Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:54

Και μετά τον θάνατο του Ηρώδη, φαίνεται πως αναχωρεί στη Ναζαρέτ εξαιτίας του Αρχελάου, του υιού του. Όταν, λοιπόν, φανέρωνε πλέον τον εαυτό του ως Θεό και κατέστησε το ξηρό χέρι υγιές, «οι μεν Φαρισαίοι, αφού εξήλθαν, πήραν απόφαση εναντίον του για το πώς θα τον εξοντώσουν, ο δε Ιησούς, επειδή το γνώριζε, αναχώρησε από εκεί». Διότι και όταν ανέστησε τον Λάζαρο εκ νεκρών, «από εκείνη», λέγει, «την ημέρα αποφάσισαν να τον θανατώσουν. Ο Ιησούς, επομένως, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά ανεχώρησε από εκεί για την περιοχή κοντά στην έρημο». Έπειτα, όταν ο Σωτήρας έλεγε: «πριν να υπάρξει ο Αβραάμ, εγώ είμαι», οι μεν Ιουδαίοι πήραν λίθους για να τους ρίξουν επάνω του, ο δε Ιησούς κρύφτηκε και εξήλθε από το ιερό, και, αφού πέρασε ανάμεσά τους, έφυγε και απομακρύνθηκε με αυτόν τον τρόπο.

Ο Ιησούς, λοιπόν, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους. ΛΟΥΚΑΣ. Και αφού γονάτισε, προσευχόταν λέγοντας: Πατέρα, αν θέλεις, απομάκρυνε αυτό το ποτήριο από εμένα· όμως ας μη γίνει το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό σου. ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄.

Αλλά ο σατανάς τους σκόρπισε, μην επιτρέποντάς τους να παραμείνουν ενωμένοι, και αποπλανώντας τον άνθρωπο με πολλούς τρόπους από την αφοσίωσή του στον Θεό. Ο Χριστός όμως τους συγκέντρωσε και τους έφερε πάλι όλους μαζί μέσω της πίστεως σε μία αυλή, την Εκκλησία, και τους προετοίμασε κάτω από έναν ζυγό, αφού έγιναν όλοι ένα, Ιουδαίοι, Έλληνες, Βάρβαροι, Σκύθες, και αναπλάστηκαν «σε έναν νέο άνθρωπο» και προσκυνούν έναν Θεό. <Από εκείνη, λοιπόν, την ώρα πήραν από κοινού απόφαση να τον σκοτώσουν.> Διότι είχαν μεν την επιθυμία της δολοφονίας κατά του Χριστού, αλλά από την ώρα που έγινε το συνέδριο, ήταν σαν να μπήκε σε εφαρμογή, εφόσον έγινε φανερή η συναίνεση όλων σε αυτό. Γι' αυτό ο Ευαγγελιστής δεν είπε ότι Από εκείνη την ώρα βουλεύτηκαν να κάνουν τον φόνο, αλλά «Συνεβουλεύσαντο» (πήραν από κοινού απόφαση), δηλαδή αυτό που πίστευε ο καθένας ξεχωριστά, έγινε κοινά αποδεκτό από όλους. <Ο Ιησούς, λοιπόν, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά αναχώρησε από εκεί κοντά στην έρημο, σε μια πόλη που λέγεται Εφραΐμ, και εκεί έμεινε μαζί με τους μαθητές του.> Και εδώ, λοιπόν, ως Θεός γνωρίζοντας αυτό που αποφασίστηκε κρυφά από αυτούς, χωρίς να του το αναγγείλει κανείς, αποχωρεί εις καταδίκην των Ιουδαίων, όχι επειδή δείλιασε, αλλά για να μη φανεί ότι τους προκαλεί με την παρουσία του, μολονότι εκείνοι διψούσαν για φόνο.

Έπειτα, λοιπόν, τι αναφέρει ο ευαγγελιστής, τι λέει λίγο πιο κάτω; «Ο Ιησούς, λοιπόν, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά», λέει, «ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά αναχώρησε κοντά στην έρημο και εκεί διέμενε μαζί με τους μαθητές του». Από αυτό, λοιπόν, είναι φανερό ότι δεν επευφημείται στα Ιεροσόλυμα από τα παιδιά αμέσως και την ίδια στιγμή μετά την έγερση του Λαζάρου, αλλά ένα χρονικό διάστημα κάποιων ημερών μεσολάβησε μέχρι την έφιππη είσοδό του. Γι' αυτό και καθώς πλησίαζε η εορτή, προσήλθε, όπως διδάσκει ο ίδιος ο ευαγγελιστής. «Έξι ημέρες πριν από το Πάσχα, ο Ιησούς ήρθε στη Βηθανία, όπου βρισκόταν ο νεκρός Λάζαρος, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς». Δες το μέγεθος της υπερβολικής ευσπλαχνίας και την ολοκλήρωση του μυστηρίου. «Έξι ημέρες πριν από το Πάσχα», λέει· όχι απλώς ούτε τυχαία το έθεσε αυτό ο ευαγγελιστής, αλλά και πολύ εύλογα. Διότι, έξι ημέρες πριν από τη θυσία του Πάσχα, δηλαδή του ίδιου του αμνού που επρόκειτο να θυσιαστεί υπέρ της ζωής του κόσμου, ήρθε ο Ιησούς, ο οποίος είναι ο ίδιος ο αμνός, για να φάει το ιερό δείπνο.

