Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:5

Διότι, εάν θεωρείται γενικά ως σωτηρία το να απαλλάσσονται οι ψυχές από το σώμα, θα έπρεπε μάλλον ο Σωτήρας να θανατώσει τον δαιμονισμένο άνθρωπο, ώστε να σωθεί η ψυχή απαλλασσόμενη από το ανθρώπινο σώμα. Επομένως, αγαπούσε περισσότερο τις ψυχές που βρίσκονταν στους χοίρους παρά την ψυχή του ανθρώπου; Διότι, με ποια λογική δεν επέτρεψε να ριχτεί και ο άνθρωπος μαζί με τους χοίρους στη θάλασσα και να πεθάνει, ώστε να καθαρίσει και να σώσει όλες τις ψυχές, τόσο του ανθρώπου όσο και των χοίρων; Αλλά δεν είδαμε να γίνεται έτσι, απεναντίας τον Λάζαρο τον καλεί από το μνήμα κατά την τέταρτη ημέρα, τον ανασταίνει και τον επαναφέρει στον κόσμο, χωρίς να του προξενήσει κάποιο κακό ούτε να πράξει σε αυτόν κάτι το επιζήμιο. «Διότι αγαπούσε τον Λάζαρο», λέει η Γραφή. Αυτόν, λοιπόν, που αγαπούσε, πώς τον έκανε να επιστρέψει στη σάρκα, εάν η σάρκα ήταν κάτι το πονηρό; Και πώς δεν άφησε καλύτερα στην ησυχία του αυτόν που πέθανε μία φορά και σώθηκε από το σώμα; Και ας μην νομίσει κανείς ότι ο Λάζαρος πέθανε και πάλι αμέσως. Διότι το άγιο Ευαγγέλιο δείχνει σαφώς ότι ο Ιησούς παρακαθόταν σε δείπνο, και ο Λάζαρος παρακαθόταν μαζί του. Αλλά και στις παραδόσεις βρίσκουμε ότι ο Λάζαρος ήταν τότε τριάντα ετών, όταν αναστήθηκε. Και μετά την ανάστασή του από τον Κύριο, έζησε άλλα τριάντα έτη, και έτσι εξεδήμησε προς τον Κύριο.

Είχαν μεγάλο θάρρος προς τον Χριστό και πολλή οικειότητα μαζί του. Εξάλλου, ήταν γυναίκες αδύναμες και κατέχονταν από το πένθος· επειδή το ότι δεν το έπρατταν αυτό από περιφρόνηση, το απέδειξαν αργότερα. Το ότι λοιπόν αυτή δεν ήταν εκείνη, είναι φανερό. Αλλά και εκείνην για ποιον λόγο τη δέχθηκε ο Χριστός, λέει; Για να λύσει την κακία· για να δείξει τη φιλανθρωπία του· για να μάθεις ότι δεν υπάρχει νόσημα που να νικά την αγαθότητά του. Μην κοιτάζεις λοιπόν μόνο τούτο, ότι δηλαδή τη δέχθηκε, αλλά σκέψου και το άλλο, πώς τη μετέβαλε. Και για ποιον λόγο μας υπενθυμίζει αυτήν την ιστορία ο ευαγγελιστής; Ή μάλλον τι θέλει να μας διδάξει λέγοντας: «Αγαπούσε δε ο Ιησούς τη Μάρθα, και την αδελφή της, και τον Λάζαρο»; Το να μην αγανακτούμε ποτέ ούτε να δυσανασχετούμε, εάν κάποια ασθένεια βρει τους σπουδαίους άνδρες και τους φίλους του Θεού. «Δες, αυτός που αγαπάς, ασθενεί». Ήθελαν να προκαλέσουν τον οίκτο του Χριστού. Διότι τον αντιμετώπιζαν ακόμη ως άνθρωπο· και είναι φανερό από όσα λένε: «Εάν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε»· και από το ότι δεν είπαν, «Δες, ο Λάζαρος ασθενεί», αλλά, «Δες, αυτός που αγαπάς, ασθενεί». Τι λέει λοιπόν ο Χριστός; «Αυτή η ασθένεια δεν είναι προς θάνατον, αλλά για τη δόξα του Θεού, για να δοξαστεί δι' αυτής ο Υιός του Θεού».

