Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 15:4

Ακόμη και την απιστία του Ιούδα έλεγξε η σφοδρότητα του χειμώνα, όπως και τώρα, κυριευμένοι από τη φιλία του κόσμου, εκείνοι που κάποτε ήταν μαθητές και φίλοι και συνοδοιπόροι του Χριστού, συγκροτούν αθέμιτες συνόδους εναντίον του Ιησού, αυτοί στους οποίους είχε εμπιστευθεί και το γαζοφυλάκιο. Δεν αγνοούσε τη σαθρότητά τους, αλλά προκειμένου να τους προετοιμάσει, ώστε διαχειριζόμενοι τα δεσποτικά αγαθά να είναι πανέτοιμοι να αγωνιστούν με ανδρεία υπέρ του Δεσπότη, ή να καταδείξει εάν επρόκειτο να στρατευθούν εναντίον του βασιλιά τους με την πρόφαση της κοσμικής φιλίας. Τέτοιοι άνθρωποι, έχοντας τη θέση εντελώς εκφυλισμένων και άκαρπων κλημάτων, αφού αποκοπούν από τον γεωργό, γίνονται βορά του αιώνιου πυρός. Όμως, παρόλο που οι χειμώνες προσέβαλαν επί πολύ την αληθινή άμπελο, εννοώ βεβαίως τον Κύριο Ιησού, άλλοτε μεν επειδή ήθελαν να τον λιθοβολήσουν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι· αλλά φοβούμενοι μήπως θανατωθούν από τα πλήθη που αγαπούσαν τον Κύριο, σταμάτησαν· άλλοτε πάλι επειδή ήθελαν να τον συλλάβουν, αλλά ο Ιησούς δεν τους επέτρεψε να τον κρατήσουν, μέχρις ότου φθάσει η προορισμένη από τον ίδιο τον Κύριο προ των αιώνων ώρα και ημέρα, κατά την οποία έπρεπε να πάθει. Σε άλλη δε περίσταση, όταν κάποιοι ήθελαν να τον κατακρημνίσουν, και αυτός πέρασε εν ειρήνη ανάμεσά τους· και μύριοι ήταν οι επερχόμενοι πειρασμοί, οι οποίοι, ενώ προσέβαλλαν και αναχαιτίζονταν, εκμηδενίζονταν και διαλύονταν.

Από την ίδια επιστολή. Ο Σωτήρας είπε: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα, ο Πατέρας ο γεωργός». Διότι εμείς είμαστε συγγενείς του Κυρίου κατά το σώμα και για τον λόγο αυτό ο ίδιος είπε: «Θα αναγγείλω το όνομά σου στους αδελφούς μου». Και όπως ακριβώς τα κλήματα είναι ομοούσια με την άμπελο και προέρχονται από αυτήν, έτσι και εμείς, έχοντας σώματα ομογενή με το σώμα του Κυρίου, λαμβάνουμε από το πλήρωμά του, και έχουμε εκείνο ως ρίζα για την ανάσταση και για τη σωτηρία. Ο δε Πατέρας αποκαλείται γεωργός· διότι αυτός καλλιέργησε διά του Λόγου την άμπελο, η οποία είναι το κυριακό σώμα.

Εάν, λοιπόν, ο Υιός είναι ομοούσιος με εμάς και έχει την ίδια γένεση με εμάς, ας είναι ως προς αυτό και ο Υιός ξένος κατ' ουσίαν προς τον Πατέρα, όπως ακριβώς και η άμπελος προς τον γεωργό. Εάν, όμως, ο Υιός είναι διαφορετικός από αυτό που είμαστε εμείς, και Εκείνος μεν είναι Λόγος του Πατρός, ενώ εμείς έχουμε πλαστεί από το χώμα και είμαστε απόγονοι του Αδάμ, δεν πρέπει το ρητό να αναφέρεται στη θεότητα του Λόγου, αλλά πλέον στην ανθρώπινη παρουσία του, επειδή έτσι έχει πει και ο Σωτήρας: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα, ο Πατέρας ο γεωργός». Διότι εμείς είμαστε συγγενείς του Κυρίου κατά το σώμα, και ο ίδιος γι' αυτόν τον λόγο είπε: «Θα εξαγγείλω το όνομά σου στους αδελφούς μου». Και όπως ακριβώς τα κλήματα είναι ομοούσια με την άμπελο και προέρχονται από αυτήν, έτσι και εμείς, έχοντας σώματα ομογενή με το σώμα του Κυρίου, λαμβάνουμε από το πλήρωμά του, και έχουμε εκείνο ως ρίζα για την ανάσταση και τη σωτηρία. Ο δε Πατέρας ονομάζεται γεωργός· διότι αυτός καλλιέργησε διά του Λόγου την άμπελο, η οποία είναι η ανθρώπινη φύση του Σωτήρα, και αυτός διά του ίδιου του Λόγου ετοίμασε για εμάς την οδό προς τη βασιλεία, και «κανείς δεν έρχεται προς τον Κύριο, εάν ο Πατέρας δεν τον ελκύσει προς αυτόν».