Το ότι δε η Ανάσταση του Λαζάρου δεν συνέβη πραγματικά το Σάββατο του Λαζάρου, αλλά απλώς τελείται κατ' αυτό η ανάμνηση της Αναστάσεως του Λαζάρου, ρώτησε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη για να σε διδάξει. Διότι αναφέρει στο ενδέκατο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του ότι ο Ιησούς, αφότου ανέστησε τον Λάζαρο και άκουσε πως οι Ιουδαίοι συνωμότησαν για να τον θανατώσουν, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά, αλλά πήγε στην πόλη Εφραίμ, και εκεί διέμενε με τους μαθητές του. Ήταν δε κοντά το Πάσχα των Ιουδαίων. Το πόσες ημέρες νωρίτερα τον ανέστησε παραμένει άγνωστο, επειδή ο Ευαγγελιστής δεν το φανέρωσε. Ιδού και τα ίδια τα λόγια του Ευαγγελιστή: «Από εκείνη, λοιπόν, την ημέρα αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Ο Ιησούς, επομένως, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά αναχώρησε από εκεί για την περιοχή κοντά στην έρημο, σε μια πόλη που λεγόταν Εφραίμ, και εκεί διέμενε με τους μαθητές του· πλησίαζε δε το Πάσχα των Ιουδαίων».

Ο Ναβουχοδονόσορ προφήτευσε τα σχετικά με τις βασιλείες και τον Χριστό, και ο Βαλαάμ τα περί του Χριστού. Όμως δεν μπορεί να ονομαστεί προφήτης οποιοσδήποτε προφητεύει, αλλά αν κάποιος είναι προφήτης, αυτός και προφητεύει. Όπως ακριβώς δεν είναι ήδη γιατρός καθένας που κάνει κάποια ιατρική πράξη, αλλά εκείνος που κάνει την ιατρική πράξη σύμφωνα με την ιατρική επιστήμη, αυτός θα μπορούσε να ονομαστεί γιατρός. Όπως και δίκαιος δεν είναι αυτός που κάνει κάτι δίκαιο, αλλά αυτός που ενεργεί δίκαια, σύμφωνα με το ρητό: «Με δίκαιο τρόπο θα επιδιώξεις το δίκαιο». Προφητεύει και ο Καϊάφας, αλλά όχι με προφητικό φρόνημα· άρα δεν είναι προφήτης. «Ο Ιησούς, λοιπόν, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά αναχώρησε μακριά στην περιοχή κοντά στην έρημο, σε μια πόλη που λεγόταν Εφραίμ, και εκεί διέμενε με τους μαθητές του. Πλησίαζε δε το Πάσχα των Ιουδαίων, και πολλοί ανέβηκαν στα Ιεροσόλυμα από την ύπαιθρο πριν από το Πάσχα, για να εξαγνίσουν τους εαυτούς τους. Αναζητούσαν, λοιπόν, τον Ιησού και έλεγαν μεταξύ τους, καθώς στέκονταν στο ιερό: Τι νομίζετε; Ότι δεν θα έρθει στη γιορτή; Είχαν δώσει, μάλιστα, εντολή οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι, εάν κάποιος μάθει πού βρίσκεται, να το καταγγείλει, ώστε να τον συλλάβουν.» Προς καταδίκη των Ιουδαίων αναχωρεί ο Κύριος, όχι από δειλία, αλλά ταυτόχρονα διδάσκοντάς μας να μην ρίχνουμε τους εαυτούς μας σε κινδύνους, έστω κι αν αυτοί γίνονται υπέρ της ευσέβειας, αλλά, όταν βρεθούμε σε αυτούς, να στεκόμαστε γενναία, ενώ όταν δεν έχουμε εμπλακεί σε αυτούς, να μην εκθέτουμε εκουσίως τον εαυτό μας σε κίνδυνο, εξαιτίας του άδηλου της εκβάσεώς του.