Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 12:6

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΓΔΟΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ. <Η Μαρία λοιπόν, αφού πήρε μία λίτρα μύρου από γνήσιο και πολύτιμο νάρδο, άλειψε τα πόδια του Ιησού και τα σπόγγισε με τα μαλλιά της· και το σπίτι γέμισε από την ευωδία του μύρου.> Ενώ η Μάρθα υπηρετούσε, η Μαρία, αλείφοντας τον Κύριο με μύρο, ολοκλήρωσε την αγάπη προς αυτόν, και μέσω των δύο εκπληρώθηκε ο τέλειος όρος της αγάπης. <Λέει ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ένας από τους μαθητές του, αυτός που επρόκειτο να τον παραδώσει: Γιατί αυτό το μύρο να μην πουληθεί για τριακόσια δηνάρια και να δοθούν στους φτωχούς; Το είπε όμως αυτό, όχι επειδή τον ένοιαζε για τους φτωχούς, αλλά επειδή ήταν κλέφτης και κρατούσε το ταμείο, και υπεξαιρούσε όσα έριχναν σε αυτό. Είπε λοιπόν ο Ιησούς: Άφησέ την, το έχει φυλάξει για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Διότι τους φτωχούς τους έχετε πάντοτε μαζί σας, εμένα όμως δεν με έχετε πάντοτε.> Ο προδότης επιπλήττει τη γυναίκα που επέδειξε ευσέβεια προς τον Χριστό, και καταφέρεται εναντίον της αξιοθαύμαστης πράξης, και προσποιείται ότι την επικρίνει δήθεν από αγάπη για τους φτωχούς, επειδή πρόσφερε μύρο και όχι χρήματα. Αγνοώντας δε και το πραγματικά καλό, λέει αυτά ο Ιούδας. Διότι η προσφορά προς τον Θεό πρέπει να προτιμάται από εκείνη προς τους φτωχούς.

Επομένως, Κύριος Σαβαώθ σημαίνει Κύριος των δυνάμεων. Διότι πάντοτε προστίθεται η λέξη «Κύριος» όπου η Γραφή αναφέρει το όνομα Σαβαώθ· γιατί η Γραφή δεν αναφωνεί λέγοντας απλώς: «μου είπε ο Σαβαώθ ή μίλησε ο Σαβαώθ», αλλά αμέσως λέει «Κύριος Σαβαώθ». Έτσι εξάλλου λέει η εβραϊκή γλώσσα «Αδωναΐ Σαβαώθ», το οποίο ερμηνεύεται Κύριος των δυνάμεων. 6. Και μάταια, από αυτούς και από τους ομοίους τους, εξαιτίας της τύφλωσης της διάνοιάς τους, συκοφαντούνται τα όσα έχουν λεχθεί ορθά. Διότι δεν αναφέρεται στον διάβολο ο λόγος του Σωτήρα στην ομιλία Του προς τους Ιουδαίους, όπως είναι απολύτως σαφές στον καθένα που ακολουθεί την αλήθεια, αλλά για τον Ιούδα τούς έλεγε αυτόν τον λόγο. Επειδή δεν ήταν τέκνα του Αβραάμ, ο οποίος Τον υποδέχθηκε κάτω από τη δρυ του Μαμβρή πριν από την ένσαρκη παρουσία Του, αλλά καταδίκασαν τους εαυτούς τους να γίνουν υιοί της προδοσίας του Ιούδα, τον οποίο ο Κύριος ονόμασε σατανά και διάβολο, όπως λέει: «δεν εξέλεξα εγώ εσάς τους δώδεκα, και ένας από εσάς είναι διάβολος;» Και για τον λόγο αυτό, ο Κύριος, ερμηνεύοντας τα της κακοτροπίας του, έλεγε ότι «όταν λαλεί το ψεύδος, λαλεί από τα δικά του», όπως και αλλού το Ευαγγέλιο λέει ότι «ήταν κλέφτης και αυτός βαστούσε το ταμείο». Αυτός, λοιπόν, ο Ιούδας, που ονομάστηκε διάβολος, είχε πατέρα τον Κάιν, ο οποίος με ψέμα εξαπάτησε τον αδελφό του, τον Άβελ, και τον σκότωσε, όπως ακριβώς, όταν ρωτήθηκε από τον Κύριο: «πού είναι ο Άβελ ο αδελφός σου;» εκείνος λέγοντας ψέματα απάντησε: «δεν ξέρω».

