Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 12:10

Κατά θεία οικονομία, λοιπόν, ο Κύριος δεν εισήλθε αμέσως στην Ιερουσαλήμ, αλλά έμεινε έξω, ώστε, μέσω της φήμης του, να ελκύσει το πλήθος στην επιθυμία να θέλουν να τον δουν. <Οι αρχιερείς τότε αποφάσισαν να σκοτώσουν και τον Λάζαρο, επειδή εξαιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους απομακρύνονταν και πίστευαν στον Ιησού.> Δες όμως ότι οι άρχοντες φαίνεται να παραφρονούν, κλονιζόμενοι εδώ και εκεί από τον φθόνο, και λέγοντας πράγματα χωρίς λογική αλληλουχία, μελετούν φόνο πάνω στον φόνο, νομίζοντας ότι η δύναμη του παράδοξου θαύματος θα εξαλειφόταν μαζί με τον θανόντα, προκειμένου να σταματήσουν τα πλήθη που έτρεχαν να πιστέψουν στον Χριστό. <Την επόμενη ημέρα, ένα μεγάλο πλήθος που είχε έρθει στη γιορτή, ακούγοντας ότι ο Ιησούς έρχεται στα Ιεροσόλυμα, πήραν τα κλαδιά των φοινίκων και βγήκαν να τον συναντήσουν, και κραύγαζαν λέγοντας: Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ο βασιλιάς του Ισραήλ.> Επειδή τα πλήθη ήταν πιο ευπειθή και είχαν επηρεαστεί από την τέλεση του θαύματος, προϋπάντησαν τον Χριστό κρατώντας βαΐα, υμνώντας τον ως νικητή του θανάτου. Και δεν τον επευφημούν απλώς, αλλά αντλώντας από τη θεόπνευστη Γραφή, λέγοντας αυτό που ορθά είχε ειπωθεί για εκείνον, ομολογώντας ότι ήταν και βασιλιάς του Ισραήλ, τον οποίο μάλιστα αποκαλούσαν δικό τους βασιλιά, αποδεχόμενοι έτσι την κυριότητα του Χριστού.

Όμως η τύφλωση της απιστίας παρέμεινε αδιόρθωτη· διότι, αν και αναγνώρισαν τον νεκρό, φθόνησαν το θαύμα και μηχανεύονταν τυφλά σχέδια· «Αποφάσισαν», λέγει, «να σκοτώσουν και τον Λάζαρο, επειδή εξαιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους αποχωρούσαν και πίστευαν στον Ιησού». Ω της πονηρής βουλής! Είναι αληθές, ω ιερείς, αυτό που συνέβη ή ψευδές; Εάν μεν είναι αληθές, μάταια σχεδιάζετε να σφάξετε αυτόν που μπορεί να αναστηθεί ξανά. Εάν πάλι το θαύμα είναι επινόηση, άδικα ασχολείστε με το μεγαλείο του θαύματος. Εάν το συμβάν είναι απλή φήμη, ας ζήσει καλύτερα εκείνος για τον οποίο διαδόθηκε ψευδώς ότι αναστήθηκε, ώστε όλοι όσοι τον πλησιάζουν να μαθαίνουν από τον ίδιο, τον ζωντανό, ότι δεν εγέρθηκε από τους νεκρούς. Εάν όμως τον σφάξετε, ενισχύετε τη φήμη, έχοντας καταστρέψει τη δυνατότητα διάψευσής της, έτσι ώστε το σχέδιό σας να είναι διπλά εσφαλμένο και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Η αιτία, λοιπόν, της υμνωδίας ήταν κατά τα φαινόμενα η έγερση του Λαζάρου, καθώς λέει το Ευαγγέλιο: «Αποφάσισαν δε να σκοτώσουν και τον Λάζαρο, επειδή εξαιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους τους εγκατέλειπαν και πίστευαν στον Ιησού». Και αυτή είναι η αιτία της δοξολογίας των πιστών κατά τα φαινόμενα, με τρόπο αθέατο όμως και κρυφό είναι η έγερση όλης της ανθρώπινης φύσης.

Όπως μόλις άκουσες τον ευαγγελιστή να λέει: Έμαθε πολύ πλήθος από τους Ιουδαίους ότι ο Ιησούς βρίσκεται εκεί· και ήλθαν όχι μόνο για τον Ιησού, αλλά για να δουν και τον Λάζαρο, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς· διότι εξαιτίας αυτού πολλοί από τους Ιουδαίους πήγαιναν και πίστευαν στον Ιησού. Είδες τη συναγωγή των Ιουδαίων, πώς είναι ανθρωποκτόνος, προφητοκτόνος, ώστε να φτάσει μέχρι την Κυριοκτονία; Προς αυτήν και ο ίδιος ο Κύριος αυτοπροσώπως, ως προς φιλοφόνο και ληστρική, έλεγε: Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, εσύ που αποκτείνεις τους προφήτες και λιθοβολείς τους απεσταλμένους προς αυτήν, έως πότε θα φονεύεις και δεν επιστρέφεις; Μεθάς από μέθη χωρίς να πίνεις κρασί, εσύ η φίλη των αιμάτων. Και για να μάθεις ότι τα λόγια αυτά δεν είναι κομπασμός, άκουσε τον Κύριο που λέει μέσω του προφήτη: Ακούστε τα όλα αυτά, οι άρχοντες του οίκου Ιακώβ και οι υπόλοιποι του Ισραήλ, εσείς που βδελύσσεστε τη δίκαιη κρίση και διαστρέφετε όλα τα ορθά, εσείς που οικοδομείτε τη Σιών με αίματα και την Ιερουσαλήμ με αδικίες· και πάλι: Εάν εκτείνετε τα χέρια σας προς εμένα, θα αποστρέψω το πρόσωπό μου από εσάς· και εάν πληθύνετε τη δέηση, δεν θα εισακούσω· διότι τα χέρια σας είναι γεμάτα αίμα; Τι λέει λοιπόν ο ευαγγελιστής; Έξι ημέρες πριν από το Πάσχα, ο Ιησούς ήλθε στη Βηθανία.

Κατέχετε τον προφήτη και δεν θέλετε να κατανοήσετε αυτόν για τον οποίο προφήτευσε; Απομακρυνθείτε λοιπόν, Φαρισαίοι. Όσο μας πιέζετε, τόσο περισσότερο διεγείρετε τον πόθο και τον ζήλο μας. Γι' αυτό δεν πλανιόμαστε όταν κραυγάζουμε: «Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Το γνωρίζουμε το όνομα αυτό, Φαρισαίοι. Αυτό το όνομα μας ελευθέρωσε από την Αίγυπτο, έκανε τη θάλασσα διαβατή για εμάς, μετέτρεψε την έρημο σε πόλη και μας εγκατέστησε σε γη που ρέει γάλα και μέλι. Αυτό προετοίμασε τον προφήτη να αναφωνήσει: «Ας γνωρίσουν ότι το όνομά Σου είναι Κύριος· Εσύ είσαι ο μόνος Ύψιστος σε όλη τη γη». Ότι, βέβαια, το πλήθος είναι εύπειθο, ενώ οι αρχιερείς απειθείς, άκουσέ το από τον ευαγγελιστή: «Και συσκέφθηκαν οι αρχιερείς να σκοτώσουν και τον Λάζαρο, επειδή εξαιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους απομακρύνονταν και πίστευαν στον Ιησού». Είδες τη μανία των αρχιερέων; Για να ανακόψουν την πίστη του πλήθους, ζητούσαν να σκοτώσουν και τον Λάζαρο, λέγοντας μεταξύ τους: «Εάν σκοτώσουμε μόνο τον Ιησού και αφήσουμε τον Λάζαρο ζωντανό, δεν ωφελούμαστε σε τίποτα· διότι βλέποντας αυτόν, πιστεύουν σε Εκείνον. Για να μην αποτελέσει λοιπόν για εμάς εμπόδιο και μετά τον θάνατο, ώστε να πιστεύουν κάποιοι στον Ιησού, ας σκοτώσουμε τον Λάζαρο, για να εξαλείψουμε εντελώς τη μνήμη του».