Αλλά εάν και στις πράξεις του βίου μας παραδώσουμε το πρακτικό μέρος της ψυχής σε ακάθαρτα δαιμόνια, η γη μας καταστρέφεται από αλλοτρίους. Διότι είμαστε γεώργιο του Θεού, οικοδομή του Θεού. Εφόσον είμαστε κλήματα που παραμένουν στην άμπελο, στον Χριστό, και φέρνουν τους καρπούς που οφείλουμε, έχουμε τον Θεό ως γεωργό· εάν όμως αποστατούμε από τη ζωοποιό ρίζα, την πίστη στον Χριστό, ξηραινόμαστε, πεταγόμαστε έξω και καιγόμαστε. Και η οικοδομή μας, που προέρχεται από τη διδασκαλία, καταστρέφεται, επειδή ζούμε αντίθετα προς το καθήκον μας.

Στο χωρίο, «Εγώ είμαι η άμπελος». Εάν, όπως ισχυρίζονται, η άμπελος είναι ο Σωτήρας, εμείς τα κλήματα, και ο Πατέρας ο γεωργός· και τα μεν κλήματα είναι ομοφυή με την άμπελο, ενώ η άμπελος δεν είναι ομοφυής με τον γεωργό· τότε ο Υιός είναι ομοφυής με εμάς, και εμείς είμαστε μέρος του, αλλά ο Υιός δεν είναι ομοφυής με τον Πατέρα, παρά είναι εντελώς αλλότριος προς αυτόν. Σε αυτούς θα απαντήσουμε ότι δεν μας αποκάλεσε κλήματα της θεότητάς του, αλλά της σάρκας του, σύμφωνα με τον Απόστολο που λέει: «Διότι εμείς είμαστε σώμα του Χριστού, και μέλη εκ μέρους του»· και πάλι: «Δεν γνωρίζετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού;»· και σε άλλα σημεία: «Όπως είναι ο χοϊκός, τέτοιοι είναι και οι χοϊκοί· και όπως είναι ο επουράνιος, τέτοιοι είναι και οι επουράνιοι»· και, «Καθώς φορέσαμε την εικόνα του χοϊκού, ας φορέσουμε και την εικόνα του επουρανίου». Εάν κεφαλή του ανδρός είναι ο Χριστός, και κεφαλή του Χριστού είναι ο Θεός, ο άνθρωπος όμως δεν είναι ομοούσιος με τον Θεό Χριστό (διότι δεν είναι Θεός), ενώ ο Χριστός είναι ομοούσιος με τον Θεό (διότι είναι Θεός)· συνεπώς, ο Θεός δεν είναι κεφαλή του Χριστού κατά τον ίδιο τρόπο που ο Χριστός είναι κεφαλή του ανδρός. Διότι η φύση της κτίσης και η δημιουργική θεότητα δεν συμπίπτουν στο ένα και το αυτό. Επομένως, ο μεν (Θεός) είναι κεφαλή του Χριστού ως Πατέρας, ο δε (Χριστός) είναι δική μας κεφαλή ως Ποιητής.

ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΕΚΑΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. α. Ότι σε τίποτα δεν είναι κατώτερος ο Υιός από τον Θεό και Πατέρα, αλλά μάλλον είναι ίσος και όμοιος κατά φύση με αυτόν, με προκείμενο το ρητό: «Αν με αγαπούσατε, θα χαιρόσασταν που πηγαίνω προς τον Πατέρα, διότι ο Πατέρας είναι μεγαλύτερός μου». β. Ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Θεό και Πατέρα, και όχι ετεροφυής ούτε αλλότριος, όπως υποστηρίζουν κάποιοι διεστραμμένοι, με προκείμενο το ρητό: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα, και ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός».

Τώρα όμως, αφού έθεσε προκαταβολικά τον εαυτό του ως άμπελο και είπε ότι εμείς εξαρτώμαστε από αυτόν σαν κλήματα, έπειτα αναθέτοντας το έργο της γεωργίας στον Πατέρα, είναι σαφές και νομίζω σε όλους ολοφάνερο ότι δεν υποδηλώνει τίποτα τέτοιο σαν αυτό που εσείς έχετε υποθέσει, αλλά μέσα από αδρά παραδείγματα που υποπίπτουν στους οφθαλμούς του σώματος θέλει να πείσει τους ακροατές ότι η δύναμη κάθε πνευματικής καρποφορίας μας προέρχεται από αυτόν, όπως ακριβώς βεβαίως και η ποιότητα παρέχεται από τη ρίζα στα κλήματα που είναι προσκολλημένα σε αυτήν. Διότι σε εμάς καθετί αγαθό που έχουμε είναι δοσμένο, στον Θεό όμως όχι· διότι αυτός είναι μέσα στον εαυτό του η πρωταρχική αρχή των δικών του πλεονεκτημάτων, της δόξας και της εξουσίας που ταιριάζει μόνο σε αυτόν. Γι' αυτό ο Χριστός είναι ως άμπελος η ρίζα, ενώ εμείς τα κλήματα. Εάν δε ονόμασε τον Πατέρα γεωργό, μην πεις ότι είναι ετερούσιος. Διότι δεν θέλει να υποδηλώσει αυτό, όπως έχουμε πει, αλλά επειδή θέλησε να αποδείξει ότι η θεία φύση έχει γίνει και ρίζα και αρχή της πνευματικής καρποφορίας και ζωής μέσα μας, προσφέροντας, επιπλέον των αγαθών που αναφέρθηκαν, ενεργώντας από τη θέση κάποιου γεωργού, και επιφέροντας την επίσκεψη της αγάπης σε όσους έχουν κληθεί μέσω της πίστης σε κοινωνία μαζί της. Επομένως, σε καμία απολύτως περίπτωση η ανομοιότητα των παραδειγμάτων δεν θα έχει σχέση με τον λόγο περί της ουσίας· διότι δεν σκοπεύει τώρα ο Σωτήρας Χριστός να μιλήσει καθόλου περί αυτού, αλλά ο τρόπος της διδασκαλίας του έχει άλλον σκοπό.

Διότι, εάν, επειδή ονομάστηκε άμπελος, νομίζουν για τον λόγο αυτόν ότι εκπίπτει της φυσικής οικειότητας προς τον Θεό και Πατέρα και ότι είναι εντελώς ετερούσιος, επειδή η άμπελος και ο γεωργός δεν έχουν ταυτότητα φύσεως, γιατί να μην προβάλουμε και εμείς σε αυτούς τον ίδιο αμαθή και εντελώς άκομψο συλλογισμό, λέγοντας το εξής: Άραγε μόνο στα κλήματα θα ήταν ωφέλιμη η φροντίδα εκείνων που ασχολούνται με τη γεωργία, και μόνο σε όσα εξαρτώνται από τους κορμούς θα αποβεί χρήσιμη η τέχνη, ή μήπως θα χρειαστεί κάποια επιμέλεια και η ίδια η τροφός των κλημάτων, δηλαδή η άμπελος, στην οποία έχουν βλαστήσει και εναρμονιστεί φυσικά όσα προέρχονται από αυτήν; Αλλά νομίζω δεν θα χρειαστεί κανένας κόπος για την απόδειξη αυτού· διότι αμέσως θα συμφωνήσει μαζί μας και ο ίδιος ο αντίπαλος ότι, αν δεν υπάρξει κάποια φροντίδα για τους κορμούς, ούτε τα ίδια τα κλήματα θα μπορούσαν να αναπτυχθούν σωστά. Επειδή λοιπόν ο Χριστός ονόμασε τον εαυτό του άμπελο, και όμως ο κορμός της αμπέλου έχει και αυτός ανάγκη από τη φροντίδα του γεωργού, ειδάλλως οπωσδήποτε θα υποστεί βλάβη· θα συμπεράνουμε λοιπόν ότι ο Υιός βρίσκεται στη δική μας τάξη, και ότι έχει ανάγκη μαζί με εμάς από την επιμέλεια του Πατέρα, για να μην μεταβληθεί και ο ίδιος σε κάτι άλλο από αυτό που είναι, και εκπέσει από τη δική του τάξη, δηλαδή από την εγγενή του σταθερότητα. Διότι σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει τελικά η παιδαριώδης ένσταση εκείνων που συνηθίζουν να θεομαχούν.

