Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 12:9

Όταν, λοιπόν, υπάρχει ανάγκη λατρείας ή υμνωδίας, πρέπει αυτές να προτιμώνται από την αγάπη προς τους φτωχούς· διότι είναι δυνατόν να ευεργετεί κανείς μετά τις πνευματικές λειτουργίες. Λέει, λοιπόν, ότι δεν πρέπει αδιάκοπα να αφιερώνονται πάντοτε στις τιμές προς εμένα, ούτε να τα αναλώνουν όλα στην ιερατική λειτουργία, αλλά τα περισσότερα να τα δαπανούν για τους φτωχούς. Ή ως εξής: όπως μετά την ανάβαση προς τον Πατέρα επιτρέπει στους μαθητές να νηστεύουν, έτσι λέει ότι και τη φροντίδα για τους φτωχούς τότε θα την αναλάβουν πιο ελεύθερα, και θα κατορθώσουν τη φιλοπτωχία πιο αθόρυβα και με μεγαλύτερη άνεση· πράγμα το οποίο και έγινε. Διότι μετά την Ανάληψη του Σωτήρος, όταν πλέον δεν ακολουθούσαν τον Διδάσκαλο, αλλά είχαν περισσότερο χρόνο, τότε με μεγαλύτερη ένταση κατανάλωναν όλα τα προσφερόμενα αγαθά για τους φτωχούς. <Έμαθε, λοιπόν, μεγάλο πλήθος από τους Ιουδαίους ότι είναι εκεί, και ήλθαν όχι μόνο για τον Ιησού, αλλά για να δουν και τον Λάζαρο τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς.> Εξαιτίας του παράδοξου του σημείου το πλήθος καταπλήσσεται, και αυτό που άκουσαν ότι συνέβη, ήθελαν να το δουν και με τα μάτια τους για βεβαιότερη πίστη. Δεν ήθελαν να δουν μόνο τον Λάζαρο, αλλά και τον Χριστό που έκανε το σημείο, όχι επειδή τότε τον έβλεπαν για πρώτη φορά· διότι πολλές φορές τον είχαν δει και είχαν συνομιλήσει μαζί Του· αλλά επειδή είχε αποσυρθεί, για να μην πάθει κάτι πριν από την κατάλληλη ώρα, ζητούσαν να τον δουν πάλι· οι δε πιο καλοπροαίρετοι τον θαύμαζαν, καθώς δεν τον είχαν κατακρίνει για τίποτα.

Όπως μόλις άκουσες τον ευαγγελιστή να λέει: Έμαθε πολύ πλήθος από τους Ιουδαίους ότι ο Ιησούς βρίσκεται εκεί· και ήλθαν όχι μόνο για τον Ιησού, αλλά για να δουν και τον Λάζαρο, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς· διότι εξαιτίας αυτού πολλοί από τους Ιουδαίους πήγαιναν και πίστευαν στον Ιησού. Είδες τη συναγωγή των Ιουδαίων, πώς είναι ανθρωποκτόνος, προφητοκτόνος, ώστε να φτάσει μέχρι την Κυριοκτονία; Προς αυτήν και ο ίδιος ο Κύριος αυτοπροσώπως, ως προς φιλοφόνο και ληστρική, έλεγε: Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, εσύ που αποκτείνεις τους προφήτες και λιθοβολείς τους απεσταλμένους προς αυτήν, έως πότε θα φονεύεις και δεν επιστρέφεις; Μεθάς από μέθη χωρίς να πίνεις κρασί, εσύ η φίλη των αιμάτων. Και για να μάθεις ότι τα λόγια αυτά δεν είναι κομπασμός, άκουσε τον Κύριο που λέει μέσω του προφήτη: Ακούστε τα όλα αυτά, οι άρχοντες του οίκου Ιακώβ και οι υπόλοιποι του Ισραήλ, εσείς που βδελύσσεστε τη δίκαιη κρίση και διαστρέφετε όλα τα ορθά, εσείς που οικοδομείτε τη Σιών με αίματα και την Ιερουσαλήμ με αδικίες· και πάλι: Εάν εκτείνετε τα χέρια σας προς εμένα, θα αποστρέψω το πρόσωπό μου από εσάς· και εάν πληθύνετε τη δέηση, δεν θα εισακούσω· διότι τα χέρια σας είναι γεμάτα αίμα; Τι λέει λοιπόν ο ευαγγελιστής; Έξι ημέρες πριν από το Πάσχα, ο Ιησούς ήλθε στη Βηθανία.

Διότι αποφάσισαν, λέγει, οι αρχιερείς να θανατώσουν και τον Λάζαρο, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς· επειδή εξαιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους απομακρύνονταν και πίστευαν σε Αυτόν. Στον Οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

«Διότι ήλθαν», λέει, «όχι μόνο για τον Ιησού, αλλά για να δουν και τον Λάζαρο». Πράγματι, επειδή το θαύμα ήταν μέγιστο, πολλοί ήθελαν να γίνουν θεατές του αναστημένου, ίσως προσδοκώντας να ακούσουν κάτι από τον Λάζαρο και για όσους βρίσκονταν στον Άδη. Οι Φαρισαίοι όμως φέρονταν τόσο απάνθρωπα, ώστε ήθελαν να σκοτώσουν όχι μόνο τον Ιησού, αλλά και τον Λάζαρο, διότι είχε γίνει αίτιος σωτηρίας για πολλούς, προσελκύοντας στην πίστη τους πιο άδολους με το θαύμα που έγινε σε αυτόν· τόσο πολύ θεωρούνταν έγκλημα γι' αυτούς ακόμη και το να ευεργετείται κάποιος. Εκείνο δε που τους εξόργιζε περισσότερο ήταν ότι, καθώς πλησίαζε η εορτή, όλοι έτρεχαν στη Βηθανία και γίνονταν ακροατές του θαύματος και αυτόπτες μάρτυρες του αναστημένου. «Την επόμενη ημέρα, μεγάλο πλήθος που είχε έλθει στην εορτή, όταν άκουσαν ότι ο Ιησούς έρχεται στα Ιεροσόλυμα, πήραν τα κλαδιά των φοινίκων και βγήκαν σε προϋπάντησή του, και κραύγαζαν: Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ο βασιλιάς του Ισραήλ». Αφού ο Κύριος αναχώρησε για λίγο στην έρημο για να κατασβέσει τον θυμό των μιαιφόνων, εισέρχεται πάλι με παρρησία και εμφανίζεται σε όλους. Διότι είχε φτάσει πλέον ο καιρός του πάθους και δεν έπρεπε πια να κρύβεται, αλλά να παραδώσει τον εαυτό του για τη σωτηρία του κόσμου.