Διότι η πενία είναι καταλληλότερη για την αρετή από ό,τι ο πλούτος· και για όσους βρίσκονται σε αμαρτήματα, όχι μικρή παρηγοριά προέρχεται από τη βοήθεια προς αυτούς που έχουν ανάγκη. Είναι δε τόσο μεγάλη η μέριμνα του Θεού για αυτό το ζήτημα, ώστε, ακόμη και όταν ήλθε, περιβλήθηκε τη σάρκα και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους, δεν αρνήθηκε ούτε θεώρησε πως είναι άξιο ντροπής να διαχειρίζεται ο Ίδιος τα ζητήματα των φτωχών. Και ενώ δημιούργησε τόσους άρτους, και έκανε με μία προσταγή όλα όσα ήθελε, και μπορούσε να φανερώσει αμέσως αμέτρητους θησαυρούς, δεν το έπραξε αυτό· αλλά έδωσε εντολή στους μαθητές να κρατούν γλωσσόκομο (ταμείο), να φυλάσσουν τις εισφορές, και από εκεί να συντρέχουν όσους είχαν ανάγκη. Όταν λοιπόν μιλούσε αινιγματικά στον Ιούδα για την προδοσία, οι μαθητές, επειδή δεν κατανοούσαν τα λεγόμενα, νόμισαν, λέγει, ότι του είπε να δώσει κάτι στους φτωχούς. Διότι αυτός, αναφέρει, κρατούσε το γλωσσόκομο και φύλαγε όσα έριχναν μέσα. Διότι ο Θεός ενδιαφέρεται πολύ για το έλεος, όχι μόνο για αυτό που παρέχεται από Εκείνον προς εμάς, αλλά και για αυτό που οφείλει να γίνεται από εμάς προς τους συνδούλους μας· και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη θεσπίζει αναρίθμητους νόμους για αυτό, παραγγέλλοντας να είναι κανείς φιλάνθρωπος με κάθε μέσο, και με λόγια, και με χρήματα, και με έργα.

Όμως, δεν αγανακτούν και λένε όλοι οι μαθητές με τον ίδιο τρόπο: «προς τι η σπατάλη» του μύρου και τα λοιπά, αλλά οι μεν άλλοι από φροντίδα και προτίμηση προς την ελεημοσύνη, ενώ ο Ιούδας χρησιμοποιεί την ελεημοσύνη ως πρόσχημα και εξέφραζε την αγανάκτησή του από πάθος φιλαργυρίας. Διότι αυτό φανέρωσε και ο Ιωάννης σε παρόμοια πράξη, την οποία έκανε η αδελφή του Λαζάρου, η Μαρία, όταν ο Δεσπότης φιλοξενούνταν στην οικία της Μάρθας και της ίδιας, που ήταν αδελφή του Λαζάρου. Επειδή και τότε η Μαρία άδειασε μύρο πάνω «στα πόδια του Ιησού» και οι άλλοι μαθητές δεν φαίνεται να είπαν τίποτα, καθώς δεν ήταν πρόθυμοι ούτε βιαστικοί να επιπλήττουν τέτοια πράγματα. Ο αναίσχυντος Ιούδας, όμως, και σε εκείνη την πράξη φαίνεται να εκστομίζει τα ίδια λόγια: «γιατί λοιπόν αυτό το μύρο δεν πουλήθηκε και δεν δόθηκαν τα χρήματα στους φτωχούς;» Γι' αυτό ο ευαγγελιστής πρόσθεσε: «όχι επειδή τον ένοιαζε για τους φτωχούς, αλλά επειδή ήταν κλέφτης και είχε το ταμείο». Πώς, άλλωστε, θα τον ένοιαζε για τους φτωχούς, αυτόν που περιφρονούσε τις διδασκαλικές εντολές, από τις οποίες εμφυτευόταν και η φροντίδα για τους φτωχούς; Αγανακτούν, λοιπόν, όπως είπα, από κοινού οι μαθητές, αλλά όχι όλοι με τον ίδιο τρόπο ούτε από την ίδια και όμοια διάνοια, αλλά οι μεν άλλοι δίνοντας μεγάλη σημασία στην ελεημοσύνη και νομίζοντας ότι δεν λένε κάτι αντίθετο προς τη γνώμη του Δεσπότη, όταν επιπλήττουν μια κατακριτέα γυναίκα που τολμά τέτοια πράγματα.

Και έπειτα τι; Έχοντας ως οικονόμος το ταμείο του μοναστηριού και όσα εναποθέτονταν σε αυτό, θέλχθηκε από το χρυσό και κυριεύθηκε από τη φιλαργυρία, όπως ο Ιούδας, και πρόδωσε, αλίμονο, τον Χριστό. Αφενός απεκδύθηκε την υπόσχεση της παρθενίας, αφετέρου, μιμούμενος τον Γιεζή, αγόρασε αγρούς και αμπελώνες, βόδια και πρόβατα, και κληρονόμησε όχι μόνο τη λέπρα εκείνου, αλλά, όπως νομίζω, και κάτι χειρότερο. Δείτε, αδελφοί μου, τι κατεργάστηκε η φιλαργυρία.

«Γιατί δεν πουλήθηκε αυτό το μύρο για τριακόσια δηνάρια και να δοθεί στους φτωχούς;» Το είπε δε αυτό, όχι επειδή νοιαζόταν για τους φτωχούς, αλλά επειδή ήταν κλέφτης, και καθώς κρατούσε το ταμείο, υπεξαιρούσε όσα έβαζαν μέσα. Είπε λοιπόν ο Ιησούς: «Άφησέ την· για την ημέρα του ενταφιασμού μου το έχει φυλάξει αυτό. Διότι τους φτωχούς τούς έχετε πάντοτε μαζί σας, εμένα όμως δεν με έχετε πάντοτε». Όντας φιλοχρήματος ο Ιούδας, κατακρίνει τον τρόπο της απόδοσης τιμής. Διότι λέει, γιατί δεν πρόσφερες χρήματα, ώστε να μπορέσω δηλαδή να τα κλέψω, αλλά μύρο; Πώς λοιπόν άλλος ευαγγελιστής λέει ότι όλοι οι μαθητές το είπαν αυτό; Πρέπει λοιπόν να πούμε ότι ναι μεν όλοι το είπαν, αλλά οι άλλοι δεν το είπαν με την ίδια προαίρεση όπως αυτός.