Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 12:21

Στην Ιουδαία βλασφημείται και στα έθνη δοξολογείται: «Θαυμαστό το όνομά σου». Αυτοί που έλαβαν τον νόμο στράφηκαν κατά του νομοθέτη, και τα άνομα έθνη υπέρ του νομοθέτη: «Θαυμαστό το όνομά σου». Ως εχθρούς μας καταδίωξαν οι Ιουδαίοι, και ως αγγέλους Θεού μας δέχθηκαν τα έθνη: «Θαυμαστό το όνομά σου». Ο Παύλος από τους Ιουδαίους δέχθηκε πέντε φορές «σαράντα παρά μία» μαστιγώσεις, ενώ στους εθνικούς Γαλάτες έγραφε: «Ως άγγελο Θεού με δεχθήκατε, ως Χριστό Ιησού· Θαυμαστό το όνομά σου». Οι αγαπημένοι σταύρωσαν τον αγαπητό, και οι αποξενωμένοι φόρεσαν τον σταυρό στο μέτωπο ως διάδημα: «Θαυμαστό το όνομά σου». Τα τέκνα του Αβραάμ πολεμούν τον Θεό του Αβραάμ, και τα τέκνα του διαβόλου Τον προσκυνούν: «Θαυμαστό το όνομά σου». Αυτοί που δέχθηκαν τον νόμο σε λίθινες πλάκες πήραν λίθους εναντίον σου για να σε λιθοβολήσουν, και αυτοί που προσκυνούσαν λίθους, προσκύνησαν εσένα, τον ακρογωνιαίο λίθο, ως Θεό: «Θαυμαστό το όνομά σου». Οι συμπολίτες σου λένε: «Δεν θέλουμε να βασιλεύσει αυτός εφ' ημών», ενώ οι ξένοι λένε: «Θέλουμε να δούμε τον Ιησού».

Τέτοιοι άνθρωποι, λοιπόν, βλέποντας ότι τα δικά τους έθιμα δεν απείχαν πολύ από τα ιουδαϊκά, όσον αφορά τους τρόπους των θυσιών και την αντίληψη περί μοναρχίας του Θεού· διότι ούτε οι Ισραηλίτες γνώριζαν προηγουμένως τα δόγματα της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος, ούτε τη δύναμη της πνευματικής λατρείας· ανέβαιναν για να προσκυνήσουν, κυρίως κατά τις πάνδημες συγκεντρώσεις, όχι επειδή περιφρονούσαν τη δική τους θρησκεία, αλλά τιμώντας τον έναν Θεό που είναι πάνω από όλους. <Αυτοί, λοιπόν, πλησίασαν τον Φίλιππο, που ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, και τον ρώτησαν λέγοντας: Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού. Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα· έρχονται ο Ανδρέας και ο Φίλιππος, και το λένε στον Ιησού.> Και οι Φαρισαίοι, χωρίς να γνωρίζουν την αλήθεια, έλεγαν: «Δείτε, όλος ο κόσμος πήγε ξοπίσω του». Διότι δεν επρόκειτο να πιστέψουν μόνο Ιουδαίοι, αλλά και οι εθνικοί. Γι' αυτό και τότε, σαν απαρχή, συνέβη η προσέλευση των Ελλήνων, και οι Έλληνες πλησίασαν τον Φίλιππο με οικειότητα ως Γαλιλαίοι, επειδή και αυτός ήταν Γαλιλαίος, για να τους δείξει τον Ιησού, τον οποίο ήθελαν να δουν, επειδή άκουγαν πολλά εγκωμιαστικά λόγια γι' αυτόν, ώστε να τον προσκυνήσουν και να επιτύχουν όσα επιθυμούσαν.

