Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 12:19

Και δεν ντρέπεται ο Ευαγγελιστής να αναφέρει την άγνοια των μαθητών και έπειτα τη γνώση τους, επειδή σκοπός του ήταν να αψηφήσει την ανθρώπινη ντροπή και να υπερασπιστεί τη δόξα του Πνεύματος, και να δείξει ποιοι ήταν οι μαθητές πριν από την ανάσταση και ποιοι έγιναν μετά την ανάσταση. Αν λοιπόν αυτοί αγνοούσαν, πολύ περισσότερο οι άλλοι Ιουδαίοι. Μετά τη σταύρωση, σχίστηκε το καταπέτασμα, για να γνωρίσουμε ότι τίποτα πλέον από τα απόκρυφα δεν διαφεύγει από τους πιστούς και τους φιλόθεους. Φωτίστηκαν, λοιπόν, ως προς τη γνώση από τον καιρό της αναστάσεως, όταν ο Χριστός εμφύσησε στο πρόσωπό τους, και μεταβλήθηκαν σε άλλους ανθρώπους. Ακόμη περισσότερο όμως φωτίστηκαν την ημέρα της Πεντηκοστής, όταν αναπλάστηκαν σύμφωνα με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος που επιφοίτησε σε αυτούς. <Μαρτυρούσε, λοιπόν, το πλήθος που ήταν μαζί του, όταν φώναξε τον Λάζαρο από το μνημείο και τον ανέστησε από τους νεκρούς. Γι' αυτό και τον προϋπάντησε το πλήθος, επειδή άκουσαν ότι αυτός είχε κάνει αυτό το σημείο.> Αφού άκουσε το γεγονός το πλήθος των απλών ανθρώπων, πείστηκε με προθυμία σε αυτούς που μαρτυρούσαν ότι ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο και κατέλυσε το κράτος του θανάτου, καθώς είπαν οι προφήτες· γι' αυτό και τον προϋπάντησαν. <Οι Φαρισαίοι, λοιπόν, είπαν μεταξύ τους: Βλέπετε ότι δεν ωφελείτε σε τίποτα;>

<Δείτε, όλος ο κόσμος πήγε οπίσω του.> Αυτό το λένε μεμφόμενοι τους εαυτούς τους, επειδή από παλιά δεν σκότωσαν τον Ιησού μαζί με τον Λάζαρο, παρακινώντας ο ένας τον άλλον σε φόνο· αγανακτώντας για το πιστό πλήθος, σαν να στερούνταν δικά τους κτήματα, ενώ αυτοί ανήκαν στον Θεό. <Υπήρχαν δε κάποιοι Έλληνες μεταξύ αυτών που ανέβαιναν για να προσκυνήσουν κατά την εορτή.> Θα μπορούσε κανείς να απορήσει με αυτά και να αναρωτηθεί, για ποιον λόγο ανεβαίνουν κάποιοι Έλληνες για να προσκυνήσουν στα Ιεροσόλυμα, και μάλιστα ενώ επιτελείται η κατά τον Νόμο εορτή. Διότι δεν θα μπορούσε βέβαια να πει κανείς ότι ανέβηκαν μόνο για να δουν τα εκεί αξιοθέατα· αφού ανεβαίνουν μαζί με τους Ιουδαίους για να συμμετάσχουν στην εορτή που αρμόζει μόνο σε εκείνους. Τι το κοινό υπάρχει, ως προς τη λατρεία, μεταξύ Ελλήνων και Ιουδαίων; Μολονότι θα διαπιστώσουμε ότι η νοοτροπία και η προαίρεση των δύο διαφέρουν πολύ μεταξύ τους· διότι οι μεν τίμησαν την αλήθεια, οι δε το ψεύδος. Τι θα πούμε λοιπόν για όλα αυτά; Επειδή η χώρα των Ιουδαίων βρισκόταν δίπλα στη χώρα των Γαλιλαίων, και έχοντας πόλεις και χωριά που συνόρευαν μεταξύ τους, τόσο οι Έλληνες όσο και εκείνοι, είχαν συχνές μεταξύ τους αναμείξεις, και επισκέπτονταν οι μεν τους δε, καθώς ποικίλες αφορμές τους προσκαλούσαν προς τούτο.

Τέτοιοι άνθρωποι, λοιπόν, βλέποντας ότι τα δικά τους έθιμα δεν απείχαν πολύ από τα ιουδαϊκά, όσον αφορά τους τρόπους των θυσιών και την αντίληψη περί μοναρχίας του Θεού· διότι ούτε οι Ισραηλίτες γνώριζαν προηγουμένως τα δόγματα της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος, ούτε τη δύναμη της πνευματικής λατρείας· ανέβαιναν για να προσκυνήσουν, κυρίως κατά τις πάνδημες συγκεντρώσεις, όχι επειδή περιφρονούσαν τη δική τους θρησκεία, αλλά τιμώντας τον έναν Θεό που είναι πάνω από όλους. <Αυτοί, λοιπόν, πλησίασαν τον Φίλιππο, που ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, και τον ρώτησαν λέγοντας: Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού. Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα· έρχονται ο Ανδρέας και ο Φίλιππος, και το λένε στον Ιησού.> Και οι Φαρισαίοι, χωρίς να γνωρίζουν την αλήθεια, έλεγαν: «Δείτε, όλος ο κόσμος πήγε ξοπίσω του». Διότι δεν επρόκειτο να πιστέψουν μόνο Ιουδαίοι, αλλά και οι εθνικοί. Γι' αυτό και τότε, σαν απαρχή, συνέβη η προσέλευση των Ελλήνων, και οι Έλληνες πλησίασαν τον Φίλιππο με οικειότητα ως Γαλιλαίοι, επειδή και αυτός ήταν Γαλιλαίος, για να τους δείξει τον Ιησού, τον οποίο ήθελαν να δουν, επειδή άκουγαν πολλά εγκωμιαστικά λόγια γι' αυτόν, ώστε να τον προσκυνήσουν και να επιτύχουν όσα επιθυμούσαν.

Περί του Γαδ. «Ο Γαδ θα δεχθεί επιδρομή από ληστές, αλλά αυτός θα τους καταδιώξει κατά πόδας.» Ερμήνευσε πάλι τι θα μπορούσε να σημαίνει ο Γαδ· διότι σημαίνει πειρασμός ή επιδρομή. Θα ταίριαζε, νομίζω, να εννοηθεί μέσω αυτού και το θεομίσητο και αλαζονικό σμήνος των Γραμματέων και των Φαρισαίων· οι οποίοι, παραμερίζοντας το θείο και ευαγγελικό κήρυγμα και μη τιμώντας καθόλου όσα είναι αναγκαία για την πνευματική ωφέλεια, έτριζαν τα δόντια τους εναντίον του Χριστού, ο οποίος βέβαια δίδασκε όσα υπερβαίνουν τη σκιά και τον Νόμο, απολάμβανε μεγάλη αποδοχή και ήταν θαυμαστός, και κατέπληττε εξίσου όσους βρίσκονταν σε όλη την Ιουδαία με την υπερβολή των θαυμάτων που επιτελούσε, εισάγοντας τα παράδοξα με τις διδασκαλίες Του σε κάθε τι που ήταν αρεστό στον Θεό. Και μάλιστα όταν, σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη, αφού άφησε τη Βηθανία, εισήλθε στα Ιεροσόλυμα, όντας ο ίδιος πράος και επιβιβασμένος σε υποζύγιο και νέο πώλο, τα παιδιά που προπορεύονταν Τον επευφημούσαν λέγοντας· «Ωσαννά στον Υιό του Δαβίδ. Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου.» Μερικοί δε από το πλήθος που ακολουθούσε έστρωναν τα ενδύματά τους στους δρόμους, και θεωρούσαν εξαιρετικά αξιοθαύμαστη την είσοδό Του· οι Φαρισαίοι όμως έσκαγαν από τον θυμό τους, και πληγωμένοι από τα οξύτατα κεντριά του φθόνου, μιλούσαν μεταξύ τους, και σχεδόν κατηγορούσαν αυτούς που καθυστερούσαν ακόμη στην απόφαση ότι έπρεπε να Τον θανατώσουν. Έλεγαν δηλαδή ότι «Βλέπετε ότι δεν ωφελεί σε τίποτα. Δείτε, όλος ο κόσμος πήγε οπίσω Του.»