Διότι αποφάσισαν, λέγει, οι αρχιερείς να θανατώσουν και τον Λάζαρο, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς· επειδή εξαιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους απομακρύνονταν και πίστευαν σε Αυτόν. Στον Οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Παραδείγματα αυτού του λόγου είναι ο Άννας και ο Καϊάφας και πολλοί από τους Ιουδαίους, οι οποίοι, βλέποντάς τον να διώχνει δαίμονες, ενώ έπρεπε να προσκυνήσουν τον ευεργέτη, τολμώντας πράγματα που ξεπερνούν κάθε αναισχυντία, τον λοιδωρούσαν ότι εκβάλλει τα δαιμόνια με τη βοήθεια του άρχοντα των δαιμονίων. Βλέποντας τυφλούς να αποκτούν το φως τους και κατάκοιτους να επιβεβαιώνουν τη θεραπεία τους περπατώντας και σηκώνοντας το κρεβάτι τους, έλεγαν: «Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι από τον Θεό». Βλέποντας τον Λάζαρο να ανασταίνεται την τέταρτη ημέρα, φλέγονταν για περισσότερο φόνο· διότι, λέει: «ζητούσαν να σκοτώσουν και τον Λάζαρο». Έπειτα, όταν έμαθαν ότι ο Χριστός αναστήθηκε, επιχειρούσαν να αποκρύψουν την ανάσταση με χρήματα και ψέματα. Και μάλιστα, όταν οι μαθητές εξοπλίστηκαν με πύρινες γλώσσες και διακήρυτταν τα μεγαλεία του Θεού με ξένες γλώσσες και προσέλκυαν άπειρο πλήθος στην ευσέβεια μέσω του θαύματος, αυτοί δεν ντρέπονταν να διασύρουν το συγκλονιστικό θαύμα αποδίδοντάς το σε γλεύκος και μέθη, ούτε φοβούνταν οι αλιτήριοι μήπως κατακαούν από το ξένο πυρ· τόσο πολύ κανένα από τα υπερφυή γεγονότα δεν τους στάθηκε αρκετό για να μεταβάλουν την πονηρή και παράλογη γνώμη τους, εφόσον άπαξ είχαν προετοιμάσει τους εαυτούς τους να συμπεριφέρονται με αναισχυντία και θράσος απέναντι στα πρώτα από τα πνευματικά και θεία έργα.

Βλέποντας τυφλούς να γιορτάζουν την αναγέννηση των ματιών τους μετά τη γέννησή τους και με την ενέργεια της όρασης να αποβάλλουν την εκ γενετής πάθηση, κωφούς να ακούν, και τα πόδια των χωλών να ανορθώνονται με έναν λόγο, και νεκρούς να ανασταίνονται, και πέτρες να σχίζονται κατά το Δεσποτικό πάθος, και τον ήλιο να σκυθρωπάζει και να παίρνει μορφή πένθους και να περιβάλλεται από σκοτάδι αντί για ακτίνες και πολλή λαμπρότητα, και τάφους να αδειάζουν και νεκρούς μαζί με τους ζωντανούς να προτυπώνουν και να συνεορτάζουν την κοινή ανάσταση —βλέποντας αυτά, πώς δεν απομακρύνθηκες από όλα εκείνα με τα οποία συγκέντρωνες στον εαυτό σου τα σκάνδαλα και τραυμάτιζες τον νου σου, και δεν κατέφυγες με πολλή σπουδή και τρέξιμο στη μετάνοια, επιδεικνύοντας τη διόρθωση, ώστε μέσω αυτής να κερδίσεις και την άφεση των αμαρτιών; Αλλά ούτε με αυτά ανέχεσαι να μαλακώσει η πώρωση της καρδιάς σου, αλλά ακόμη περισσότερο επιμένεις να ενισχύεις την παράνοια και τη θεομαχία, και άλλοτε μεν, με την υπερβολική και άκαιρη προσήλωση στο σάββατο, υποτιμάς τα θεία σημεία που είναι ανώτερα από το σάββατο, άλλοτε δε, μη έχοντας το σάββατο ως δικαιολογία για τη βλασφημία σου, βλέποντας το γένος να απαλλάσσεται από τη δαιμονική μάστιγα, καταφεύγεις στον Βεελζεβούλ, και άλλοτε πάλι, στερημένος εντελώς από τη δυνατότητα να επινοήσεις αυτή την πρόφαση, αποφάσισες να κάνεις βοηθό και σύμμαχό σου τον θάνατο και τη μιαιφονία, και σε αυτόν που ο θάνατος δεν μπόρεσε να κρατήσει νεκρό για τέσσερις ημέρες, απλώνεις τα εγκληματικά σου σχέδια και τα χέρια σου για να τον επιστρέψεις πάλι σε αυτόν —διότι λέει «ζητούσαν οι Ιουδαίοι να σκοτώσουν και τον Λάζαρο»— και τελικά καταδικάζεις σε σταυρό και θάνατο αυτόν που θαυματούργησε αυτά, και ζητάς φρουρά και βάζεις σφραγίδες στον νεκρό και στον τάφο, και —το πιο αναίσχυντο και που ξεπερνά κάθε αθεΐα, και δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο συγγνώμης— με το ψέμα της κλοπής αποκρύπτεις την ανάσταση, χωρίς ούτε καν να ντραπείς και να μεταστραφείς από το θαύμα που υπερβαίνει όλα τα παράδοξα και υπερφυή έργα όλων των αιώνων, αλλά μάλλον μελέτησες το κακούργημα εναντίον του σε τόσο μεγαλύτερο βαθμό, όσο αυτός διέφερε σε υπεροχή από τους άλλους;