Επομένως, ταυτόχρονα δείχνει σαφώς ως παράδειγμα στους μαθητές του την μελλοντική ομορφιά εκείνων που πρόκειται να καθαριστούν, και ενθαρρύνει τους ίδιους ακόμη περισσότερο να αναλάβουν πλουσιότερη αρετή, αποδεικνύοντας ότι δεν υπήρξε μάταιη η αφοσίωσή τους και η διαπαιδαγώγησή τους από τη διδασκαλία που τους δόθηκε - εννοούμε προφανώς την ευαγγελική - μέσω της οποίας οι ίδιοι επρόκειτο να ωφελήσουν τους ανθρώπους σε όλη την οικουμένη, προσφέροντας τους εαυτούς τους ως πρότυπο σε όσους πιστεύουν στον Χριστό. Διότι έχει γραφεί για τους αγίους ότι πρέπει να αναλογιζόμαστε "την έκβαση της αναστροφής" τους και να μιμούμαστε την ίδια την πίστη τους. Και ο Παύλος προτρέπει αυτούς που λατρεύουν τον Θεό να γίνονται μιμητές του. <Μείνετε ενωμένοι μαζί μου, και εγώ μαζί σας. Όπως το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, εάν δεν παραμείνει στην άμπελο, έτσι ούτε και εσείς, εάν δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου.> Θα γνωρίσουμε πάλι, και μέσω της ακριβούς θεωρίας των προκειμένων εδαφίων, ότι το πρώτο έργο της αναγκαίας και θεοφιλούς σπουδής, είναι το να γίνει κάποιος αποδεκτός από τον Χριστό μέσω της ειλικρινούς και αληθινής πίστεως. Διότι αυτό ακριβώς σημαίνει το να συγκαταλέγεται πλέον κανείς στα κλήματα που είναι προσκολλημένα στην αληθινή άμπελο, δηλαδή στον Χριστό.

Τίποτα άλλο, όπως μου φαίνεται, ή μάλλον ολοκάθαρα ισχύει αυτό που πολύ σωστά έχει λεχθεί από τον Παύλο: «Ώστε εκείνος που νομίζει ότι στέκεται, ας προσέχει μήπως πέσει». Διότι αμέτρητα ολισθήματα θα μπορούσαν να συναντήσουν ακόμη και εκείνους που ήδη νομίζουν ότι στέκονται σταθερά, εάν δεν φροντίζουν με πάρα πολλή προσοχή να διαφεύγουν με επιτυχία τις καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται. Νομίζω δε ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα του εαυτού μας με κάθε μετριοπάθεια και νήψη, έστω κι αν κάποιος νομίζει ότι είναι κάπως εδραιωμένος χάρη στην πρόοδο που έχει ήδη επιτύχει στην κατόρθωση των αγαθών έργων. Διότι το ποια και πόση ζημία υφίσταται κάποιος, όταν αποκόπτεται από τη συμφυΐα του με τον Θεό παραπατώντας από ραθυμία σε πράγματα που δεν έπρεπε, το κατέδειξε αναγκαίως προσθέτοντας: «Όπως το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, εάν δεν μείνει στην άμπελο, έτσι ούτε και εσείς, εάν δεν μείνετε σε εμένα». Διότι εάν το κλήμα δεν έχει τη ζωοποιό ικμάδα που του χορηγείται από την άμπελο σαν από μητέρα, πώς θα γεννήσει το σταφύλι, ή ποιον και από πού θα βγάλει καρπό; Αναλόγως λοιπόν θα κατανοήσεις όσα ειπώθηκαν και για εμάς τους ίδιους. Διότι κανένας καρπός αρετής δεν πρόκειται ποτέ να βλαστήσει μέσα μας, εάν έχουμε εκπέσει από τη συνάφεια με τον Χριστό. Εάν όμως παραμένουμε συνδεδεμένοι με Εκείνον που έχει τη δύναμη να μας πλουτίζει και να μας ανατρέφει στην ευσέβεια, σαν με ζωοποιό ύδωρ, διά της χορηγίας και της χάριτος του Πνεύματος, τότε και η ικανότητα της καρποφορίας θα μας δοθεί πολύ εύκολα.

