Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:6

Αν λοιπόν ο ίδιος είπε ότι η αρρώστια του Λαζάρου δεν είναι προς θάνατον, συνέβη όμως ο θάνατος, δεν είναι καθόλου παράδοξο. Διότι, αποβλέποντας στο τέλος του πράγματος, και στο ότι επρόκειτο μετά από λίγο να αναστηθεί, δεν εξετάζουμε τι συνέβη στο μεταξύ, αλλά σε ποιο τέλος κατέληξε. Διότι ο Κύριος έκρινε σκόπιμο να δείξει τον θάνατο ανίσχυρο, και να αποδείξει ότι αυτό που συνέβη έγινε προς δόξαν Θεού, δηλαδή δική του. <Όταν λοιπόν άκουσε ότι ασθενεί, τότε μεν έμεινε στον τόπο όπου βρισκόταν δύο ημέρες.> Και ανέβαλε την άφιξή του, προκειμένου να μην τον θεραπεύσει ενώ νοσούσε, αλλά να τον αναστήσει αφού πεθάνει· πράγμα που αποτελεί απόδειξη μεγαλύτερης δυνάμεως, ώστε και να δοξαστεί περισσότερο. <Και μετά από αυτό λέει στους μαθητές του: Ας πάμε πάλι στην Ιουδαία. Λένε σε αυτόν οι μαθητές του: Ραββί, τώρα μόλις οι Ιουδαίοι ζητούσαν να σε λιθοβολήσουν, και πάλι πηγαίνεις εκεί;> Λέγοντας δε ο Κύριος το «Ας πάμε πάλι στην Ιουδαία», φαίνεται να υποδηλώνει ότι, αν και εκείνοι είναι ανάξιοι ευεργεσίας, εφόσον όμως καλεί ο καιρός που θα τους προσφέρει ωφέλεια, ας πάμε προς αυτούς. Οι μαθητές, από την άλλη, φαίνεται ότι από την αγάπη τους προς αυτόν τον εμποδίζουν, πλην όμως, ως άνθρωποι, νομίζουν ότι παρά τη θέλησή του θα κινδύνευε αν συναντούσε τους Ιουδαίους. Γι' αυτό και του υπενθυμίζουν τη μανία των Ιουδαίων εναντίον του, λέγοντας σχεδόν τα εξής: Τι ζητάς πάλι να βρεθείς ανάμεσα στους απειθείς και αχάριστους, οι οποίοι ούτε με λόγια ούτε με έργα μαλακώνουν;

«Όταν δε άκουσε», αναφέρει, «ο Ιησούς, τότε μεν παρέμεινε στον τόπο όπου βρισκόταν για δύο ημέρες». Ποια ήταν όμως η ανάγκη να παραμείνει ο Κύριος όταν άκουσε το γεγονός, και να μην αναχωρήσει αμέσως προς τον ασθενή; Αλλά περίμενε οπωσδήποτε τον θάνατο του Λαζάρου, ώστε μέσω του θανάτου να αποδείξει σε αυτούς που θα έβλεπαν μεγαλύτερη πίστη χάρη στα θαύματα. Μετά από αυτά λοιπόν λέει ο Ιησούς στους μαθητές: «Ο Λάζαρος ο φίλος μας έχει κοιμηθεί· αλλά πηγαίνω για να τον ξυπνήσω». Διότι πραγματικά, ο θάνατος των ανθρώπων θεωρείται ύπνος από τον Κύριο. «Πηγαίνω, για να τον ξυπνήσω». Γιατί άραγε; Ακόμη και ευρισκόμενος εδώ, αδυνατείς να ζωοποιήσεις τον νεκρό; Αλλά οι Ιουδαίοι δεν αποδέχονται έτσι τη χάρη με την απουσία μου· διότι ίσως, εάν αυτός αναστηθεί, νομίσουν ότι ο Λάζαρος αναβίωσε από κάποια σύμπτωση. Γι' αυτό εγώ ο ίδιος μεταβαίνω εκεί, ώστε, όντας εγώ παρών, αφού γίνουν αυτόπτες μάρτυρες των θαυμάτων που επιτελούνται από εμένα, και αφού δεχθούν τη χάρη από εμένα, να οδηγηθούν σε βέβαιη πίστη. «Ο Λάζαρος ο φίλος μας έχει κοιμηθεί· αλλά πηγαίνω να τον ξυπνήσω. Οι δε μαθητές, ακούγοντάς το, είπαν: Κύριε, εάν έχει κοιμηθεί, θα σωθεί». Δεν απάντησαν όμως τόσο θεοσεβώς, όσο ιατρικώς. Διότι ο ύπνος, αν παρατείνεται, βλάπτει τους ληθαργικούς, αλλά λύνει τους πυρετούς περισσότερο από τους ιδρώτες.

