Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:57

Διδάσκει δε και εμάς να υποχωρούμε στην έξαψη αυτών που οργίζονται και να μην ρίχνουμε τους εαυτούς μας στους κινδύνους, ούτε καν αν είναι υπέρ της αλήθειας· αλλά, όταν μας προφταίνουν, να στεκόμαστε σταθεροί, ενώ, όταν πρόκειται να συμβούν, να αποσυρόμαστε, λόγω της αβεβαιότητας της έκβασης. <Πλησίαζε δε το Πάσχα των Ιουδαίων· και ανέβηκαν πολλοί στα Ιεροσόλυμα από την επαρχία πριν από το Πάσχα, για να εξαγνίσουν τους εαυτούς τους.> Ο Ευαγγελιστής, προσπερνώντας όλα τα άλλα, έρχεται στον καιρό του πάθους. Ονομάζει δε Πάσχα των Ιουδαίων το τυπικό· διότι το αληθινό Πάσχα δεν είναι των Ιουδαίων, αλλά των Χριστιανών που τρώνε τη σάρκα του Χριστού, του αληθινού αμνού. Εξαγνίζονταν δε από πριν, σύμφωνα με το παλαιό έθιμο, όσοι είχαν διαπράξει εκούσια ή ακούσια αμαρτήματα, και δεν τελούσε ο καθένας το τυπικό πάσχα, ούτε ο εθνικός, ούτε ο απερίτμητος, ούτε ο πάροικος, ούτε ο μισθωτός, ούτε ο μεμολυσμένος, τα οποία όλα γίνονται πνευματικά από τους Χριστιανούς. <Αναζητούσαν, λοιπόν, τον Ιησού, και έλεγαν μεταξύ τους, στεκόμενοι στο ιερό: Τι σας φαίνεται; Ότι δεν πρόκειται να έρθει στην εορτή; Είχαν δώσει δε οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι εντολή, ώστε, αν κάποιος μάθει πού είναι, να το φανερώσει, για να τον συλλάβουν.> Είναι αμφίβολο, ωστόσο, αν ελέχθη από αυτούς που τον μισούσαν ή από αυτούς που τον αγαπούσαν το «Νομίζετε ότι δεν θα έρθει στην εορτή;»

Και πολλοί ανέβηκαν από την ύπαιθρο για να αγνίσουν τους εαυτούς τους. Οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι, όμως, είχαν δώσει εντολές για να τον συλλάβουν. Θαυμαστός αγνισμός, με μιαιφόνο προαίρεση, με ανθρωποκτόνο διάνοια, με ματωμένα χέρια! Και έλεγαν: «Τι νομίζετε; Ότι δεν θα έλθει στην εορτή;» Με αφορμή το Πάσχα κατέστρωναν επιβουλές, και μετέτρεπαν τον καιρό της εορτής σε καιρό σφαγής· δηλαδή, σκέφτονταν: «Εδώ πρέπει να πέσει στα χέρια μας, αφού η εορτή τον καλεί να έλθει». Ώ της ασεβείας! Ενώ ακριβώς τότε απαιτούνταν μεγαλύτερη ευλάβεια, και έπρεπε να απελευθερώνουν ακόμη και όσους είχαν συλληφθεί για τα έσχατα εγκλήματα, εκείνοι επιχειρούν να καταδιώξουν αυτόν που δεν είχε αδικήσει σε τίποτα. Μολονότι βέβαια, έχοντας επιχειρήσει ήδη κάτι τέτοιο στο παρελθόν, όχι μόνο δεν ωφελήθηκαν σε τίποτα, αλλά έγιναν και καταγέλαστοι. Γι' αυτόν τον λόγο, ενώ πέφτει συνεχώς ανάμεσά τους, διαφεύγει, και ενώ σχεδιάζουν να τον θανατώσουν, τους συγκρατεί και τους προκαλεί αμηχανία, θέλοντας να τους κατανύξει με την απόδειξη της δυνάμεώς του· έτσι ώστε, όταν πλέον τον συλλάβουν, να κατανοήσουν ότι αυτό που συνέβη δεν οφειλόταν στη δική τους ισχύ, αλλά στη δική του παραχώρηση. Διότι ούτε και τότε μπόρεσαν να τον συλλάβουν, και μάλιστα παρότι η Βηθανία βρισκόταν πολύ κοντά· και όταν πήγαν να τον συλλάβουν, τους έριξε ανάσκελα στο έδαφος.

Ο Ναβουχοδονόσορ προφήτευσε τα σχετικά με τις βασιλείες και τον Χριστό, και ο Βαλαάμ τα περί του Χριστού. Όμως δεν μπορεί να ονομαστεί προφήτης οποιοσδήποτε προφητεύει, αλλά αν κάποιος είναι προφήτης, αυτός και προφητεύει. Όπως ακριβώς δεν είναι ήδη γιατρός καθένας που κάνει κάποια ιατρική πράξη, αλλά εκείνος που κάνει την ιατρική πράξη σύμφωνα με την ιατρική επιστήμη, αυτός θα μπορούσε να ονομαστεί γιατρός. Όπως και δίκαιος δεν είναι αυτός που κάνει κάτι δίκαιο, αλλά αυτός που ενεργεί δίκαια, σύμφωνα με το ρητό: «Με δίκαιο τρόπο θα επιδιώξεις το δίκαιο». Προφητεύει και ο Καϊάφας, αλλά όχι με προφητικό φρόνημα· άρα δεν είναι προφήτης. «Ο Ιησούς, λοιπόν, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά αναχώρησε μακριά στην περιοχή κοντά στην έρημο, σε μια πόλη που λεγόταν Εφραίμ, και εκεί διέμενε με τους μαθητές του. Πλησίαζε δε το Πάσχα των Ιουδαίων, και πολλοί ανέβηκαν στα Ιεροσόλυμα από την ύπαιθρο πριν από το Πάσχα, για να εξαγνίσουν τους εαυτούς τους. Αναζητούσαν, λοιπόν, τον Ιησού και έλεγαν μεταξύ τους, καθώς στέκονταν στο ιερό: Τι νομίζετε; Ότι δεν θα έρθει στη γιορτή; Είχαν δώσει, μάλιστα, εντολή οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι, εάν κάποιος μάθει πού βρίσκεται, να το καταγγείλει, ώστε να τον συλλάβουν.» Προς καταδίκη των Ιουδαίων αναχωρεί ο Κύριος, όχι από δειλία, αλλά ταυτόχρονα διδάσκοντάς μας να μην ρίχνουμε τους εαυτούς μας σε κινδύνους, έστω κι αν αυτοί γίνονται υπέρ της ευσέβειας, αλλά, όταν βρεθούμε σε αυτούς, να στεκόμαστε γενναία, ενώ όταν δεν έχουμε εμπλακεί σε αυτούς, να μην εκθέτουμε εκουσίως τον εαυτό μας σε κίνδυνο, εξαιτίας του άδηλου της εκβάσεώς του.