Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 13:20

Κεφάλαιο Αʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Όποιος δέχεται εσάς, δέχεται εμένα· και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με απέστειλε. Και όποιος δεν σας δεχθεί ούτε ακούσει τα λόγια σας, βγαίνοντας από την οικία εκείνη ή από την πόλη, τινάξτε τη σκόνη των ποδιών σας. Αλήθεια σας λέω, θα είναι πιο ανεκτό για τη γη των Σοδόμων και των Γομόρρων κατά την ημέρα της κρίσεως παρά για την πόλη εκείνη. ΙΩΑΝΝΗΣ. Εκείνος που δέχεται οποιονδήποτε στείλω, δέχεται εμένα· και εκείνος που δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με απέστειλε. ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ. Θεώρησα όμως αναγκαίο να στείλω προς εσάς τον Επαφρόδιτο, τον αδελφό και συνεργό και συστρατιώτη μου, που είναι και δικός σας απόστολος και λειτουργός των αναγκών μου. Και μετά από λίγα: Υποδεχθείτε τον λοιπόν εν Κυρίω με κάθε χαρά, και ανθρώπους σαν κι αυτόν να τους έχετε σε τιμή.

Κεφάλαιο Γ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Εκείνος που δέχεται εσάς, δέχεται εμένα. ΙΩΑΝΝΗΣ. Εκείνος που δέχεται όποιον στείλω, δέχεται εμένα. ΛΟΥΚΑΣ. Εκείνος που ακούει εσάς, ακούει εμένα. ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ. Και τη δοκιμασία μου, που βρισκόταν στη σάρκα μου, δεν την περιφρονήσατε ούτε την αποστραφήκατε, αλλά με δεχθήκατε ως άγγελο Θεού, ως Χριστό Ιησού.

Διότι, όπως ήδη προαναφέραμε, εκείνος που θα αντιπαραβάλει όσα έχουν προκηρυχθεί μέσω των ιερών Γραφών με τα τολμήματα του προδότη, νομίζω ότι θα μπορούσε πολύ εύκολα και εντελώς αβίαστα να αποκτήσει μια εξαιρετικά σαφή και αληθινή κατανόηση σχετικά με αυτόν. <Αμήν, αμήν σας λέγω, όποιος δεχθεί αυτόν που τυχόν θα στείλω, δέχεται εμένα· και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται αυτόν που με απέστειλε.> Αφού απέδειξε εκ των προτέρων και επωφελώς ότι ο ίδιος είναι ο Χριστός, ακόμη και μέσα από εκείνα με τα οποία επρόκειτο να ασεβήσει εις βάρος του ο προδότης, επινοεί και πάλι κάτι ωφέλιμο για την ανατροπή της δικής του κακοβουλίας. Βέβαια, ο λόγος του προχωρά και τώρα κάπως πιο αμυδρά· διότι προσπαθεί ακόμη να αποκρύψει το τόλμημα, και δεν λέει ακόμη φανερά ποιος είναι αυτός που θα τον προδώσει. Ελέγχει, λοιπόν, και μάλιστα πολύ ωφέλιμα με ένα σαφές παράδειγμα, ότι είναι απόλυτη ανάγκη να ανάγεται στο πρόσωπο του Θεού και Πατρός το αποκορύφωμα της αγάπης και της τιμής που προσφέρεται στον ίδιο· και βέβαια σκοπός του δεν είναι να δείξει κυρίως αυτό, αλλά ίσως περισσότερο το αντίθετο. Διότι, αποφεύγοντας, όπως φαίνεται, να το πει πιο ξεκάθαρα, όπως έχει πει σε άλλα σημεία, δηλαδή «Εκείνος που δεν τιμά τον Υιό δεν τιμά ούτε τον Πατέρα», προχώρησε μάλλον στην πιο θετική έκφραση, επιτρέποντας στους ακροατές να εννοήσουν από αυτό το αντίθετο, επειδή ακριβώς ήταν καιρός απειλής μάλλον παρά προτροπής, αφού το τόλμημα ήταν προ των πυλών και η εις βάρος του ασέβεια είχε ήδη μελετηθεί.

Ομιλία ΟΒ΄. Αμήν, αμήν σας λέω, όποιος δέχεται εκείνον που θα στείλω, δέχεται εμένα, και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με έστειλε. α΄. Μεγάλη είναι η ανταπόδοση για την περιποίηση των δούλων του Θεού, και από εκεί μας αποδίδει τους καρπούς. Διότι, λέει, όποιος δέχεται εσάς, δέχεται εμένα· και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με έστειλε. Τι θα μπορούσε να συγκριθεί με το να δεχθεί κανείς τον Χριστό και τον Πατέρα Του; Και ποια συνέχεια έχει αυτό με τα προηγούμενα που ειπώθηκαν; Τι κοινό έχει δηλαδή αυτό που είπε, «Εάν κάνετε αυτά είστε μακάριοι», με το να προσθέσει, «Όποιος δέχεται εσάς»; Η σχέση είναι μεγάλη και απόλυτα εναρμονισμένη· και πρόσεξε πώς. Επειδή επρόκειτο να αναχωρήσουν και να υποφέρουν πολλά δεινά, τους παρηγορεί με δύο τρόπους· με τον έναν, που προέρχεται από τον ίδιο, και με τον άλλον, που προέρχεται από τους άλλους. Διότι εάν έχετε πνευματικό φρόνημα, λέει, έχοντάς με πάντοτε στη μνήμη σας και φέροντας μέσα σας όλα όσα έπαθα και όσα έκανα, θα υποφέρετε εύκολα τα δεινά. Και όχι μόνο με αυτόν τον τρόπο, αλλά και με το να απολαμβάνετε πολλή περιποίηση από όλους.

Ο μεν Θεός Λόγος του Θεού και Πατρός ενυπάρχει μυστικώς σε καθεμία από τις δικές του εντολές, ο δε Θεός και Πατέρας βρίσκεται ολόκληρος και αχώριστος, κατά φυσικό τρόπο, μέσα σε όλο τον δικό του Λόγο. Επομένως, εκείνος που δέχεται μια θεία εντολή και την εφαρμόζει, δέχεται τον Λόγο του Θεού που βρίσκεται μέσα σε αυτήν· εκείνος δε που δέχθηκε τον Λόγο διαμέσου των εντολών, δέχθηκε ταυτόχρονα δι' αυτού και τον Πατέρα, ο οποίος υπάρχει φυσικώς μέσα σε αυτόν. Διότι, λέγει, «αληθινά σας λέγω, εκείνος που δέχεται οποιονδήποτε στείλω, δέχεται εμένα, και εκείνος που δέχεται εμένα, δέχεται αυτόν που με έστειλε». Άρα λοιπόν, εκείνος που δέχθηκε την εντολή και την εφήρμοσε, έχει λάβει μυστικώς την Αγία Τριάδα. ΟΒ΄. Δοξάζει τον Θεό μέσα του όχι εκείνος που τιμά τον Θεό μόνο με τα λόγια, αλλά εκείνος που για χάρη του Θεού υπομένει τα παθήματα των κόπων υπέρ της αρετής· και αντιδοξάζεται από τον Θεό με τη δόξα που υπάρχει εν τω Θεώ, λαμβάνοντας κατά μέθεξιν τη χάρη της απάθειας ως έπαθλο της αρετής. Διότι καθένας που δοξάζει τον Θεό μέσα του μέσω των παθημάτων της πρακτικής ζωής υπέρ της αρετής, δοξάζεται και ο ίδιος εν τω Θεώ μέσω της απαθούς ελλάμψεως των θείων κατά τη θεωρία. Διότι λέγει ο Κύριος όταν πορευόταν προς το πάθος: «Τώρα εδοξάσθη ο Υιός του ανθρώπου, και ο Θεός εδοξάσθη εν αυτώ. Εάν ο Θεός εδοξάσθη εν αυτώ, και ο Θεός θα τον δοξάσει εν εαυτώ και ευθύς θα τον δοξάσει», ώστε από αυτό να καθίσταται φανερό ότι στα παθήματα υπέρ της αρετής επακολουθούν τα θεία χαρίσματα. ΟΓ΄.

Όλα αυτά, λέει, τα προλέγω για τον προδότη, «για να πιστέψετε, όταν συμβούν, ότι εγώ είμαι»· δηλαδή, ότι λέω την αλήθεια. «Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, όποιος δέχεται όποιον εγώ στείλω, δέχεται εμένα· και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με έστειλε». Ποια είναι η λογική ακολουθία μεταξύ των προηγουμένων και αυτών που λέγονται τώρα; Διότι, ενώ μιλούσε για τον προδότη, προσθέτει: «Όποιος δέχεται όποιον εγώ στείλω, δέχεται εμένα». Υπάρχει, λοιπόν, μεγίστη ακολουθία. Επειδή δηλαδή μίλησε για το ότι θα προδοθεί και τους ανέφερε ότι πρόκειται να τους εγκαταλείψει, ενώ εκείνοι επρόκειτο πλέον να φύγουν, να σκορπιστούν και να υποφέρουν πολλά δεινά, τους παρηγορεί με δύο τρόπους· ο ένας τρόπος προέρχεται από το δικό του παράδειγμα. Διότι τους υπέδειξε και όσα πρόκειται να πάθει ο ίδιος, και όσα έκανε προς τον προδότη, αφού του έπλυνε τα πόδια και τον δέχθηκε στο τραπέζι του. Γιατί, αν τα θυμηθούν αυτά, οπωσδήποτε θα υποφέρουν όλα τα δεινά με ευκολία. Αυτός λοιπόν είναι ο ένας τρόπος παρηγοριάς από τον Κύριο, μέσω όσων έπραξε, περιποιούμενος τον εχθρό του μέχρι τέλους, και μέσω όσων επρόκειτο να πάθει. Ο δεύτερος τρόπος προκύπτει από το ότι τους άνοιξε τα σπίτια όλων και τους υποσχέθηκε ότι θα τους υποδεχθούν όλοι όσοι ακούσουν τον λόγο τους. Βλέπεις την ακολουθία όσων λέγονται τώρα σε σχέση με τα προηγούμενα;