Και για ποιο παιδί; Άκουσε: για κανένα άλλο παρά για αυτό για το οποίο είπε ο προφήτης ότι «θα θελήσουν να είχαν κατακαεί από τη φωτιά· διότι παιδί γεννήθηκε για εμάς, και υιός μάς δόθηκε», υποδεικνύοντας αφενός αληθινά το παιδί που γεννήθηκε, ώστε να σημάνει την αληθινή ενανθρώπηση, και αφετέρου το «υιός μάς δόθηκε», ώστε να δείξει τον άνωθεν Λόγο του Θεού και τον ίδιο τον Υιό του Θεού που δόθηκε και, αφού βρέθηκε στη μήτρα, ενανθρώπησε, έχοντας και τα δύο, δηλαδή όντας Θεός και άνθρωπος, ο ίδιος Θεός και ο ίδιος άνθρωπος, ο ίδιος Υιός που δόθηκε άνωθεν και το ίδιο παιδί που γεννήθηκε. Στο πρόσωπό του, λοιπόν, σταμάτησε το αίμα της περιτομής, όπως λέγει και στο Ευαγγέλιο, όταν ανέβηκαν κάποιοι Έλληνες για να τον δουν, και ήλθαν στον Φίλιππο και του λένε: «Δείξε μας τον Ιησού», και ο Φίλιππος το είπε στον Ιωάννη και ο Ιωάννης στον Ιησού, ότι «κάποιοι Έλληνες θέλουν να σε δουν», και αμέσως ο Κύριος αποκρίνεται λέγοντας: «Τώρα έφθασε η δόξα του Θεού», για να δείξει ότι η μεν σαρκική περιτομή παρέρχεται, έχοντας υπηρετήσει ως τύπος μέχρι ενός ορισμένου χρόνου, ενώ η κατά σάρκα ακροβυστία έχει πνευματικά μεγαλύτερη περιτομή, καθώς αντικρίζει τον Χριστό και τον έχει αληθινά αποδεχθεί. 28. Εάν όμως αυτοί θέλουν να λένε: «Πώς λοιπόν περιτμήθηκε ο Χριστός;», σας έχουμε ήδη δείξει, ω πεπλανημένοι, για ποια αιτία περιτμήθηκε. Διότι περιτμήθηκε για πολλούς λόγους.

Όταν λοιπόν διαδόθηκε η φήμη, λένε: «Θέλουμε να δούμε τον Ιησού». Ο δε Φίλιππος παραχωρεί την προτεραιότητα στον Ανδρέα, επειδή ήταν προγενέστερός του, και του ανακοινώνει το ζήτημα. Αλλά ούτε και αυτός αυτενεργεί απλώς· διότι είχε ακούσει τα λόγια: «Σε δρόμο εθνικών να μην πάτε». Γι’ αυτό, αφού συνεννοήθηκε με τον συμμαθητή του, το αναφέρει στον Διδάσκαλο· διότι και οι δύο μαζί Του το είπαν. Και Εκείνος τι λέει;

Ιω. 12, 21-23 Ποια αλληλουχία έχει το να πει ο Χριστός: «ήλθε η ώρα για να δοξαστεί» και τα εξής; Διότι, ενώ οι μαθητές, όπως ήταν φυσικό, είπαν ότι οι Έλληνες θέλουν να τον «δουν», αυτός απάντησε το «ήλθε». Ποια είναι λοιπόν η αλληλουχία; Βεβαίως και υπάρχει μεγάλη. Επειδή, πριν από τον σωτήριο σταυρό, κήρυττε μόνο στους δικούς του, αλλά μετά τον σταυρό ολόκληρος ο κόσμος επρόκειτο να υπακούσει στο κήρυγμα, όταν οι μαθητές είπαν ότι «οι Έλληνες θέλουν να σε δουν», σχεδόν τους απαντά ότι θα γίνει γι' αυτούς αυτό που αναζητούν και θα επιτύχουν την επιθυμία τους σε λίγο καιρό. Διότι έφτασε ο καιρός του σταυρού, μετά τον οποίο η πίστη σε εμένα δεν θα κηρυχθεί πλέον μόνο στους Ιουδαίους, αλλά και στους Έλληνες και σε όλον τον κόσμο, και σε όλους θα ανοίξει διάπλατα η πύλη της σωτηρίας. Λέει δηλαδή: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Επομένως, με μεγάλη λογική συνέπεια ο Δεσπότης είπε προς τους μαθητές, σχετικά με τους Έλληνες που ήθελαν να τον «δουν», ότι «ήλθε η ώρα για να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου». Ιω. 12, 27 Το ότι ταράχτηκε αποτελεί απόδειξη της ανθρώπινης φύσης, ενώ το «σώσε με από την ώρα τούτη» αποτελεί διδασκαλία για εμάς, ότι πρέπει στους πειρασμούς να προσευχόμαστε και να μην ρίχνουμε τον εαυτό μας σε αυτούς με προπέτεια. Διότι, εάν πρέπει να προσευχόμαστε για να σωθούμε από αυτούς, πώς δεν θα ήταν αποτρόπαιο το να ριχνόμαστε από μόνοι μας σε αυτούς;

Όσο κι αν τον επιβουλεύεστε, τόσο αυτός αυξάνεται και μεγαλώνει η δόξα του. Διότι «ο κόσμος», δηλαδή ολόκληρο το πλήθος, «πήγε οπίσω του». Επομένως, αφού δεν καταφέρνετε τίποτα, σταματήστε τις επιβουλές, για να μην ανομείτε μάταια. «Υπήρχαν δε κάποιοι Έλληνες μεταξύ εκείνων που ανέβαιναν για να προσκυνήσουν στη γιορτή. Αυτοί πλησίασαν τον Φίλιππο, που καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, και τον παρακάλεσαν λέγοντας: Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού. Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα· και πάλι ο Ανδρέας και ο Φίλιππος το λένε στον Ιησού. Ο δε Ιησούς τους αποκρίθηκε, λέγοντας:

Αυτοί, μάλιστα, ήταν κοντά στο να γίνουν προσήλυτοι, δηλαδή να προσέλθουν στον Ιουδαϊσμό. Καθώς λοιπόν είχε διαδοθεί η φήμη για τον Ιησού, «προσέρχονται στον Φίλιππο και του ζήτησαν» να δουν τον Ιησού, δηλαδή τον παρακάλεσαν. Εκείνος όμως (αλλά δες μετριοφροσύνη και ευταξία) «το λέει στον Ανδρέα», ως αρχαιότερό του. Και εκείνος δεν αρπάζει την πρωτοβουλία της αναφοράς, ούτε ενεργεί αυθαίρετα, αλλά, παίρνοντας μαζί του και τον Φίλιππο, έτσι τολμά την αναφορά· τόση ευταξία και φιλαλληλία κυριαρχούσε ανάμεσά τους. Τι κάνει λοιπόν ο Κύριος; Επειδή είχε παραγγείλει στους μαθητές να μην πάνε σε δρόμο εθνικών, αλλά έβλεπε πλέον τα έθνη να προσέρχονται σε αυτόν (διότι οι Έλληνες που ήθελαν να τον δουν, ήταν οπωσδήποτε εθνικοί), και επειδή γνώριζε ότι οι Ιουδαίοι τον επιβουλεύονταν: Καιρός είναι, λέει, πλέον να φτάσουμε στο πάθος. «Διότι έχει έλθει η ώρα» του σταυρού, «ώστε να δοξαστεί ο Υιός του ανθρώπου». Διότι ποιο το όφελος να μην κάνουμε δεκτά τα έθνη που προσέρχονται σε εμάς, και να προστρέχουμε στους Ιουδαίους που μας μισούν και μας διώκουν; Εφόσον λοιπόν οι προερχόμενοι από τα έθνη προστρέχουν σε εμάς, τώρα πλέον είναι η ώρα της σταύρωσης.

Επειδή, δηλαδή, εκείνοι τον σταύρωσαν μαζί με ληστές, θέλοντας να σπιλώσουν το όνομά του, ο Πιλάτος δείχνει ότι δεν ήταν ληστής, αλλά βασιλιάς τους, και αυτό το κάνει φανερό όχι σε μία γλώσσα, αλλά σε τρεις. Διότι ήταν επόμενο, εξαιτίας της εορτής, πολλοί Έλληνες να έχουν αναμειχθεί με τους Ιουδαίους, όπως άλλωστε ανέφερε και ο ευαγγελιστής πιο πάνω σχετικά με κάποιους Έλληνες που ήλθαν για να δουν τον Ιησού. Προκειμένου, λοιπόν, να το μάθουν όλοι, στηλίτευσε τη μανία των Ιουδαίων σε όλες τις γλώσσες. Αυτοί όμως τον φθονούσαν ακόμη και σταυρωμένο.