Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:53

Και μετά τον θάνατο του Ηρώδη, φαίνεται πως αναχωρεί στη Ναζαρέτ εξαιτίας του Αρχελάου, του υιού του. Όταν, λοιπόν, φανέρωνε πλέον τον εαυτό του ως Θεό και κατέστησε το ξηρό χέρι υγιές, «οι μεν Φαρισαίοι, αφού εξήλθαν, πήραν απόφαση εναντίον του για το πώς θα τον εξοντώσουν, ο δε Ιησούς, επειδή το γνώριζε, αναχώρησε από εκεί». Διότι και όταν ανέστησε τον Λάζαρο εκ νεκρών, «από εκείνη», λέγει, «την ημέρα αποφάσισαν να τον θανατώσουν. Ο Ιησούς, επομένως, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά ανεχώρησε από εκεί για την περιοχή κοντά στην έρημο». Έπειτα, όταν ο Σωτήρας έλεγε: «πριν να υπάρξει ο Αβραάμ, εγώ είμαι», οι μεν Ιουδαίοι πήραν λίθους για να τους ρίξουν επάνω του, ο δε Ιησούς κρύφτηκε και εξήλθε από το ιερό, και, αφού πέρασε ανάμεσά τους, έφυγε και απομακρύνθηκε με αυτόν τον τρόπο.

Κεφάλαιο γ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Όταν σας καταδιώκουν σε αυτήν την πόλη, να φεύγετε στην άλλη. Οι δε Φαρισαίοι, αφού βγήκαν έξω, έκαναν συμβούλιο εναντίον του, για να τον εξοντώσουν. Ο δε Ιησούς, γνωρίζοντάς το, αναχώρησε από εκεί. ΙΩΑΝΝΗΣ. Από εκείνη, λοιπόν, την ημέρα αποφάσισαν να τον θανατώσουν.

Αλλά ο σατανάς τους σκόρπισε, μην επιτρέποντάς τους να παραμείνουν ενωμένοι, και αποπλανώντας τον άνθρωπο με πολλούς τρόπους από την αφοσίωσή του στον Θεό. Ο Χριστός όμως τους συγκέντρωσε και τους έφερε πάλι όλους μαζί μέσω της πίστεως σε μία αυλή, την Εκκλησία, και τους προετοίμασε κάτω από έναν ζυγό, αφού έγιναν όλοι ένα, Ιουδαίοι, Έλληνες, Βάρβαροι, Σκύθες, και αναπλάστηκαν «σε έναν νέο άνθρωπο» και προσκυνούν έναν Θεό. <Από εκείνη, λοιπόν, την ώρα πήραν από κοινού απόφαση να τον σκοτώσουν.> Διότι είχαν μεν την επιθυμία της δολοφονίας κατά του Χριστού, αλλά από την ώρα που έγινε το συνέδριο, ήταν σαν να μπήκε σε εφαρμογή, εφόσον έγινε φανερή η συναίνεση όλων σε αυτό. Γι' αυτό ο Ευαγγελιστής δεν είπε ότι Από εκείνη την ώρα βουλεύτηκαν να κάνουν τον φόνο, αλλά «Συνεβουλεύσαντο» (πήραν από κοινού απόφαση), δηλαδή αυτό που πίστευε ο καθένας ξεχωριστά, έγινε κοινά αποδεκτό από όλους. <Ο Ιησούς, λοιπόν, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά αναχώρησε από εκεί κοντά στην έρημο, σε μια πόλη που λέγεται Εφραΐμ, και εκεί έμεινε μαζί με τους μαθητές του.> Και εδώ, λοιπόν, ως Θεός γνωρίζοντας αυτό που αποφασίστηκε κρυφά από αυτούς, χωρίς να του το αναγγείλει κανείς, αποχωρεί εις καταδίκην των Ιουδαίων, όχι επειδή δείλιασε, αλλά για να μη φανεί ότι τους προκαλεί με την παρουσία του, μολονότι εκείνοι διψούσαν για φόνο.