Αλλά ίσως αυτό μας συνέβη για να γνωρίσουμε ότι τίποτα δεν εξαρτάται ούτε από εκείνον που θέλει, ούτε από εκείνον που τρέχει, ούτε από εκείνον που επιδιώκει, αλλά από τον Θεό που ελεεί. Ελάτε λοιπόν, επειδή ο Θεός δίνει χάρη σε εκείνους που ομιλούν, όχι εξαιτίας της αξίας αυτών που μιλούν, αλλά εξαιτίας της ανάγκης αυτών που ακούν, αφού Τον παρακαλέσουμε, ας αντλήσουμε κατά το δυνατόν το πόσιμο νάμα της διδασκαλίας από τα ευαγγελικά αναγνώσματα που μόλις σας διαβάστηκαν. Υπήρχε κάποιος ασθενής, λέει, ο Λάζαρος από τη Βηθανία, από το χωριό της Μαρίας και της Μάρθας, της αδελφής της. Ήταν δε η Μαρία εκείνη που άλειψε τον Κύριο με μύρο, της οποίας ο αδελφός, ο Λάζαρος, ασθενούσε. Είπε δε ο Ιησούς: Αυτή η ασθένεια δεν είναι προς θάνατον, αλλά υπέρ της δόξης του Θεού, για να δοξαστεί ο Θεός δι' αυτής. Ανταπαντώντας λέγω, η ασθένεια αυτή δεν είναι προς θάνατον, αλλά υπέρ της δόξης του Θεού· δεν είναι ασθένεια, αλλά ευαγγέλιο, δεν είναι ασθένεια, αλλά ασφάλεια. Ω ασθένεια, ιατρέ των ασθενούντων, οδηγέ της πίστεως, αντίπαλε του θανάτου, αντίδικε του διαβόλου, αρχηγέ της σωτηρίας! Ω ασθένεια, άρρηκτε θεμέλιε της αρετής, διδάσκαλε της πίστεως, οικονόμε της ευσεβείας! Ω ασθένεια, που αποδιώχνεις τους πυρετούς των ψυχών, και δροσίζεις τους ιδρώτες του βαπτίσματος, και υφαίνεις λαμπρές στολές για την ψυχή! Ω ασθένεια, πάροχε του ουράνιου άρτου, άριστε λαμπαδούχε της πίστεως, παγίδα του διαβόλου και σφραγίδα του ανθρώπου! Όταν δε άκουσε, λέει, ο Ιησούς, τότε παρέμεινε στον τόπο όπου βρισκόταν δύο ημέρες.

Απλός είναι ο συγγραφέας που παραθέτει μια ανεπιτήδευτη ιστορία· διότι ο Ιωάννης ήταν αλιέας. Προκειμένου, λοιπόν, να εκθέσει ένα παράδοξο έργο, δεν προσπάθησε να τέρψει με τα λόγια του τον ακροατή. Πρόσεξε αυτό που λέω: έγραψε για το θαύμα στο χωριό Βηθανία, τον τρόπο που συνέβη, τις γυναίκες που ήταν παρούσες αλλά και τις απούσες, τι ελέχθη, τι επράχθη, πού συνάντησαν τον Διδάσκαλο, πώς δάκρυσε, πώς παρακάλεσαν, πώς διαμαρτυρήθηκαν μέσα στο πένθος τους στον Δεσπότη επειδή δεν ήταν παρών όταν πέθαινε ο Λάζαρος, και δεν έκλεισε με τον λόγο του τις πύλες του θανάτου ούτε ανέκοψε τα κύματα της απώλειας· διότι, εάν ήταν παρών ο κυβερνήτης, το σκάφος θα είχε σωθεί. Και τα έγραψε αυτά καθισμένος στην Έφεσο, σε τέτοιο βαθμό ώστε, εξαιτίας της ακτημοσύνης και της πενίας του, να μη χρησιμοποιήσει ούτε καν δικό του μελάνι και χαρτί.