Διότι και αυτό ήταν σπουδαίο. Δες όμως τη φιλοσοφία του ευαγγελιστή, πώς δεν ντρέπεται να εκθέτει την προηγούμενη άγνοιά τους. Ότι, λοιπόν, ήταν γραμμένα, το γνώριζαν· ότι όμως είχαν γραφτεί για αυτόν, δεν το γνώριζαν. Διότι θα τους είχε σκανδαλίσει το γεγονός ότι, ενώ ήταν βασιλιάς, επρόκειτο να πάθει τέτοια και να παραδοθεί κατ' αυτόν τον τρόπο. Και εξάλλου, δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν αμέσως τη γνώση της βασιλείας για την οποία τους μιλούσε. Διότι και άλλος ευαγγελιστής αναφέρει ότι νόμιζαν πως ο λόγος γινόταν για τούτη την επίγεια βασιλεία. Και το πλήθος μαρτυρούσε ότι ανέστησε τον Λάζαρο. Διότι δεν θα μεταστρέφονταν τόσοι πολλοί ξαφνικά, λέει, εάν δεν είχαν πιστέψει στο θαύμα. Οι δε Φαρισαίοι είπαν μεταξύ τους: «Βλέπετε ότι δεν καταφέρνετε τίποτα; Να, ο κόσμος πηγαίνει οπίσω του».

«Ιδού, ο κόσμος πήγε οπίσω του». Μου φαίνεται ότι αυτά είναι λόγια εκείνων που έχουν μεν υγιές φρόνημα, δεν τολμούν όμως να μιλήσουν με παρρησία.

Τότε, ακριβώς τότε, κατανόησαν βεβαίως με την παρουσία του Πνεύματος, «ότι αυτά είχαν γραφτεί για αυτόν». Διότι το ότι είχαν γραφτεί, πιθανόν να το γνώριζαν. Το ότι όμως αναφέρονταν στον Ιησού, αυτό τους διέφευγε για το καλό τους. Ειδάλλως θα είχαν σκανδαλιστεί βλέποντάς τον να σταυρώνεται, εφόσον εκείνος που αναγορεύεται βασιλιάς από τη Γραφή, υφίστατο τέτοια πάθη. «Μαρτυρούσε, λοιπόν, το πλήθος που ήταν μαζί του, όταν φώναξε τον Λάζαρο από το μνήμα και τον ανέστησε από τους νεκρούς. Για αυτόν τον λόγο και τον προϋπάντησε το πλήθος, επειδή άκουσε ότι αυτός είχε κάνει αυτό το θαύμα. Οι Φαρισαίοι, λοιπόν, είπαν μεταξύ τους:

«Βλέπετε ότι δεν καταφέρνετε τίποτα; Να, όλος ο κόσμος πήγε ξοπίσω του.» Το πλήθος, λέει, που είδε το θαύμα στον Λάζαρο, ήταν μάρτυρας και κήρυκας της δύναμής του· γι' αυτό και τον προϋπάντησαν με δόξα όσοι άκουσαν ότι έγινε αυτό το σημείο, επειδή προφανώς πίστεψαν. Διότι, αν δεν είχαν πιστέψει, δεν θα μεταστρέφονταν τόσο μαζικά. Οι Φαρισαίοι όμως που έλεγαν, «Βλέπετε ότι δεν καταφέρνετε τίποτα», δεν τα λένε αυτά από πονηριά· διότι δεν ανήκαν σε εκείνους που μηχανεύονταν σχέδια εναντίον του Σωτήρα, αλλά φαίνεται μεν να είναι καλοπροαίρετοι, χωρίς παρρησία δε. Γι' αυτό, επειδή δεν τολμούν να εναντιωθούν φανερά σε εκείνους που λυσσομανούν εναντίον του Κυρίου, προσπαθούν να τους αναχαιτίσουν προβάλλοντας την έκβαση των πραγμάτων, λέγοντάς τους περίπου τα εξής: «Ποια είναι η ωφέλειά σας από τις πολλές επιβουλές εναντίον αυτού του ανθρώπου;»

Όσο κι αν τον επιβουλεύεστε, τόσο αυτός αυξάνεται και μεγαλώνει η δόξα του. Διότι «ο κόσμος», δηλαδή ολόκληρο το πλήθος, «πήγε οπίσω του». Επομένως, αφού δεν καταφέρνετε τίποτα, σταματήστε τις επιβουλές, για να μην ανομείτε μάταια. «Υπήρχαν δε κάποιοι Έλληνες μεταξύ εκείνων που ανέβαιναν για να προσκυνήσουν στη γιορτή. Αυτοί πλησίασαν τον Φίλιππο, που καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, και τον παρακάλεσαν λέγοντας: Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού. Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα· και πάλι ο Ανδρέας και ο Φίλιππος το λένε στον Ιησού. Ο δε Ιησούς τους αποκρίθηκε, λέγοντας: