Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 12:13

Διότι το ότι ο θεσπέσιος μελωδός αναφέρει αυτά τα λόγια για τον Λόγο που φανερώθηκε με ανθρώπινη μορφή και ενώθηκε με τη σάρκα, θα μπορούσαν εύκολα να το αποδείξουν τα όσα ακολουθούν· διότι είπε: «από στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατήρτισες αίνον». Επειδή, λοιπόν, όταν ανέστησε τον Λάζαρο από τους νεκρούς, θαυμάστηκε από όλους, «και βρίσκοντας ένα ονάριο κάθισε πάνω σε αυτό», τότε και τα παιδιά, παίρνοντας «τα βαΐα των φοινίκων», τον τιμούσαν με τις πρέπουσες επευφημίες και έλεγαν: «Ωσαννά στον υιό του Δαβίδ, ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου». Και όταν οι άλλοι τους επιτιμούσαν, ο Χριστός έλεγε: «Δεν διαβάσατε ότι από στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατήρτισες αίνον;» Βλέποντας, λοιπόν, τον Υιό να έχει ενανθρωπήσει, και σχεδόν να επιβαίνει στον πώλο, δικαιολογημένα εκπλήσσεται, αναλογιζόμενος ότι φαίνεται να έχει καταβιβάσει τον εαυτό του σε τόση ταπείνωση, καίτοι κατά φύση υπάρχει Θεός· έπειτα, μη βλέποντας ο μακάριος Δαβίδ άλλη αφορμή για αυτήν την κένωση, παρά μόνο εμάς, τους οποίους ήταν αναγκαίο να ελευθερώσει και από τη φθορά και από την αμαρτία και να μας αρπάξει από τα τυραννικά χέρια, εννοώ του διαβόλου, θεωρεί άξιο κάθε θαυμασμού το μυστήριο της ένσαρκης οικονομίας. Για τον λόγο αυτό λέει: «Κύριε, τι είναι ο άνθρωπος ώστε να τον θυμάσαι, ή ο υιός του ανθρώπου ώστε να τον επισκέπτεσαι;» Διότι, τι είναι η φύση του ανθρώπου σε σύγκριση με τον Θεό; Και γιατί το λέω αυτό; Τι είναι το ανθρώπινο γένος;

Κατά θεία οικονομία, λοιπόν, ο Κύριος δεν εισήλθε αμέσως στην Ιερουσαλήμ, αλλά έμεινε έξω, ώστε, μέσω της φήμης του, να ελκύσει το πλήθος στην επιθυμία να θέλουν να τον δουν. <Οι αρχιερείς τότε αποφάσισαν να σκοτώσουν και τον Λάζαρο, επειδή εξαιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους απομακρύνονταν και πίστευαν στον Ιησού.> Δες όμως ότι οι άρχοντες φαίνεται να παραφρονούν, κλονιζόμενοι εδώ και εκεί από τον φθόνο, και λέγοντας πράγματα χωρίς λογική αλληλουχία, μελετούν φόνο πάνω στον φόνο, νομίζοντας ότι η δύναμη του παράδοξου θαύματος θα εξαλειφόταν μαζί με τον θανόντα, προκειμένου να σταματήσουν τα πλήθη που έτρεχαν να πιστέψουν στον Χριστό. <Την επόμενη ημέρα, ένα μεγάλο πλήθος που είχε έρθει στη γιορτή, ακούγοντας ότι ο Ιησούς έρχεται στα Ιεροσόλυμα, πήραν τα κλαδιά των φοινίκων και βγήκαν να τον συναντήσουν, και κραύγαζαν λέγοντας: Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ο βασιλιάς του Ισραήλ.> Επειδή τα πλήθη ήταν πιο ευπειθή και είχαν επηρεαστεί από την τέλεση του θαύματος, προϋπάντησαν τον Χριστό κρατώντας βαΐα, υμνώντας τον ως νικητή του θανάτου. Και δεν τον επευφημούν απλώς, αλλά αντλώντας από τη θεόπνευστη Γραφή, λέγοντας αυτό που ορθά είχε ειπωθεί για εκείνον, ομολογώντας ότι ήταν και βασιλιάς του Ισραήλ, τον οποίο μάλιστα αποκαλούσαν δικό τους βασιλιά, αποδεχόμενοι έτσι την κυριότητα του Χριστού.

Και βέβαια, όταν πρόσταξε τον Λάζαρο στη Βηθανία να επιστρέψει στη ζωή, το θαύμα έγινε τόσο ονομαστό, ώστε, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα κατά τον καιρό της εορτής, να τον προϋπαντήσουν όλοι μαζί με τα μικρά παιδιά και να του πλέκουν αξιοθαύμαστο εγκώμιο λέγοντας: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Αλλά και όταν κάποτε τεμάχισε πέντε άρτους και δύο ψάρια, χόρτασε το πλήθος που είχε τρέξει κοντά του, το οποίο ανερχόταν σε πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογίζονται τα παιδιά και οι γυναίκες. Και φάνηκε τόσο ένδοξο αυτό το μέγα θαύμα σε κάποιους, ώστε, όντας έκπληκτοι από την υπεροχή του γεγονότος, επιζητούσαν να τον αναδείξουν και βασιλιά· διότι αυτό ακριβώς μας έχει βεβαιώσει ο ίδιος ο Ευαγγελιστής. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να επεκταθεί ο λόγος πάρα πολύ και για τόσα άλλα, τα οποία δεν υπολείπονται σε τίποτα ως προς τη δόξα από εκείνα που μόλις τώρα απαριθμήσαμε. Πώς λοιπόν, αυτός που είχε ήδη δοξαστεί και παλαιότερα, λέει τώρα ότι δοξάστηκε; Διότι έχει δοξαστεί και μέσω άλλων γεγονότων, και φαινόταν να έχει το κύρος μιας θεοπρεπούς εξουσίας. Όμως το τέλειο της δόξας και το πλήρωμα της ευκλείας βρισκόταν οπωσδήποτε σε εκείνο, στο να πάθει ο ίδιος υπέρ της ζωής του κόσμου και μέσω του εαυτού του να εγκαινιάσει τον τρόπο της ανάστασης των πάντων.

Ποιοι είναι οι μαστοί των μητέρων; Οι δύο Διαθήκες, αμφότερες διδάσκαλοί μας, οι οποίες μας ποτίζουν το πνευματικό και ουράνιο γάλα. Ποια είναι η κατάβαση του Χριστού από το όρος των Ελαιών, παρά ασφαλώς η συγκατάβαση του Θεού Λόγου από τον ουρανό προς εμάς; Ποιοι είναι οι κλάδοι των ελαιών; Οι ψυχές των ελεημόνων. Ποια είναι η οδός, στην οποία υποστρώνουν καλώς τις πράξεις των αρετών, απεκδυόμενοι τον παλαιό άνθρωπο; Τι είναι τα βαΐα των φοινίκων; Οι καθαρές καρδιές των δικαίων, που ανθούν σαν τους φοίνικες και πληθύνονται σαν τους κέδρους του Λιβάνου, οι οποίες είναι φυτεμένες στον οίκο του Κυρίου και βλαστάνουν, που βλέπουν ορθά προς τα άνω, προς τον αληθινό φοίνικα, φανερώνοντας βεβαίως και τη νίκη κατά του τυράννου και του Άδη, αφού οι ίδιοι ελευθερώθηκαν από την τυραννία τους με τη δύναμη του νικητή Χριστού. Ποιοι είναι αυτοί που προπορεύονται; Οι δίκαιοι Προφήτες. Ποιοι είναι αυτοί που ακολουθούν; Οι Απόστολοι, και εμείς οι εξ εθνών που πιστέψαμε μαζί με αυτούς. Η δε πόλη, είναι η άνω Ιερουσαλήμ· και το ιερό, είναι η βασιλεία των ουρανών, από την οποία ο Χριστός εξέβαλε τους Ιουδαίους ως αναξίους. Έτσι να κατανοήσεις τα της εορτής σου· έτσι να διαφυλάξεις το μυστήριο του Δεσπότη.

Τι λέει, λοιπόν, ο ιεροκήρυκας ευαγγελιστής για την εορτή, άκουσε: Όταν πλησίαζε ο Κύριος στη Βηθφαγή και στη Βηθανία, προς το όρος που ονομάζεται των Ελαιών, έστειλε δύο από τους μαθητές του, λέγοντας: Πηγαίνετε στο απέναντι χωριό, και καθώς θα εισέρχεστε θα βρείτε μία όνο και ένα πουλάρι δεμένο· αφού τα λύσετε, φέρτε τα σε εμένα. Και έπραξαν οι μαθητές όπως τους έδωσε εντολή ο Ιησούς· και έστρωσαν τα ενδύματά τους πάνω στο πουλάρι, και κάθισε ο Ιησούς. Και όταν πλησίασε στην κατάβαση του όρους, το πλήθος που είχε έλθει στην εορτή πήρε βαΐα από τους φοίνικες και βγήκε για να προϋπαντήσει τον Ιησού. Και εκείνοι που προπορεύονταν και εκείνοι που ακολουθούσαν φώναζαν δυνατά: Ωσαννά στον Υιό του Δαβίδ, ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου. Αυτή είναι η Δεσποτική παρουσία της παρούσας εορτής· αυτή είναι η επίσκεψη του Βασιλέως των βασιλευόντων στη Σιών, άλλοτε και τώρα· αυτή είναι η λαμπρή και πάνδημη έλευση του Δημιουργού των απάντων κατά τη σημερινή ημέρα.

Ας ασπαστούμε, λοιπόν, τα σύμβολα της νίκης, όχι κρατώντας στα χέρια τύμπανα, αλλά βαΐα από βλαστούς φοινίκων· ας βοήσουμε μαζί με τους ομόπιστους αδελφούς μας όσα μόλις ακούσαμε: Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ. Αυτήν τη βασιλική έλευση του Κυρίου προείδε ο προφήτης Ησαΐας και έλεγε, όπως προείπα: Ιδού, ο Κύριος έρχεται με ισχύ, επειδή ανέστησε νεκρούς· και όχι απλώς νεκρούς, αλλά σε αποσύνθεση, διαλυμένους, που έσταζαν υγρά, που έχαναν τις τρίχες τους, ανασταίνοντας από τους τάφους τον τετραήμερο Λάζαρο, όπως άκουσες τον ευαγγελιστή να λέει: Έξι ημέρες πριν από το Πάσχα ήλθε ο Ιησούς στη Βηθανία, όπου βρισκόταν ο Λάζαρος, τον οποίο ανέστησε εκ νεκρών. Τι τέτοιο έπραξε ο Μωυσής, σαν αυτό που έκανε ο Δεσπότης μας Χριστός; Ο Μωυσής, βέβαια, θανάτωσε· διότι δεν ζωοποίησε. Ας αισχύνονται, λοιπόν, τα τέκνα των Ιουδαίων, τα οποία εγκωμιάζουν τον Μωυσή, ενώ λοιδορούν τον Δεσπότη Χριστό. Αλλά αμέσως ξεπετάγεται κάποιος Ιουδαίος λέγοντας: Και σε εμάς δεν αναστήθηκε νεκρός; Δεν ανέστησε ο προφήτης Ηλίας τον υιό της χήρας από τα Σάρεπτα; Και ο Ηλίας ήταν ένας άνθρωπος. Πώς, λοιπόν, υπερηφανεύεσθε για τον διδάσκαλό σας, αποδίδοντάς του θεία δύναμη, επειδή ανέστησε τον Λάζαρο εκ νεκρών;

Ας κατευοδώσουμε τον Λάζαρο, γρήγορα ας τον ανεβάσουμε, για να μην κατέβει εδώ Αυτός που τον καλεί, μήπως και κατέβει εδώ Εκείνος που τον καλεί σε περίπτωση που αυτός καθυστερήσει. Άρχισαν οι νεκροί να σείονται και να κινούνται. Ας ζημιωθούμε έναν, λέει, και ας μην τους χάσουμε όλους. Έτσι ο Λάζαρος ξεπήδησε από τον κόλπο του άδη αινώντας, ευλογώντας και δοξάζοντας τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εδώ ας επισφραγίσουμε τον λόγο· λαμβάνοντας τα βαΐα των φοινίκων ας εξέλθουμε σε προϋπάντηση του Κυρίου κραυγάζοντας και λέγοντας: Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Σε Αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες.

Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ο βασιλιάς κατά του τυράννου, όχι με την παντοκρατορική δύναμη και σοφία, αλλά με αυτό που θεωρήθηκε μωρία του σταυρού, για να διαρπάσει τα λάφυρα του συνετού στην κακία όφεως. Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ο αληθινός κατά του ψεύστη, ο Σωτήρας κατά του φθορέα, ο ειρηνάρχης κατά του πολεμήτορα, ο φιλάνθρωπος κατά του μισανθρώπου. Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ο Κύριος που ήρθε για να σώσει τον πλανημένο άνθρωπο, να καταλύσει την πλάνη, να φωτίσει όσους βρίσκονται στο σκοτάδι, να καταργήσει την απάτη των ειδώλων, να εισαγάγει αντ' αυτής τη σωτήρια θεογνωσία, να αγιάσει τον κόσμο και να αποδιώξει το μίασμα και το άγος της λατρείας των ματαίων.

Εις τα Βαΐα. Ήδη προλάμπουν τα χαρίσματα της πνευματικής πανηγύρεως· ήδη προτρέχουν τα σήμαντρα της πανεύφημης εορτής· ήδη προτρέχουν τα μηνύματα του άυλου Νυμφίου· ήδη ο Λάζαρος, έχοντας δεχθεί τον αρραβώνα της καθολικής αναστάσεως, παρακάθεται σε δείπνο με τον Κύριο· ήδη το μύρο της δωρεάς ευωδιάζει εκείνους που προστρέχουν στο βάπτισμα· ήδη οι πιστοί φύλακες του Βασιλέως κατέλαβαν τη μεγάλη αυτή πόλη· ήδη ο πιστός λαός, σπεύδοντας σε προϋπάντηση του Κυρίου, ανακράζει λέγοντας: Ωσαννά εν τοις υψίστοις, όπως μόλις ακούσατε· Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ· ευλογημένος ο ερχόμενος, αυτός που πάντοτε έρχεται, και βρίσκεται μαζί μας, και ουδέποτε αποχωρίζεται από τους πιστούς. Πράγματι, το πλήθος εκείνο αναγνώρισε βασιλική δύναμη και είσοδο.

Διότι, όπως ακριβώς ο κορυφαίος των αποστόλων όχι από δική του μελέτη, αλλά από θεία αποκάλυψη έλεγε προς τον Κύριο: «Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού του ζώντος», και ο Κύριος, δείχνοντας ότι δεν έλαβε την αποκάλυψη από δικούς του συλλογισμούς αλλά από τον Πατέρα, τον μακάριζε λέγοντας: «Μακάριος είσαι, Σίμων Βαριωνά, διότι δεν σου το απεκάλυψε αυτό σάρκα και αίμα, αλλά ο Πατέρας μου που είναι στους ουρανούς»· κατά τον ίδιο τρόπο και το πλήθος, έχοντας δεχθεί την αποκάλυψη άνωθεν, αναφωνούσε προς τον Κύριο λέγοντας: «Ωσαννά εν τοις υψίστοις· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο Βασιλεύς του Ισραήλ». Είναι δε απολύτως εύλογο να αναρωτηθεί κανείς: ποια είναι και από πού προέρχεται για εμάς η απόδειξη ότι αυτό το ιουδαϊκό πλήθος έλαβε την αποκάλυψη άνωθεν;

Διότι, δια της αναστάσεως του Λαζάρου, ο μεν διάβολος ταράχθηκε, οι δε Φαρισαίοι περιήλθαν σε σύγχυση, η Μάρθα απέκτησε πλήρη βεβαιότητα, η Μαρία δοξάστηκε, η ανάσταση προαναδείχθηκε, οι μαθητές ενδυναμώθηκαν, και πολλοί από τους Ιουδαίους, αφού πίστεψαν στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τον προϋπάντησαν με κλαδιά και βάγια, κράζοντας και λέγοντας: Ωσαννά εν τοις υψίστοις· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ· σε αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Πώς, όμως, οι άλλοι αναφέρουν ότι έστειλε μαθητές και είπε: «Λύστε την όνο και το πουλάρι», ενώ αυτός δεν λέει τίποτα τέτοιο, παρά ότι βρήκε ένα ονάριο και κάθισε πάνω του; Διότι ήταν εύλογο να συμβούν και τα δύο, και αφού λύθηκε η όνος, καθώς την έφερναν οι μαθητές, να τη βρήκε και να κάθισε πάνω της. Πήραν, μάλιστα, τα βαΐα των φοινίκων και των ελαιών, και έστρωσαν από κάτω τα ιμάτιά τους, δείχνοντας ότι πλέον είχαν σχηματίσει γι' αυτόν ανώτερη αντίληψη από ό,τι για έναν προφήτη, και έλεγαν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Βλέπεις ότι αυτό ήταν που τους έπνιγε περισσότερο από όλα, το γεγονός δηλαδή ότι πείστηκαν όλοι πως δεν είναι αντίθεος;

Γι' αυτόν τον λόγο, κατά τη διάρκειά της πολλοί εντείνουν τον ζήλο τους· και άλλοι μεν αυξάνουν τη νηστεία, άλλοι τις ιερές αγρυπνίες, και άλλοι προσφέρουν αφθονότερη ελεημοσύνη, μαρτυρώντας, με την προθυμία τους για τις αγαθές πράξεις και με την ενταμένη ευλάβεια στον βίο τους, το μέγεθος της ευεργεσίας που μας δώρισε ο Θεός. Διότι, όπως ακριβώς όταν ο Κύριος ανέστησε τον Λάζαρο, τον προϋπαντούσαν όλοι στα Ιεροσόλυμα, και με το πλήθος τους μαρτυρούσαν ότι ανέστησε τον νεκρό (αφού ο ζήλος αυτών που εξήλθαν αποτελούσε απόδειξη του θαύματος)· έτσι ακριβώς και ο τωρινός ζήλος γι' αυτήν τη Μεγάλη Εβδομάδα είναι τεκμήριο και απόδειξη του μεγέθους των κατορθωμάτων που συντελέστηκαν σε αυτήν. Διότι σήμερα δεν εξήλθαμε για να προϋπαντήσουμε τον Χριστό από μία μόνο πόλη, ούτε μόνο από τα Ιεροσόλυμα, αλλά από ολόκληρη την οικουμένη πολυάνθρωπες Εκκλησίες πανταχόθεν εξέρχονται για να προϋπαντήσουν τον Ιησού, όχι κρατώντας και σείοντας βαΐα φοινίκων, αλλά προσφέροντας στον Δεσπότη Χριστό ελεημοσύνη και φιλανθρωπία και αρετή και νηστεία και δάκρυα και προσευχές και αγρυπνίες και κάθε είδους ευλάβεια.

β΄. Αυτή την εβδομάδα τιμούμε κι εμείς, και αντί για κλάδους φοινίκων βγήκα κι εγώ μαζί σας προσφέροντας λόγο διδασκαλίας, καταθέτοντας τα δύο λεπτά, όπως ακριβώς η χήρα. Βγήκαν τότε εκείνοι κρατώντας βάγια φοινίκων, και κραύγαζαν λέγοντας: «Ωσαννά εν τοις υψίστοις· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Ας βγούμε κι εμείς, και αντί για τα βάγια των φοινίκων, επιδεικνύοντας ανθηρή προαίρεση, ας αναφωνήσουμε, όπως ακριβώς ψάλαμε σήμερα: «Αίνει, η ψυχή μου, τον Κύριον· αινέσω Κύριον εν ζωή»· και εκείνος ο λόγος είναι του Δαβίδ, και τούτος· ή μάλλον, ούτε εκείνος είναι του Δαβίδ, ούτε τούτος, αλλά και οι δύο αποτελούν καρπό της χάριτος του Πνεύματος. Διότι ο μεν προφήτης τα εκφώνησε, ο δε Παράκλητος κίνησε τη γλώσσα του προφήτη.

Αυτό, λοιπόν, τους κατέτρωγε, το γεγονός δηλαδή ότι, ενώ η εορτή πλησίαζε, όλοι τους εγκατέλειπαν και πήγαιναν στη Βηθανία. Επιχείρησαν, λοιπόν, να τον θανατώσουν, και μάλιστα δεν θεωρούσαν καν ότι αποτολμούσαν κάποια φαύλη πράξη· τόσο φονικοί ήταν. Γι’ αυτό και ο νόμος, ευθύς εξαρχής, ξεκινά από αυτό, λέγοντας: «Ου φονεύσεις». Και ο προφήτης αυτό τους καταμαρτυρεί λέγοντας: «Τα χέρια τους είναι γεμάτα αίμα». Την επομένη ημέρα, το μεγάλο πλήθος που είχε έλθει στην εορτή, όταν άκουσαν ότι ο Ιησούς έρχεται στα Ιεροσόλυμα, πήραν τα κλαδιά των φοινίκων, βγήκαν σε προϋπάντησή του και κραύγαζαν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ». Πώς λοιπόν, ενώ δεν κυκλοφορούσε φανερά στην Ιουδαία και είχε αποσυρθεί στην έρημο, εισέρχεται πάλι με παρρησία; Έχοντας κατασιγάσει την οργή τους με την αναχώρησή του, εμφανίζεται μπροστά τους τώρα που είχαν πλέον ηρεμήσει· εξάλλου, το πλήθος που προπορευόταν και εκείνο που ακολουθούσε ήταν αρκετό για να τους προκαλέσει φόβο και αγωνία. Διότι κανένα θαύμα δεν τους είχε προσελκύσει τόσο, όσο αυτό του Λαζάρου. Και ένας άλλος ευαγγελιστής αναφέρει ότι έστρωσαν στα πόδια του τα ενδύματά τους, και ότι όλη η πόλη συγκλονίστηκε· με τόση τιμή εισήλθε. Βρίσκοντας δε ο Ιησούς ένα γαϊδουράκι, κάθισε πάνω του, όπως είναι γεγραμμένο: «Μη φοβάσαι, θυγατέρα της Σιών· ιδού, ο βασιλιάς σου έρχεται καθήμενος πάνω σε πώλο όνου». Αυτό το έπραξε, αφενός για να εκπληρώσει μια προφητεία και αφετέρου για να προτυπώσει μια άλλη· και η ίδια αυτή πράξη αποτελούσε για την πρώτη την αρχή, και για τη δεύτερη το τέλος.

Διότι το μεν χωρίο, «Μη φοβάσαι, θυγατέρα της Σιών, χαίρε διότι ο βασιλιάς σου έρχεται σε σένα πράος», ήταν προφητεία που είχε εκπληρωθεί· το δε να καθίσει πάνω σε όνο, προανατύπωνε ένα μελλοντικό γεγονός, ότι δηλαδή επρόκειτο να καθυποτάξει στην εξουσία του το ακάθαρτο γένος των εθνών. Πώς όμως οι ευαγγελιστές αναφέρουν ότι έστειλε μαθητές και τους είπε: «Λύστε την όνο και το πουλάρι»· ενώ αυτός δεν αναφέρει τίποτα τέτοιο, παρά μόνο ότι βρίσκοντας ένα ονάριο κάθισε πάνω του; Διότι είναι εύλογο να συνέβησαν και τα δύο, και αφού λύθηκε η όνος, όταν ήλθαν οι μαθητές βρίσκοντας το πουλάρι, να κάθισε πάνω του. Άπλωσαν δε στο έδαφος τα βάγια των φοινίκων και των ελαιών καθώς και τα ιμάτιά τους, δείχνοντας ότι πλέον είχαν σχηματίσει γι' αυτόν άποψη ανώτερη από ό,τι για έναν προφήτη, και έλεγαν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Βλέπεις ότι αυτό προπαντός εξόργιζε τους αρχιερείς και τους γραμματείς, το ότι δηλαδή είχαν πειστεί όλοι πως δεν είναι αντίθεος; Και αυτό κυρίως δίχαζε τον λαό, το να λέει δηλαδή ότι έχει έλθει από τον Πατέρα. Η δε φράση, «Μη φοβάσαι, χαίρε σφόδρα, θυγατέρα της Σιών», λέγεται από τον προφήτη, επειδή όλοι οι βασιλιάδες τους ως επί το πλείστον ήταν άδικοι και πλεονέκτες, και τους παρέδιδαν στους εχθρούς, διέφθειραν το πλήθος, και τους καθιστούσαν υποχείριους στους πολεμίους. Πάρε θάρρος, λέει· αυτός δεν είναι τέτοιος, αλλά πράος και επιεικής· και αυτό αποδεικνύεται από την όνο· διότι δεν εισήλθε σέρνοντας μαζί του στρατεύματα, αλλά έχοντας μόνο μία όνο.

Ας προϋπαντήσουμε αναφωνώντας «ωσαννά»· «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Ευλογημένος αυτός που υπάρχει και προϋπήρχε και που τώρα έρχεται στο όνομα του Κυρίου. Σε αυτόν πρέπει η τιμή και η προσκύνηση, μαζί με τον άναρχο Πατέρα του και το ζωοποιό του Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

«Διότι ήλθαν», λέει, «όχι μόνο για τον Ιησού, αλλά για να δουν και τον Λάζαρο». Πράγματι, επειδή το θαύμα ήταν μέγιστο, πολλοί ήθελαν να γίνουν θεατές του αναστημένου, ίσως προσδοκώντας να ακούσουν κάτι από τον Λάζαρο και για όσους βρίσκονταν στον Άδη. Οι Φαρισαίοι όμως φέρονταν τόσο απάνθρωπα, ώστε ήθελαν να σκοτώσουν όχι μόνο τον Ιησού, αλλά και τον Λάζαρο, διότι είχε γίνει αίτιος σωτηρίας για πολλούς, προσελκύοντας στην πίστη τους πιο άδολους με το θαύμα που έγινε σε αυτόν· τόσο πολύ θεωρούνταν έγκλημα γι' αυτούς ακόμη και το να ευεργετείται κάποιος. Εκείνο δε που τους εξόργιζε περισσότερο ήταν ότι, καθώς πλησίαζε η εορτή, όλοι έτρεχαν στη Βηθανία και γίνονταν ακροατές του θαύματος και αυτόπτες μάρτυρες του αναστημένου. «Την επόμενη ημέρα, μεγάλο πλήθος που είχε έλθει στην εορτή, όταν άκουσαν ότι ο Ιησούς έρχεται στα Ιεροσόλυμα, πήραν τα κλαδιά των φοινίκων και βγήκαν σε προϋπάντησή του, και κραύγαζαν: Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ο βασιλιάς του Ισραήλ». Αφού ο Κύριος αναχώρησε για λίγο στην έρημο για να κατασβέσει τον θυμό των μιαιφόνων, εισέρχεται πάλι με παρρησία και εμφανίζεται σε όλους. Διότι είχε φτάσει πλέον ο καιρός του πάθους και δεν έπρεπε πια να κρύβεται, αλλά να παραδώσει τον εαυτό του για τη σωτηρία του κόσμου.