Απλός είναι ο συγγραφέας που παραθέτει μια ανεπιτήδευτη ιστορία· διότι ο Ιωάννης ήταν αλιέας. Προκειμένου, λοιπόν, να εκθέσει ένα παράδοξο έργο, δεν προσπάθησε να τέρψει με τα λόγια του τον ακροατή. Πρόσεξε αυτό που λέω: έγραψε για το θαύμα στο χωριό Βηθανία, τον τρόπο που συνέβη, τις γυναίκες που ήταν παρούσες αλλά και τις απούσες, τι ελέχθη, τι επράχθη, πού συνάντησαν τον Διδάσκαλο, πώς δάκρυσε, πώς παρακάλεσαν, πώς διαμαρτυρήθηκαν μέσα στο πένθος τους στον Δεσπότη επειδή δεν ήταν παρών όταν πέθαινε ο Λάζαρος, και δεν έκλεισε με τον λόγο του τις πύλες του θανάτου ούτε ανέκοψε τα κύματα της απώλειας· διότι, εάν ήταν παρών ο κυβερνήτης, το σκάφος θα είχε σωθεί. Και τα έγραψε αυτά καθισμένος στην Έφεσο, σε τέτοιο βαθμό ώστε, εξαιτίας της ακτημοσύνης και της πενίας του, να μη χρησιμοποιήσει ούτε καν δικό του μελάνι και χαρτί.

{"chunk_id":"","translation":"Το δε, «Δες, αυτός που αγαπάς», το λένε, θέλοντας να προκαλέσουν τον οίκτο του Κυρίου, υπενθυμίζοντάς του το όνομα της φιλίας. Αυτός ο λόγος των γυναικών φανερώνει επίσης και κάποια πίστη. Διότι γνώριζαν ότι ο Κύριος είχε τόση πολλή δύναμη, ώστε να απορούν πώς άγγιξε η ασθένεια έναν άνδρα που αγαπιόταν από αυτόν. Διότι φαίνεται κάπως σαν έκφραση απορίας το, «Δες, αυτός που αγαπάς ασθενεί.» «Όταν το άκουσε ο Ιησούς είπε: Αυτή η ασθένεια δεν είναι προς θάνατον, αλλά υπέρ της δόξης του Θεού, για να δοξαστεί ο Υιός του Θεού δι' αυτής. Αγαπούσε δε ο Ιησούς τη Μάρθα, και την αδελφή της, και τον Λάζαρο. Όταν λοιπόν άκουσε ότι ασθενεί, τότε έμεινε δύο ημέρες στον τόπο όπου βρισκόταν.» Επειδή επρόκειτο να μείνει εκεί δύο ημέρες, γι' αυτό λέει ότι «Δεν είναι η ασθένεια προς θάνατον», αν και κατέληξε σε θάνατο· αλλά, όπως είπα, θέλοντας προσώρας να καθησυχάσει τους αγγελιαφόρους, και δίνοντάς τους κατά κάποιον τρόπο μια παρηγοριά, ώστε να μην επιμένουν και ενοχλούν, γι' αυτό τον λόγο λέει ότι «Δεν είναι προς θάνατον». Εξάλλου, αν το εξετάσεις σωστά, ούτε η αρρώστια ήταν προς θάνατο τέτοιο, όπως πεθαίνουν οι πολλοί μακροχρόνια, αλλά προσωρινό, που διήρκεσε τέσσερις ημέρες. Επειδή όμως αναστήθηκε την τέταρτη ημέρα, βλέποντας προς την κατάληξη του γεγονότος, λέμε ότι η ασθένεια δεν είναι «προς θάνατον», «αλλά υπέρ της δόξης, λέει, του Θεού, για να δοξαστεί ο Υιός του Θεού.»}```