Εἰ δὲ αὐτὸς μὲν εἶπε μὴ εἶναι πρὸς θάνατον τὴν τοῦ Λαζάρου ἀῤῥωστίαν, συμβέβηκε δὲ ὁ θάνατος, οὐδὲν θαυμαστόν. πρὸς γὰρ τὸ πέρας ὁρῶντες τοῦ πράγματος, καὶ ὅτι ἔμελλε μετ᾽ ὀλίγον ἀναστῆναι· οὐχὶ τί συμβέβηκεν ἐν τῷ μεταξὺ σκοποῦμεν, ἀλλ᾽ εἰς ποῖον ἀπέβη τὸ πέρας. ἔκρινε γὰρ ὁ Κύριος ἀσθενοῦντα δεῖξαι τὸν θάνατον, καὶ τὸ συμβὰν εἰς δόξαν Θεοῦ δεῖξαι, τουτέστιν ἑαυτοῦ. <Ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας.> Καὶ ἀνεβάλετο τὴν ἄφιξιν, ἵνα μὴ νοσοῦντα αὐτὸν θεραπεύσῃ, ἀλλὰ τελευτήσαντα ἀναστήσῃ· ὅπερ ἐστὶ μείζονος δυνάμεως, ἵνα καὶ μειζόνως δοξάσηται. <Μετὰ δὲ τοῦτο λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ Ἄγωμεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν πάλιν. λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ Ῥαββὶ, νῦν ἐζήτουν σε οἱ Ἰουδαῖοι λιθάσαι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ;> Εἰπὼν δὲ ὁ Κύριος τό Ἄγωμεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν πάλιν, δοκεῖ ὑπεμφαίνειν, ὅτι εἰ καὶ ἀνάξιοί εἰσιν ἐκεῖνοι εὐεργεσίας, ἀλλὰ καιροῦ καλοῦντος τοῦ ἐμποιοῦντος αὐτοῖς ὠφέλειαν, ἀπέλθωμεν πρὸς αὐτούς· οἱ δὲ μαθηταὶ δοκοῦσι διὰ τὴν ἀγάπην τὴν πρὸς αὐτὸν κωλύειν αὐτὸν, πλὴν ὡς ἄνθρωποι οἴονται ὅτι καὶ ἄκων ἐκινδύνευε τοῖς Ἰουδαίοις περιτυχών. διὸ καὶ ἀναμιμνήσκουσιν αὐτὸν τῆς Ἰουδαίων κατὰ αὐτοῦ μανίας, μονονουχὶ λέγοντες Τί πάλιν ζητεῖς μετὰ τῶν ἀπειθῶν γενέσθαι καὶ ἀχαρίστων τῶν μὴ λόγοις μηδὲ ἔργοις μαλασσομένων;
Μετάφραση
Αν λοιπόν ο ίδιος είπε ότι η αρρώστια του Λαζάρου δεν είναι προς θάνατον, συνέβη όμως ο θάνατος, δεν είναι καθόλου παράδοξο. Διότι, αποβλέποντας στο τέλος του πράγματος, και στο ότι επρόκειτο μετά από λίγο να αναστηθεί, δεν εξετάζουμε τι συνέβη στο μεταξύ, αλλά σε ποιο τέλος κατέληξε. Διότι ο Κύριος έκρινε σκόπιμο να δείξει τον θάνατο ανίσχυρο, και να αποδείξει ότι αυτό που συνέβη έγινε προς δόξαν Θεού, δηλαδή δική του. <Όταν λοιπόν άκουσε ότι ασθενεί, τότε μεν έμεινε στον τόπο όπου βρισκόταν δύο ημέρες.> Και ανέβαλε την άφιξή του, προκειμένου να μην τον θεραπεύσει ενώ νοσούσε, αλλά να τον αναστήσει αφού πεθάνει· πράγμα που αποτελεί απόδειξη μεγαλύτερης δυνάμεως, ώστε και να δοξαστεί περισσότερο. <Και μετά από αυτό λέει στους μαθητές του: Ας πάμε πάλι στην Ιουδαία. Λένε σε αυτόν οι μαθητές του: Ραββί, τώρα μόλις οι Ιουδαίοι ζητούσαν να σε λιθοβολήσουν, και πάλι πηγαίνεις εκεί;> Λέγοντας δε ο Κύριος το «Ας πάμε πάλι στην Ιουδαία», φαίνεται να υποδηλώνει ότι, αν και εκείνοι είναι ανάξιοι ευεργεσίας, εφόσον όμως καλεί ο καιρός που θα τους προσφέρει ωφέλεια, ας πάμε προς αυτούς. Οι μαθητές, από την άλλη, φαίνεται ότι από την αγάπη τους προς αυτόν τον εμποδίζουν, πλην όμως, ως άνθρωποι, νομίζουν ότι παρά τη θέλησή του θα κινδύνευε αν συναντούσε τους Ιουδαίους. Γι' αυτό και του υπενθυμίζουν τη μανία των Ιουδαίων εναντίον του, λέγοντας σχεδόν τα εξής: Τι ζητάς πάλι να βρεθείς ανάμεσα στους απειθείς και αχάριστους, οι οποίοι ούτε με λόγια ούτε με έργα μαλακώνουν;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες