Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 12:16

Επειδή, αντίθετα με τη συνήθειά του, τώρα μόνο εμφανίζεται ο Κύριος να κάθεται πάνω σε όνο, δεν λέμε ότι κάθισε γι' αυτόν τον λόγο, επειδή δηλαδή βρισκόταν μακριά από την πόλη· διότι δεν απείχε περισσότερο από δεκαπέντε στάδια. Ούτε επειδή υπήρχε πλήθος· αφού και άλλες φορές που βρέθηκε μαζί με πλήθος δεν το έκανε αυτό. Το κάνει όμως αυτό, για να δείξει ότι πρόκειται να υποτάξει στον εαυτό του έναν νέο λαό, τον προερχόμενο από τα έθνη, τον ακάθαρτο, και να τον ανυψώσει στο αξίωμα της δικαιοσύνης, καθώς και στην άνω Ιερουσαλήμ, της οποίας τύπος είναι η επίγεια· στην οποία εισέρχεται ο λαός, αφού πρώτα γίνει καθαρός, μαζί με τον Χριστό που υμνείται από τους άκακους αγγέλους, των οποίων τύπος είναι τα νήπια. Και ονομάζει «πώλο» τον όνο, επειδή ο λαός από τα έθνη ήταν αγύμναστος στην πίστη που οδηγεί στην ευσέβεια. <Αυτά δεν τα κατάλαβαν οι μαθητές του στην αρχή, αλλά όταν δοξάστηκε ο Ιησούς, τότε θυμήθηκαν ότι αυτά ήταν γραμμένα για αυτόν και ότι αυτά έκαναν σε αυτόν.> Αγνοούσαν, λοιπόν, στην αρχή αυτά που είχαν γραφτεί για αυτόν· μετά την ανάσταση, όμως, δεν παρέμειναν έχοντας την ιουδαϊκή πώρωση, αλλά τους αποκαλύφθηκε μέσω του Πνεύματος η γνώση των θείων λόγων. Και τότε δοξάστηκε ο Χριστός, όταν, αφού σταυρώθηκε, αναστήθηκε.

Αν και πρόκειται να εκπληρωθούν σε σένα, ω Κύριε, όσα ειπώθηκαν παλαιότερα από τους προφήτες, γιατί ανεβαίνεις; Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, για να κατεργαστώ τη σωτηρία. Επομένως, έρχεται εκουσίως. Αλλά αυτός μεν έλεγε αυτά· οι μαθητές όμως τότε δεν καταλάβαιναν τίποτα· διότι αυτός ο λόγος ήταν συγκεκαλυμμένος από αυτούς, και προπάντων ο λόγος περί της αναστάσεως. Διότι και τα υπόλοιπα δεν τα αντιλαμβάνονταν, όπως το ότι θα παραδινόταν στα έθνη, αλλά κυρίως το ζήτημα της αναστάσεως δεν το κατανοούσαν καθόλου· επειδή δεν ήταν καν ευρέως διαδεδομένο, ούτε το πίστευαν όλοι οι Ιουδαίοι, ούτε καν γενικώς την ανάσταση, πράγμα προφανές από τους Σαδδουκαίους. Αλλά ίσως πεις: Αν δεν τα κατανοούσαν, γιατί λοιπόν τους τα προέλεγε αυτά; Ποιο ήταν το όφελος γι' αυτούς ως προς την παρηγοριά τους κατά την ώρα του σταυρού, εφόσον δεν καταλάβαιναν τα λεγόμενα; Ωφελούνταν όχι λίγο μετέπειτα, όταν αναλογίζονταν ότι αυτά ήταν εκείνα που, όταν τα προέλεγε προηγουμένως ο Κύριος, δεν τα καταλάβαιναν· και αυτό είναι προφανές από πολλά, και κυρίως από αυτά που λέει ο Ιωάννης: «Αυτά δεν τα κατάλαβαν οι μαθητές του, αλλά αργότερα θυμήθηκαν ότι αυτά είχαν γραφτεί γι' αυτόν». Και ο Παράκλητος, υπενθυμίζοντάς τους τα πάντα, ενστάλαξε μέσα τους ακόμη πιο αξιόπιστη τη μαρτυρία για τον Χριστό.

Και λέγοντας, «Στο όνομα του Κυρίου», αυτό ακριβώς φανερώνουν, ότι δηλαδή αυτός είναι αληθινός Θεός· διότι δεν λένε ότι έρχεται «στο όνομα» δούλου, αλλά «Κυρίου». Και ακόμη αποδεικνύουν ότι δεν είναι αντίθεος, αλλά ότι έχει έλθει στο όνομα του Πατρός, όπως ακριβώς και ο ίδιος ο Κύριος λέει: «Εγώ ήλθα στο όνομα του Πατέρα μου, ενώ άλλος θα έλθει στο δικό του όνομα». Επίσης, τον αποκαλούσαν βασιλιά του Ισραήλ, ίσως επειδή φαντάζονταν κάποια αισθητή βασιλεία. Διότι προσδοκούσαν ότι θα αναδειχθεί κάποιος βασιλιάς ανώτερος από την ανθρώπινη φύση, ο οποίος επρόκειτο να τους σώσει από την κυριαρχία των Ρωμαίων. «Βρίσκοντας δε ο Ιησούς ένα γαϊδουράκι, κάθισε πάνω του, καθώς είναι γραμμένο: Μη φοβάσαι, θυγατέρα της Σιών, ιδού ο βασιλιάς σου έρχεται σε σένα καθισμένος πάνω σε πουλάρι όνου. Αυτά όμως δεν τα κατανόησαν οι μαθητές του αρχικά, αλλά όταν δοξάστηκε ο Ιησούς, τότε θυμήθηκαν ότι αυτά ήταν γραμμένα για αυτόν, και ότι αυτά έκαναν σε αυτόν». Πώς οι μεν άλλοι ευαγγελιστές λένε ότι ο Κύριος είπε προς τους μαθητές: «Λύστε το και φέρτε το σε εμένα», ενώ ο Ιωάννης εδώ δεν λέει τίποτα τέτοιο, αλλά απλώς αναφέρει: «Βρίσκοντας ο Ιησούς ένα γαϊδουράκι»; Και τι σημαίνει αυτό; Μήπως διαφωνούν μεταξύ τους; Όχι, αλλά ενώ εκείνοι μίλησαν εκτενέστερα, αυτός εκφράστηκε πιο συνοπτικά με το: «Βρίσκοντας ο Ιησούς ένα γαϊδουράκι». Διότι, αφού λύθηκε από τους μαθητές και του το έφεραν, το βρήκε και κάθισε πάνω του.

Έτσι, λοιπόν, και εκείνος που προχωρά προς τη γνώση του Υιού και Λόγου του Θεού, θα τη βρει βέβαια τραχιά και ανηφορική, καθώς θα οδεύει μέσα από τους κόπους της αρετής· φτάνοντας όμως στο ύψος της γνώσης, θα συναντήσει το λαμπρότατο φως της θεογνωσίας, και την αποκάλυψη των απόρρητων μυστηρίων, σαν τα κατάλευκα βλαστάρια του φοίνικα. Εσύ, όμως, θαύμασε τον ευαγγελιστή, πώς δεν ντρέπεται, αλλά φανερώνει δημοσίως την προηγούμενη άγνοια των αποστόλων. «Διότι αυτά», λέει, «δεν τα γνώριζαν οι μαθητές του προηγουμένως, αλλά όταν ο Ιησούς δοξάστηκε». Και ως δόξα εννοεί την Ανάληψη μετά τον σταυρό και το πάθος.