Και γιατί να κρύβω τα φανερά; Η Μάρθα και η Μαρία με παρακάλεσαν με πίστη για τον Λάζαρο, επειδή τώρα ασθενεί. Εάν λοιπόν παρουσιαστώ, θα αναστηθεί, θα σταθεί όρθιος λέγοντας: Εσύ είσαι η ζωή και η ανάσταση. Αφού είπε αυτά εκείνος που γνωρίζει όλες τις σκέψεις, παρέμεινε τότε δύο ημέρες στον τόπο όπου βρισκόταν, όπως λέει η Γραφή.

{"chunk_id":"","translation":"Το δε, «Δες, αυτός που αγαπάς», το λένε, θέλοντας να προκαλέσουν τον οίκτο του Κυρίου, υπενθυμίζοντάς του το όνομα της φιλίας. Αυτός ο λόγος των γυναικών φανερώνει επίσης και κάποια πίστη. Διότι γνώριζαν ότι ο Κύριος είχε τόση πολλή δύναμη, ώστε να απορούν πώς άγγιξε η ασθένεια έναν άνδρα που αγαπιόταν από αυτόν. Διότι φαίνεται κάπως σαν έκφραση απορίας το, «Δες, αυτός που αγαπάς ασθενεί.» «Όταν το άκουσε ο Ιησούς είπε: Αυτή η ασθένεια δεν είναι προς θάνατον, αλλά υπέρ της δόξης του Θεού, για να δοξαστεί ο Υιός του Θεού δι' αυτής. Αγαπούσε δε ο Ιησούς τη Μάρθα, και την αδελφή της, και τον Λάζαρο. Όταν λοιπόν άκουσε ότι ασθενεί, τότε έμεινε δύο ημέρες στον τόπο όπου βρισκόταν.» Επειδή επρόκειτο να μείνει εκεί δύο ημέρες, γι' αυτό λέει ότι «Δεν είναι η ασθένεια προς θάνατον», αν και κατέληξε σε θάνατο· αλλά, όπως είπα, θέλοντας προσώρας να καθησυχάσει τους αγγελιαφόρους, και δίνοντάς τους κατά κάποιον τρόπο μια παρηγοριά, ώστε να μην επιμένουν και ενοχλούν, γι' αυτό τον λόγο λέει ότι «Δεν είναι προς θάνατον». Εξάλλου, αν το εξετάσεις σωστά, ούτε η αρρώστια ήταν προς θάνατο τέτοιο, όπως πεθαίνουν οι πολλοί μακροχρόνια, αλλά προσωρινό, που διήρκεσε τέσσερις ημέρες. Επειδή όμως αναστήθηκε την τέταρτη ημέρα, βλέποντας προς την κατάληξη του γεγονότος, λέμε ότι η ασθένεια δεν είναι «προς θάνατον», «αλλά υπέρ της δόξης, λέει, του Θεού, για να δοξαστεί ο Υιός του Θεού.»}```

Διότι δεν αρρώστησε ο Λάζαρος για να δοξαστεί ο Θεός, αλλά η αρρώστια προήλθε από άλλη αιτία, και ο Κύριος τη χρησιμοποίησε για τη δόξα του Θεού. «Έμεινε λοιπόν δύο ημέρες,» για να ξεψυχήσει εντελώς, ώστε να μην μπορεί κανείς να πει ότι ήταν λήθαργος, ότι ήταν εξάντληση, ότι έπαθε καταληψία, και ότι δεν πέθανε. Γι' αυτόν τον λόγο μάλιστα παραμένει τόσο πολύ χρόνο, ώστε να επέλθει και φθορά, και να πει η αδελφή του ότι «μυρίζει άσχημα». «Έπειτα, μετά από αυτά, λέει στους μαθητές: Ας πάμε πάλι στην Ιουδαία.» Του λέγουν οι μαθητές: