάλλον να πιστέψουν ότι αυτός ήταν ο Χριστός, τον οποίο η θεόπνευστη Γραφή σε πολλά σημεία προανήγγειλε ότι θα είναι δημιουργός πολλών σημείων.

Διότι είναι γεγραμμένο ότι «οι διαλογισμοί των δικαίων είναι δίκαιες κρίσεις». Κατηγορεί, λοιπόν, τον αποκηρυγμένο Ισραήλ, διότι εξέφρασε γνώμη ασύμφωνη προς τον Θεό σχετικά με τον Χριστό. Διότι συσκέπτονταν συνεδριάζοντας, και μάλιστα έλεγαν: «Τι να κάνουμε, επειδή αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά σημεία; Αν τον αφήσουμε έτσι, θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα πάρουν και την πόλη και τη χώρα μας». Κάποιος άλλος δε από εκείνους που είχαν οριστεί άρχοντες λέει: «Εσείς δεν γνωρίζετε τίποτα, ότι συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος και να μην καταστραφεί όλο το έθνος». Αυτό ακριβώς το διδάσκει σαφέστερα ο Κύριος λέγοντας στις ευαγγελικές παραβολές, ότι «ο οικοδεσπότης που φύτεψε τον αμπελώνα έστειλε τους δούλους του για να παραλάβουν τους καρπούς, αλλά οι γεωργοί τους σκότωσαν». Και τα εγκλήματα της ασέβειάς τους δεν σταμάτησαν μέχρι εκεί· αλλά, όταν είδαν τον Υιό που είχε σταλεί από τον πατέρα μετά τους δούλους, είπαν, όπως αναφέρεται, μέσα τους: «Αυτός είναι ο κληρονόμος, ελάτε να τον σκοτώσουμε και να κρατήσουμε για τον εαυτό μας την κληρονομιά του». Επομένως, αποστάτες είναι οι εισηγητές τέτοιων σκληρών και ανόσιων σχεδίων, οι οποίοι προσθέτουν αμαρτία στην αμαρτία· διότι, όπως ανέφερα, σκότωσαν αγίους προφήτες και έπειτα, μετά από εκείνους, σκότωσαν και τον ίδιο τον κληρονόμο, δηλαδή τον Υιό.

Αρκεί δε αυτό σε αυτούς για κάθε ευημερία. Διότι όταν ο Θεός είναι μαζί μας, θα απομακρυνθούν τα δυσάρεστα και κάθε τρόπος ευθυμίας και τέρψης, δηλαδή χαράς, θα εισέλθει στη θέση τους. <Από την ανατολή θα φέρω το σπέρμα σου, και από τη δύση θα σε συνάξω. Θα πω στον Βορρά: Φέρε, και στον Νότο: Μην εμποδίζεις. Φέρε τους γιους μου από μακρινή γη, και τις θυγατέρες μου από τα άκρα της γης, όλους όσους επικαλούνται το όνομά μου.> Εμφανίστηκε στους επί της γης με τη δική μας μορφή, δηλαδή αφού έγινε άνθρωπος, ο μονογενής Λόγος του Θεού, ώστε τους Έλληνες και τους Ιουδαίους, οι οποίοι εξαιτίας πολλών και ποικίλων ολισθημάτων είχαν κατρακυλήσει στην αποστασία, την αποστασία εννοώ από τον Δημιουργό των πάντων, να τους οδηγήσει προς την αληθινή και αψεγάδιαστη θεογνωσία, και να τους συγκεντρώσει στην πνευματική ενότητα μέσω της πίστεως και του αγιασμού, ώστε, αφού επιτευχθεί πλήρως και η οικειότητα προς Αυτόν, να τους αναδείξει πλέον άξιους, και έτσι να τους ενώσει μέσω του εαυτού Του με τον Θεό και Πατέρα. Το ότι εξάλλου και για αυτή την αιτία ενανθρώπησε ο Χριστός, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το κατανοήσει κανείς μέσα από τα άγια ευαγγελικά Κείμενα. Διότι, ενώ αναστήθηκε με παράδοξο τρόπο ο Λάζαρος από τους νεκρούς, το πλήθος των ανόσιων Ιουδαίων, δηλαδή το θεομίσητο συμβούλιο των Φαρισαίων, συνεδρίαζαν και έλεγαν: «Τι κάνουμε; Επειδή ο άνθρωπος αυτός κάνει πολλά σημεία. Εάν τον αφήσουμε έτσι, θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα αφανίσουν και το έθνος και τη χώρα μας».

Ο λόγος αυτός είναι πολύ λογικός· διότι λιώνει και μαραίνει τις καρδιές εκείνων που τον δέχονται. Κάτι τέτοιο λέει και ο Ψαλμωδός για κάποιον, δηλαδή για τον λαό των Ιουδαίων: «Συνέλαβε πόνο και γέννησε ανομία.» Διότι, αφού ένιωσαν πρώτα τις ωδίνες του φθόνου εναντίον του Χριστού, γέννησαν την ασέβεια εναντίον Του, δηλαδή την ανομία· επειδή, μέσα από τις επιδιώξεις τους, πιάνονται επ' αυτοφώρω να λένε σχεδόν εκείνο το προφητικό: «Ας δέσουμε τον δίκαιο, διότι μας είναι ενοχλητικός.» Θα βρούμε δε ότι και στις συνάξεις τους έλαβαν την πιο παράλογη απόφαση. Έλεγαν δηλαδή για τον Σωτήρα όλων μας Χριστό: «Τι κάνουμε, αφού αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά θαύματα; Εάν τον αφήσουμε έτσι, θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα πάρουν και το έθνος και τη χώρα μας.» Ένας δε από αυτούς, ο Καϊάφας, αυτός έγινε ο εφευρέτης της ασέβειας εναντίον του Χριστού· διότι είπε πάλι: «Εσείς δεν γνωρίζετε τίποτα, ότι μας συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος για τον λαό, και να μη χαθεί όλο το έθνος.» Σαφέστατα, λοιπόν, από τα όσα ειπώθηκαν μπορεί κανείς να δει ότι, αφού κυοφόρησαν πόνο, δηλαδή αφού δοκίμασαν προηγουμένως τις ωδίνες του φθόνου εναντίον Του, παρήγαγαν την ανομία. Τι μας υποδεικνύει, λοιπόν, σε αυτά ο προφητικός λόγος; «Αυγά ασπίδων έσπασαν, και όποιος επρόκειτο να φάει από τα αυγά τους, αφού τα σύντριψε, βρήκε κλούβιο αυγό.»

Διότι ποια μελέτη του θείου νόμου υπήρχε καθόλου σε αυτούς, οι οποίοι ούτε καν έχουν αντιληφθεί ότι έχει δοθεί; Και ποιος από αυτούς ήταν εκείνος που έπαιρνε στο στόμα του τη θεία διαθήκη; Επομένως, αμαρτωλό εδώ ονομάζει τον απειθή και αλύτρωτο Ιουδαίο, ο οποίος είναι ακόμη δούλος της αμαρτίας. «Διότι καθένας», λέει, «που πράττει την αμαρτία, είναι δούλος της αμαρτίας.» Επειδή δεν τους ελευθέρωσε ο Υιός. [Έπειτα, εγώ μεν δείχνοντας ανεξικακία σιώπησα, και δεν σου επέβαλα αμέσως τις τιμωρίες όταν σφάλμαλες, περιμένοντας τη μετάνοιά σου· εσύ όμως υπέθεσες ότι θα είμαι όμοιός σου, δηλαδή, νόμισες ότι δεν σιώπησα μάλλον από ανεξικακία, αλλά επειδή έκρινα άξιο επαίνου τον βίο σου, ή ίσως και επειδή ευχαριστήθηκα για όσα έπραξες παράνομα. Θα σε ελέγξω λοιπόν, επιβάλλοντας την τιμωρία, και ζητώντας λόγο για όσα έχεις ζήσει άτοπα, και στήνοντας τρόπον τινά κατά πρόσωπό σου την ανομία σου, για να σε τιμωρήσει η συνείδησή σου· και το ίδιο σου το σφάλμα θα συμμαχήσει εναντίον σου, κατηγορώντας σε και κατακρίνοντάς σε· διότι η συνείδηση είναι φοβερή στους ελέγχους.] <Καθήμενος καταλαλούσες εναντίον του αδελφού σου.> (B f. 195 b.) Και ενώ κάθονταν στα συνέδρια, καταλαλούσαν τον Χριστό λέγοντας: «Τι να κάνουμε, διότι αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά σημεία; Εάν τον αφήσουμε έτσι, θα έλθουν οι Ρωμαίοι και θα μας πάρουν και το έθνος και τη χώρα.»