Διότι επειδή εκείνος πέθανε, γι' αυτόν τον λόγο οι πιστοί απαλλάχθηκαν από τη μέλλουσα κόλαση. Τι σημαίνει η φράση «για να συνάξει αυτούς που βρίσκονται κοντά και αυτούς που βρίσκονται μακριά»; Τους έκανε ένα σώμα. Εκείνος που κατοικεί στη Ρώμη θεωρεί τους Ινδούς ως μέλος του δικού του σώματος. Τι είναι ισάξιο με αυτήν τη σύναξη; Και κεφαλή όλων είναι ο Χριστός. Από εκείνη την ημέρα οι Ιουδαίοι πήραν την απόφαση να τον θανατώσουν.

Το ότι δε η Ανάσταση του Λαζάρου δεν συνέβη πραγματικά το Σάββατο του Λαζάρου, αλλά απλώς τελείται κατ' αυτό η ανάμνηση της Αναστάσεως του Λαζάρου, ρώτησε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη για να σε διδάξει. Διότι αναφέρει στο ενδέκατο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του ότι ο Ιησούς, αφότου ανέστησε τον Λάζαρο και άκουσε πως οι Ιουδαίοι συνωμότησαν για να τον θανατώσουν, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά, αλλά πήγε στην πόλη Εφραίμ, και εκεί διέμενε με τους μαθητές του. Ήταν δε κοντά το Πάσχα των Ιουδαίων. Το πόσες ημέρες νωρίτερα τον ανέστησε παραμένει άγνωστο, επειδή ο Ευαγγελιστής δεν το φανέρωσε. Ιδού και τα ίδια τα λόγια του Ευαγγελιστή: «Από εκείνη, λοιπόν, την ημέρα αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Ο Ιησούς, επομένως, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά αναχώρησε από εκεί για την περιοχή κοντά στην έρημο, σε μια πόλη που λεγόταν Εφραίμ, και εκεί διέμενε με τους μαθητές του· πλησίαζε δε το Πάσχα των Ιουδαίων».

«Από εκείνη λοιπόν την ημέρα συνεσκέφθησαν για να τον θανατώσουν.» Μαζί με τα άλλα είχε διαφθαρεί στους Ιουδαίους και το αξίωμα της αρχιεροσύνης. Διότι, αφότου τα αξιώματα έγιναν εξαγοράσιμα, δεν ιερουργούσαν πλέον για όλο τον χρόνο της ζωής τους, αλλά μόνον έτος με το έτος. Εντούτοις, παρόλο που το αξίωμα είχε διαφθαρεί κατ' αυτόν τον τρόπο, το Άγιο Πνεύμα ήταν ακόμη παρόν και ενεργούσε σε όσους είχαν χριστεί. Όταν όμως σήκωσαν τα χέρια τους εναντίον του Χριστού, τότε η χάρις τους εγκατέλειψε παντελώς και μετέβη στους αποστόλους. Οι μεν υπόλοιποι, λοιπόν, εξέταζαν τον θάνατο του Χριστού σε επίπεδο βουλής· ο αρχιερέας όμως ήταν τόσο αιμοχαρής, ώστε με απροκάλυπτο θράσος αποφάνθηκε εναντίον του Χριστού· μάλιστα δε κατακρίνει και τους άλλους, επειδή δεν αντιλαμβάνονταν το πρέπον και καθυστερούσαν να σκεφτούν το συμφέρον. «Διότι εσείς», λέει, «δεν γνωρίζετε τίποτα». Είστε αργοί, λέει, στο να κατανοήσετε, και δεν αναλογίζεστε ότι συμφέρει να πεθάνει ένας και να σωθεί όλος ο λαός. Και αυτό βεβαίως ο ίδιος το είπε με δόλιο σκεπτικό, όμως η χάρις του Πνεύματος χρησιμοποίησε το στόμα του για την προφητεία του μέλλοντος, έστω κι αν δεν άγγιξε τη μιαρή του καρδιά. Παρατήρησε, λοιπόν, πόση είναι η δύναμη του Πνεύματος· διότι παρασκεύασε να προέλθουν από μια πονηρή διάνοια λόγια που περιείχαν θαυμαστή προφητεία.