«Αυτόν όμως δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Και με άλλον τρόπο εξακολουθούσαν να τον ατιμάζουν, και δεν υπήρχε τίποτε το έκτοπο που να αποσιωπήθηκε από αυτούς. Κινώντας τα πάντα (όπως κινούν κάθε σχοινί) με τις δικές τους κακοτροπίες, και ξεπερνώντας κάθε μέτρο, τον Λυτρωτή από τον ουρανό, αυτόν που δικαιώνει τον ασεβή μέσω της πίστης, αυτόν που ανακαινίζει προς αφθαρσία εκείνους που έχουν παγιδευτεί στα δίχτυα του θανάτου, τον Αρχηγό της ζωής, βιάζονταν να τον παραδώσουν στον θάνατο, κλωτσώντας στα καρφιά, και ρίχνοντας φωτιά και καταδίκη στο ίδιο τους το κεφάλι, και με μάταιες σκέψεις, μαζί με εκείνους που είχαν την ηγεσία, συγκροτούσαν ασεβή συμβούλια. Και μάλιστα, για εκείνα τα πράγματα για τα οποία θα ήταν φυσικό να εκπλήσσονται με τον θαυματουργό, γι' αυτά ακριβώς παρότρυναν τους εαυτούς τους σε ωμότητα, και φλεγόμενοι ήδη από ακάθεκτο φθόνο έλεγαν: «Τι κάνουμε; Διότι αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά σημεία. Εάν τον αφήσουμε έτσι, θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα πάρουν και το έθνος και τη χώρα μας». Διότι και εκείνος που κατείχε τα πρωτεία της ιερωσύνης ανάμεσά τους, ανασύροντας από τα βάθη του νου του μια ολέθρια γι' αυτούς γνώμη, είπε: «Εσείς δεν γνωρίζετε τίποτα, ούτε αναλογίζεστε ότι σας συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος για τον λαό, και να μην καταστραφεί ολόκληρο το έθνος». Από εκεί και πέρα τα βουλεύματά τους οδηγήθηκαν σε ανόσιο τέλος.

Και βέβαια, ήδη οι Ιουδαίοι, έχοντας περιέλθει σε αμηχανία και καταπονούμενοι πλέον αφόρητα από το πυρ του φθόνου, έλεγαν μεταξύ τους: «Τι κάνουμε; Διότι αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά θαύματα.» Επομένως, ο πολυποίκιλος χιτώνας αποτελεί για εμάς ένα σύμβολο της πολύμορφης δόξας, με την οποία λέγεται ότι ο Θεός και Πατέρας περιέβαλε τον Υιό, όταν Εκείνος έγινε όμοιος με εμάς λαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση.

Και όχι μόνο τον ανυμνούν με αυτόν τον τρόπο και θεολογούν, αλλά εναντιώνονται στην κακόβουλη και θεομάχο γνώμη των Γραμματέων και των Φαρισαίων, καθώς και στις φονικές τους προφάσεις, με τα εξής. Διότι εκείνοι μεν παράφρονα έλεγαν για αυτόν: «Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι από τον Θεό, και επειδή κάνει πολλά σημεία, εάν τον αφήσουμε και δεν τον θανατώσουμε, όλοι θα πιστέψουν σε αυτόν· και θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα μας πάρουν την πόλη και το έθνος». Ο λαός, όμως, τι λέει; «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου· ευλογημένη η ερχόμενη βασιλεία του πατέρα μας Δαβίδ».

Έκλεισαν τα μάτια τους, όπως έλεγε ο Ησαΐας, για να μη δουν τα σημεία. Τι λοιπόν έπαθαν εξαιτίας αυτών; «Και τους άφησα να ακολουθήσουν τις επιδιώξεις των καρδιών τους· θα πορευθούν σύμφωνα με τις δικές τους επιδιώξεις». Επιδιώξεις των καρδιών εννοεί τις ποικίλες σκέψεις και τις μεθοδείες των λογισμών, τις οποίες χρησιμοποιούσε ο λαός των Ιουδαίων καθώς επιβουλευόταν τον Κύριο, όταν έλεγαν: «Τι να κάνουμε, διότι ο άνθρωπος αυτός κάνει πολλά σημεία; Εάν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σε αυτόν, και θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα μας πάρουν και τον τόπο και το έθνος». Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την επιδίωξη, και σύμφωνα με αυτή την απόφαση, εγκαταλείφθηκαν και πορεύθηκαν·

Τι υπέστησαν λοιπόν εξαιτίας αυτών, το φανερώνουν τα εξής. «Και τους εγκατέλειψα στις επινοήσεις των καρδιών τους.» Ως «επινοήσεις των καρδιών» εννοεί τις ποικίλες σκέψεις και τις μεθοδείες των λογισμών, τις οποίες χρησιμοποίησε ο λαός των Ιουδαίων επιβουλευόμενος τον Κύριο, λέγοντας: «Τι θα κάνουμε; Διότι αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά θαύματα· εάν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σε αυτόν, και θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα μας αφαιρέσουν και τον τόπο και το έθνος.» Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτήν την επινόηση και σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, αποπέμφθηκαν και πορεύθηκαν. Διότι οι Ρωμαίοι κατέλαβαν και τον τόπο τους και την πόλη τους, ενώ οι ίδιοι οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία. «Και με μέλι από πέτρα τους χόρτασε.» Ως «μέλι από πέτρα» εννοεί τους προφήτες, επειδή από τον Χριστό, ο οποίος είναι η πέτρα, έχουν την προφητεία, με την οποία τους χόρτασε ο Θεός· χαρίζοντάς τους όχι μόνον έναν ή δύο προφήτες, αλλά πολλούς, και μάλιστα για πολλές γενεές.

Αφού λοιπόν έγινε το θαύμα, άλλοι μεν θαύμαζαν, ενώ άλλοι πήγαν και το ανέφεραν στους Φαρισαίους. Τι έκαναν λοιπόν εκείνοι; Ενώ έπρεπε να εκπλήσσονται και να θαυμάζουν, σχεδιάζουν να τον θανατώσουν, αυτόν που ανέστησε νεκρό. Ω, της ανοησίας! Εκείνον που νίκησε τον θάνατο στα σώματα άλλων, νόμιζαν ότι θα τον παραδώσουν στον θάνατο. Και λένε: «Τι κάνουμε; Διότι ο άνθρωπος αυτός κάνει πολλά θαύματα». Άνθρωπο τον αποκαλούν ακόμη, αυτοί που έλαβαν τόσο μεγάλη απόδειξη της θεότητάς του. «Τι κάνουμε;»

Ένας δε από αυτούς, ο Καϊάφας, ο οποίος ήταν αρχιερέας εκείνου του έτους, όντας πιο αναίσχυντος από τους υπολοίπους, είπε: Εσείς δεν γνωρίζετε τίποτα. Αυτό για το οποίο εκείνοι αμφέβαλλαν και το έθεταν προς διαβούλευση (διότι έλεγαν: Τι κάνουμε;), αυτός το κραύγασε αναίσχυντα, απροκάλυπτα και με ιταμότητα.

Αυτά μόλις τώρα μας έλεγε ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Διότι, αν και δεν μας ομιλεί τώρα με το στόμα του, εντούτοις με το πνεύμα του φώναζε στα αυτιά των παρισταμένων. Συγκέντρωσαν, λέγει, το συνέδριο και έλεγαν: Τι να κάνουμε; Καλό είναι το «Συγκέντρωσαν», αλλά κακό το «Συνέδριο»· όχι για αγάπη, αλλά για μάχη· δεν προσκαλούσαν σε ειρήνη, αλλά παρόξυναν σε πόλεμο.

Συγκάλεσαν το συνέδριο, όχι για να υποδεχθούν με πίστη τον μαργαρίτη που λάμπει σαν το χιόνι, αλλά για να σκοτεινιάσουν με την απιστία τους τον φωτεινό λίθο, όπως νόμιζαν. Συγκάλεσαν το συνέδριο, όχι για να υποδεχθούν με ευγνωμοσύνη τον κρυμμένο στον αγρό θησαυρό, αλλά για να διαλύσουν με αγνωμοσύνη τον ναό του Θεού. Συγκάλεσαν το συνέδριο, όχι για να τρυγήσουν τους στάζοντες μέλι βότρυες της αμπέλου, αλλά για να απλώσουν την αληθινή άμπελο πάνω στο δέντρο του σταυρού, καθιστώντας τους εαυτούς τους κλήματα της απώλειας, και καθιστώντας εμάς κλήματα της σωτηρίας.

Ω συνέδριο που συγκεντρώθηκε από τον διάβολο εναντίον του Χριστού! Ω βουλευτήριο γεμάτο από κακία! Ω συνέδριο μάλλον αιμοβόρων λύκων παρά θεοφόρων ανθρώπων! Και τι λέω, ανήμερων λύκων; Είναι χειρότεροι και από τα ανήμερα λιοντάρια. Διότι τα λιοντάρια στην περίπτωση του Δανιήλ, χωρίς να δουν κανένα σημείο, αλλά βλέποντας μόνο τον άνδρα και τιμώντας την ευσέβειά του, χαλιναγώγησαν τα ατίθασα στόματά τους. Οι Ιουδαίοι όμως, αφού έγιναν θεατές τέτοιων και τόσων σημείων, εξαιτίας του φθόνου τους οπλίζονταν για φόνο με ακόμη μεγαλύτερη μανία, και έλεγαν: «Τι να κάνουμε;». Ω επιμελής αναζήτηση της κακίας! Ω στεναγμέ και θρήνε που γεννήθηκες από τον φθόνο! Ω οδυρμέ και κοπετέ που γίνεσαι για το κακό! Ούτε η Ραχήλ, όταν έκλαιγε τα παιδιά της, δεν αναστέναξε έτσι. «Τι να κάνουμε;». Ενώ αυτοί οι ταλαίπωροι θα έπρεπε να χαίρονται, ενώ θα έπρεπε να τελούν πάνδημη ημέρα ευφροσύνης, επειδή νεκροί αναστήθηκαν, επειδή η ζωή φανερώθηκε, επειδή ο θάνατος καταλύθηκε, επειδή ο διάβολος ντροπιάστηκε, επειδή το στίφος των δαιμόνων καταργήθηκε, επειδή η ανθρωπότητα ελευθερώθηκε, επειδή η ανάσταση των νεκρών κηρύχθηκε σε όλους· αντίθετα τώρα, μπροστά σε τέτοια αγαθά δεν χαίρονται, αλλά θρηνούν, και σχεδιάζουν να εξοντώσουν τον αίτιο τόσων αγαθών. Και τι λένε; «Τι να κάνουμε;».

Εξήλθε ο Λάζαρος δεμένος, και βαδίζοντας βγήκε έξω εντελώς δεμένος, και κινούνταν ολόκληρος· διότι ήταν από παντού σφιχτοδεμένος στα πόδια και στα χέρια, σύμφωνα με το τοπικό έθιμο της ταφής. Δεν βρισκόταν λοιπόν έξω από τον θάνατο και τον τάφο. Πάλι δίνει εντολή ο Ιησούς με ένα νέο πρόσταγμα· «Λύστε τον», λέγει, «και αφήστε τον να φύγει». Γιατί δεν λύνεται αυτομάτως αυτός που ξέφυγε από τον θάνατο, αυτός που ανέτρεψε τη φρουρά του κάτω κόσμου; Εσείς λύστε τον, που τον δέσατε προηγουμένως, για να αναγνωρίσετε τις σφραγίδες των δικών σας δεσμών. Όταν όμως άκουσαν αυτά οι Φαρισαίοι, συγκρότησαν παράδοξο συμβούλιο λέγοντας: «Τι να κάνουμε, διότι αυτός ο άνθρωπος κάνει τέτοια σημεία;» Μεγάλα εγκλήματα· με το να εγείρονται νεκροί ο θάνατος θανατώνεται, και ο Λάζαρος ανασταίνεται από τους νεκρούς· οι δε Ιουδαίοι νεκρώνονται στο φρόνημα. Μην συνεδριάζετε λοιπόν σε ατελές συμβούλιο, αλλά προσθέστε τον λόγο του εγκλήματος και πείτε: «Τι να κάνουμε, επειδή μετά από λίγες ημέρες άνωθεν ο ήλιος σκοτεινιάζει, κάτωθεν η γη τρέμει μη αντέχοντας τα πεπραγμένα, μέσα στον ναό το καταπέτασμα σχίζεται, και πλήθος νεκρών επανέρχεται στη ζωή;»

Και πρώτον μεν, ανοίγοντας το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ας παραθέσουμε τα λόγια του· διότι είναι καλό να διεξέλθουμε ολόκληρη την πραγματεία. Ας ακούσουμε, λοιπόν, τι διδάσκει ο ίδιος. Μετά την εκ νεκρών ανάσταση του ιερού Λαζάρου, «συγκέντρωσαν οι ιερείς και οι Φαρισαίοι συνέδριο, λέγοντας: Τι κάνουμε; Διότι αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά σημεία. Εάν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σε αυτόν, και θα έλθουν οι Ρωμαίοι και θα μας αφαιρέσουν και τον τόπο και το έθνος». Ω της ανοίας! Το πλήθος των ιερέων και των Φαρισαίων συγκρότησε συμβούλιο κατά του Ιησού, για να τον εξοντώσουν. Ω της τυφλώσεως!

Μετά την εκ νεκρών αναβίωση του ιερού Λαζάρου, «συγκάλεσαν οι ιερείς και οι Φαρισαίοι συνέδριο λέγοντας: Τι να κάνουμε, εφόσον αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά σημεία; Εάν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σε αυτόν, και θα έλθουν οι Ρωμαίοι και θα μας αφαιρέσουν και τον τόπο και το έθνος». Ω της ανοίας! Συμβούλιο εναντίον του Ιησού συγκρότησε το πλήθος των ιερέων και των Φαρισαίων, προκειμένου να τον εξοντώσουν. Ω της τυφλώσεως! Ω της απέραντης παραφροσύνης! Έπρεπε βεβαίως εσείς, ω προφητοκτόνοι, να χαρείτε με μεγάλη χαρά για τη ζωοποίηση και να αγαλλιάσετε σφόδρα για το θαύμα, εσείς όμως κυριευθήκατε από τον φθόνο, αυτό το φοβερότερο πάθος μεταξύ των ανθρωπίνων παθών.

Ο Κύριος έκραξε με δυνατή φωνή, για τον εξής λόγο, για να κλείσει τα στόματα των Ελλήνων, οι οποίοι μυθολογούν ότι η ψυχή παραμένει μέσα στο μνήμα. Διότι την προσκαλεί με την κραυγή Του σαν να βρισκόταν αυτή μακριά. Και όπως ακριβώς συνέβη αυτή η μερική ανάσταση, έτσι και η καθολική ανάσταση θα γίνει σε μία στιγμή και σε ριπή οφθαλμού. «Και βγήκε έξω», λέει, «ο νεκρός, δεμένος στα χέρια και στα πόδια». Διότι το να βγει έξω δεμένος δεν φαινόταν λιγότερο παράδοξο από την ίδια την ανάσταση. Και αποτελούσε συνολικά θαύμα το να κινείται όντας δεμένος, ένα θαύμα ενωμένο με το θαύμα της αναστάσεως. Δίνει δε εντολή να τον λύσουν, ώστε, αφού τον πλησιάσουν και τον αγγίξουν, να βεβαιωθούν ότι αυτός είναι εκείνος. Και λέει να τον αφήσουν να φύγει, λόγω της έλλειψης κάθε ίχνους κομπασμού. Διότι δεν τον παίρνει μαζί Του, ούτε τον διατάζει να τον ακολουθεί, ώστε να κάνει επίδειξη. Μετά την τέλεση του θαύματος, κάποιοι από αυτούς που το είδαν πίστεψαν, ενώ άλλοι πήγαν και το ανήγγειλαν στους Φαρισαίους, διαβάλλοντάς Τον οπωσδήποτε, με τον ισχυρισμό ότι τόλμησε κάτι ανόσιο, επειδή διέταξε να ξεθάψουν έναν ενταφιασμένο. «Συγκάλεσαν, λοιπόν, οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι συνέδριο και έλεγαν: Τι κάνουμε τώρα που αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά θαύματα; Εάν Τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σε Αυτόν. Και θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα μας αφαιρέσουν και τον τόπο και το έθνος.»

Ενώ έπρεπε να εκπλήσσονται και να θαυμάζουν αυτόν που επιτελούσε τόσο μεγάλα θαύματα, οι Φαρισαίοι αντίθετα σχεδιάζουν να τον εξοντώσουν, πράγμα που αποτελούσε δείγμα έσχατης ανοησίας, διότι νόμιζαν ότι θα παρέδιδαν στον θάνατο εκείνον που στα σώματα των άλλων είχε νικήσει τον θάνατο, με σκοπό να συγκαλύψουν τη δόξα του, και έπειτα από τόσα θαύματα τον θεωρούν ως έναν απλό άνθρωπο, λέγοντας: «Τι κάνουμε; Διότι αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά σημεία». Και τι έγκλημα είναι αυτό, αν «κάνει σημεία»; Πρέπει να πιστέψουν, και να προσκυνήσουν, και να μην τον θεωρούν πλέον ως απλό άνθρωπο. Δες όμως τη σκαιότητα των Φαρισαίων: στην προσπάθειά τους να ξεσηκώσουν τον λαό, διαδίδουν τη φήμη ότι το πλήθος των Ιουδαίων πρόκειται να κινδυνεύσει και να καταστραφεί από τους Ρωμαίους εξαιτίας υποψίας για στάση. «Διότι, αν τον αφήσουμε», λένε, «θα αποκτήσει πολύ όχλο πίσω του, ο οποίος θα παρασυρθεί από την επίδειξη των σημείων, και τελικά οι Ρωμαίοι θα υποπτευθούν όλους εμάς για στάση, και θα κυριεύσουν τις πόλεις μας και θα τις αφανίσουν». Αυτά δε, όπως είπα, τα έλεγαν από πονηριά.