Και εμείς εξαρτώμαστε από αυτόν σαν τα κλήματα, γεμίζοντας από τη ζωοποιό του ικμάδα. Και γι' αυτό ακριβώς έλεγε ξεκάθαρα: «Εγώ είμαι η αληθινή άμπελος, και ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός· κάθε κλήμα πάνω μου που δεν φέρει καρπό το αφαιρεί, και κάθε κλήμα που φέρει καρπό το καθαρίζει, για να φέρει περισσότερο καρπό». Επειδή λοιπόν έχουμε ενωθεί στενά μαζί του μέσω της οικειότητας, προφανώς της πνευματικής, έχουμε καταστεί καρποφόροι. Και ως προς αυτό μας στερεώνει λέγοντας ο ίδιος: «Μείνετε ενωμένοι μαζί μου, και εγώ μαζί σας. Όπως το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, εάν δεν μείνει στην άμπελο, έτσι ούτε και εσείς, εάν δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς είστε τα κλήματα. Εκείνος που μένει μαζί μου, και εγώ μαζί του, αυτός φέρει πολύ καρπό, διότι χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε απολύτως τίποτα». Επομένως, εγώ λέω ότι πρέπει οπωσδήποτε να παραμένουμε στερεά προσηλωμένοι, μέσω της πίστεως, της αγάπης και της απόλυτης υπακοής στα πάντα, στην αληθινή άμπελο, δηλαδή στον Χριστό.

Διότι θυμόμαστε τον προφήτη Ζαχαρία που έχει γράψει ότι στεκόταν κάποιος από τους αγίους αγγέλους, αναφέροντας ικεσίες υπέρ της Ιερουσαλήμ και λέγοντας: «Κύριε παντοκράτορ, μέχρι πότε δεν θα ελεήσεις την Ιερουσαλήμ και τις πόλεις του Ιούδα, τις οποίες παραβλέπεις αυτό το εβδομηκοστό έτος;» Αλλά είναι γραμμένο και στην Έξοδο, πως όταν ο άρχοντας της γης των Αιγυπτίων καταδίωκε τους Ισραηλίτες μαζί με τους δικούς του υπασπιστές, και έπειτα, καθώς επρόκειτο να εμπλακεί σε μάχη μαζί τους, στάθηκε άγγελος Θεού ανάμεσα στο στρατόπεδο των υιών του Ισραήλ και στους Αιγυπτίους, και δεν συγκρούστηκαν μεταξύ τους όλη τη νύχτα. Επομένως, δεν είναι καθόλου παράλογο να θεωρήσουμε και εδώ ότι ο άγγελος που προΐσταται της Συναγωγής αναπέμπει ικεσίες υπέρ αυτής. Αν πάλι κάποιος έλεγε ότι ο Υιός είναι ο γεωργός, και αυτό θα είχε μια ερμηνεία καθόλου αταίριαστη με τους ορθούς συλλογισμούς. Διότι είναι Παράκλητός μας προς τον Πατέρα, ιλαστήριο και γεωργός των ψυχών μας. Και πράγματι, ο ίδιος είπε για τον εαυτό του: «Βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του.» Αλλά αυτό δεν θα μειώσει καθόλου τη δόξα του Υιού, το να περιβληθεί δηλαδή το πρόσωπο του γεωργού. Επειδή διαπιστώνεται ότι και ο ίδιος ο Πατέρας έχει λάβει αυτήν την ιδιότητα, χωρίς ποτέ να υποστεί καμία μομφή εξαιτίας αυτού του λόγου. Διότι ο Υιός είπε στους αγίους αποστόλους: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός.»

Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να εισέλθουμε πλούσιοι στην πόλη και την πατρίδα μας. Είμαστε πνευματικοί έμποροι, αδελφοί, που αναζητούμε τον πολύτιμο μαργαρίτη, ο οποίος είναι ο Χριστός, ο Σωτήρας μας, το καύχημα και ο ασύλητος θησαυρός μας. Γι' αυτό με πολλή επιμέλεια ας Τον αποκτήσουμε. Μακάριος και τρισμακάριος είναι αυτός που φρόντισε να Τον αποκτήσει, ενώ πανάθλιος εκείνος που αμέλησε να αποκτήσει τον Κτίστη των πάντων και να αποκτηθεί από Αυτόν. Αγνοείτε, αδελφοί, ότι είμαστε κλήμα της αληθινής αμπέλου, η οποία είναι ο Κύριος; Προσέχετε, λοιπόν, μήπως βρεθεί κανείς άκαρπος. Διότι ο Πατέρας της αλήθειας είναι ο γεωργός. Καλλιεργεί αυτήν την άμπελο, και εκείνους που φέρνουν καρπό τους περιποιείται, για να φέρουν περισσότερο καρπό· ενώ εκείνους που δεν κάνουν καρπό τους αποκόπτει και τους ρίχνει έξω από τον αμπελώνα, για να καούν στη φωτιά. Προσέχετε, λοιπόν, τους εαυτούς σας να μη βρεθείτε άκαρποι, και αφού αποκοπείτε παραδοθείτε στο πυρ. Ομοίως είμαστε καλός σπόρος, τον οποίο έσπειρε ο Ποιητής του ουρανού και της γης, ο Χριστός, ο οικοδεσπότης.

Κατά τη γέννηση έτσι, και αλλιώς μετά τη γέννηση· κατά την ανάπτυξη διαφορετικά, και κατά την ενηλικίωση αλλιώς. Και καθεξής πρέπει να γνωρίζουμε ότι κάθε τρόπος έχει προσαρμοστεί στον κατάλληλο καιρό. Αλλά πίστευε στα όσα έχουν λεχθεί· διότι και ο ίδιος ο Σωτήρας είπε, ότι «εγώ είμαι», λέει, «η άμπελος, εσείς τα κλήματα· ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός». Έχω δε να σου δώσω και από την τέχνη μια απόδειξη για όσα ειπώθηκαν. Στις αμυγδαλιές εγκεντρίζουν βλαστούς από άριστα δέντρα· άλλοι πάλι κάνουν ενοφθαλμισμό· το ίδιο ομοίως κάνουν και στα αμπέλια.

Κάθε κλήμα που δεν φέρει καρπό επάνω μου, το αφαιρεί· και κάθε κλήμα που φέρει καρπό, το καθαρίζει, για να φέρει περισσότερο καρπό. Εσείς είστε ήδη καθαροί εξαιτίας του λόγου που σας έχω διδάξει· μείνετε ενωμένοι μαζί μου, κι εγώ μαζί σας. Όπως ακριβώς το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, εάν δεν παραμείνει στην άμπελο, έτσι κι εσείς, εάν δεν παραμείνετε σε εμένα. Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα. Εκείνος που μένει σε εμένα, κι εγώ σε αυτόν, αυτός φέρει πολύ καρπό· διότι χωρίς εμένα δεν μπορείτε να φέρετε καρπό. Τα τέλη, λοιπόν, της προηγούμενης αμπέλου τα περιέγραψε ο ψαλμός που προηγήθηκε· ενώ για την αληθινή άμπελο, το τι είδους φυτουργό και γεωργό έχει, καθώς και τι είδους κλήματα και σταφύλια, μας το παρουσιάζει η σωτήρια διδασκαλία. Από τα δικά της κλήματα, επομένως, τα οποία διαδόθηκαν σε όλη την οικουμένη, συγκροτήθηκαν αμπελώνες· και οι καρποί τους, συγκεντρωμένοι από κοινού στις εκκλησίες όλης της οικουμένης, δημιούργησαν μεγάλο πλήθος από ληνούς· για χάρη των οποίων, μέσω του Αγίου Πνεύματος, αναφωνήθηκαν προφητικά οι Επιλήνιοι ψαλμοί.

Ιδού, επιθύμησα τις εντολές σου· με τη δικαιοσύνη σου χάρισέ μου ζωή. Τα πάντα οι άγιοι τα αναφέρουν στον Θεό, διδάσκοντάς μας ότι χωρίς τον Θεό δεν μπορούμε τίποτα. Διότι εάν δεν μείνετε μέσα μου, λέει, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Αλλά ίσως κάποιος πει: Αν τα πάντα αναφέρονται στον Θεό, πού είναι αυτό που εξαρτάται από εμένα; Ειδάλλως, παντού έχει συμπλέξει αυτά που προέρχονται από τον Θεό με αυτά που εξαρτώνται από εμάς.

«Όταν όμως αποστρέψεις το πρόσωπό σου, θα ταραχθούν. Θα αφαιρέσεις το πνεύμα τους, και θα εκλείψουν και στο χώμα τους θα επιστρέψουν. Θα εξαποστείλεις το πνεύμα σου, και θα κτισθούν, και θα ανακαινίσεις το πρόσωπο της γης». Σε τι, άραγε, θα διέφεραν αυτά από τη σκέψη του φιλοσόφου, ο οποίος ισχυρίζεται ότι: «όταν μεν ο Θεός βλέπει και είναι στραμμένος προς τον καθένα μας, συμβαίνει τότε τα σώματα να ζουν και να ζωογονούνται, δεχόμενα τη φροντίδα του Θεού με τις προβολές του, όταν όμως ο Θεός επιστρέφει στη δική του περιωπή, αυτά σβήνουν;» Και πάλι εξάλλου, όταν ο σωτήριος λόγος λέει σε εμάς: «Εγώ είμαι η άμπελος, ο πατέρας μου ο γεωργός, εσείς τα κλήματα», άκουσε πώς θεολογεί ο Νουμήνιος για το δεύτερο αίτιο: «Όπως ακριβώς, πάλι, η σχέση (αναλογία) που έχει ο γεωργός αναφέρεται προς εκείνον που φυτεύει, την ίδια ακριβώς σχέση έχει ο πρώτος Θεός προς τον δημιουργό. Διότι ο μεν πρώτος, όντας ο σπόρος κάθε ψυχής, σπέρνει σε όλα ανεξαιρέτως τα όντα που μετέχουν σε αυτόν· ενώ ο νομοθέτης φυτεύει, διανέμει και μεταφυτεύει στον καθένα μας όσα έχουν προκαταβληθεί από εκεί».

Για να κατανοήσεις δε μια φυτεία άξια του θείου χεριού και της θείας εργασίας, θυμήσου τα όσα ειπώθηκαν στο Ευαγγέλιο από τον Κύριο προς τους μαθητές, ότι «Εσείς είστε τα κλήματα, και ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός»· προφανώς, επειδή φυτεύτηκαν από εκείνον. Σε αυτήν τη φυτεία ανήκουν και όσοι είναι φυτεμένοι στον οίκο του Κυρίου, όπως έχει γραφτεί, και οι οποίοι ανθίζουν στις αυλές του Θεού μας. Το ίδιο αναφέρεται και στον προφήτη: «Εγώ φύτεψα άμπελο καρποφόρα, εξ ολοκλήρου αληθινή». Ο δε μιμητής του Χριστού Παύλος αποτολμά και λέει ότι «Είμαστε συνεργοί του Θεού· εσείς είστε γεώργιο του Θεού»· «Εγώ φύτεψα, ο Απολλώς πότισε, ο Θεός όμως έδωσε την αύξηση». Και ο δίκαιος επίσης στον Δαβίδ παρομοιάζεται με το δέντρο που είναι φυτεμένο κοντά στα ρεύματα των υδάτων, το οποίο θα δώσει τον καρπό του στην εποχή του και το φύλλωμά του δεν θα πέσει· και πάλι: «Ο δίκαιος θα ανθίσει σαν τον φοίνικα»· και: «Άμπελο από την Αίγυπτο μετέφερες, εξεδίωξες έθνη και την φύτεψες».

Εμείς· διότι άκουσέ τον πάλι να λέει: «εσείς είστε τα κλήματα, ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός». Ο Πατέρας, λοιπόν, μέσω του Υιού, συμφιλιώνοντάς μας με τον εαυτό του, χωρίς να υπολογίζει τα παραπτώματά μας, δεν μας καλεί ως παραδομένους στα άτοπα έργα, αλλά ως αργούς, αν και ακόμη και η αργία είναι αμαρτία· διότι και για κάθε αργό λόγο θα λογοδοτήσουμε. Αλλά, όπως είπα, ο Θεός, παραβλέποντας τις προηγούμενες αμαρτίες του καθενός, μας προσκαλεί ξανά και ξανά. Και μας καλεί για να κάνουμε τι; Για να εργαστούμε στον αμπελώνα· και αυτό σημαίνει να κοπιάζουμε για τα κλήματα, δηλαδή για τον ίδιο μας τον εαυτό· έπειτα, ω του ανείκαστου μεγέθους της φιλανθρωπίας, μας υπόσχεται και μας δίνει μισθό επειδή κοπιάζουμε για τους εαυτούς μας. Ελάτε, λέει, λάβετε αιώνια ζωή, η οποία χορηγείται πλουσιοπάροχα από εμένα· και για τον κόπο της οδοιπορίας και για την ίδια την επιθυμία σας να τη λάβετε από εμένα, εγώ θα σας καταβάλω τον μισθό σαν να ήμουν οφειλέτης.

Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, και βάλε καλά στο νου σου εκείνο, παρθένε νύμφη του Χριστού, κλήμα της αμπέλου της ζωής, όπως ειπώθηκε πιο πάνω. Διότι λέγει ο Κύριος: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός· κάθε κλήμα που παραμένει ενωμένο μαζί μου και φέρει καρπό, το καθαρίζει, για να φέρει περισσότερο καρπό». Θεώρησε, λοιπόν, αυτή τη φροντίδα για σένα ως απόδειξη του καρπού της παρθενίας σου και της αγάπης του Νυμφίου προς εσένα. Και μάλλον να χαίρεσαι και να ανταποδίδεις με φιλότιμο την υπακοή προς Αυτόν. Εξάλλου, και ο χρυσός, όταν δεχθεί κάποια πρόσμειξη χαλκού, ονομάζεται κίβδηλος· ο χαλκός όμως, όταν δεχθεί ρινίσματα χρυσού που λιώνουν πάνω του, φαίνεται πιο λαμπρός από τον εαυτό του και πιο στιλπνός. Έτσι, το να επιθυμούν, ω παρθένε, εσένα και τα δικά σου έργα εκείνες που δεν είναι παρθένες αποτελεί δόξα, ενώ το να επιθυμείς εσύ εκείνες φέρνει σε σένα ατιμία· διότι η επιθυμία αυτή σε στρέφει και πάλι στον κόσμο, αφενός επειδή εσύ, που έχεις πεθάνει για τον κόσμο, διατηρείς σχέσεις και συμπορεύεσαι με εκείνους που ζουν μέσα στον κόσμο, και αφετέρου επειδή επιθυμείς να προστεθούν σε αυτούς εκείνα που και οι ίδιοι θα επιθυμούσαν για τον εαυτό τους και τους συγγενείς τους, δηλαδή κάθε είδους βιοτική ευμάρεια, πλούτος, περιφάνεια, δόξα και η ευθυμία που προέρχεται από αυτά· και έτσι θα σου συμβεί να εκπέσεις από το θέλημα του Νυμφίου σου.

Και ο ίδιος ο Κύριος έλεγε στους μαθητές: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός». Και αλλού πάλι για τον εαυτό του: «Βγήκε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του»· ο δε σπόρος αυτός είναι ο λόγος της διδασκαλίας.

Αμπελώνας του Κυρίου Σαβαώθ είναι ο οίκος του Ισραήλ, κατά τον Ησαΐα, δηλαδή όλοι όσοι γνωρίζουν την ευσέβεια. Αλλά ο αμπελώνας αυτός τυγχάνει της επιμέλειας και της κηδεμονίας του Θεού, όταν φέρει θεοφιλή καρπό. Αν όμως παραγάγει αγκάθια αντί για σταφύλια, δηλαδή τα κεντριά του θανάτου που είναι οι αμαρτίες, εγκαταλείπεται ατημέλητος, εκτίθεται προς καταπάτηση στα όντως θηρία και στους πονηρούς δαίμονες και παραδίδεται στο πυρ για να καεί. Γι' αυτό και ο Κύριος, λέγοντας στους μαθητές Του: «εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα, ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός», πρόσθεσε: «κάθε κλήμα που είναι ενωμένο μαζί μου και φέρει καρπό, το καθαρίζει, για να φέρει περισσότερο καρπό· ενώ εκείνο που δεν φέρει καρπό, πετιέται έξω όπως το κλήμα και ξεραίνεται, και τα συγκεντρώνουν και τα ρίχνουν στο πυρ και καίγονται». Ότι δε Εκείνος που μας δημιούργησε μας θεωρεί ως δικό Του ποίμνιο, το έδειξε όταν έλεγε προς τον κορυφαίο του κορυφαίου χορού των Αποστόλων: «Πέτρε, με αγαπάς; ποίμαινε τα αρνία μου, ποίμαινε τα πρόβατά μου». Διότι όλοι εμείς πλανηθήκαμε σαν πρόβατα και χαθήκαμε σαν τη δραχμή που έπεσε από το δεσποτικό χέρι. Ήλθε όμως ο καλός ποιμένας, ο κατά φύσιν δεσπότης, μας αναζήτησε, μας βρήκε, μας έσωσε και μας ένωσε με τον Εαυτό Του με τρόπο άρρητο.

Φέρε μου εδώ τον αγνώμονα αιρετικό, τον παράσιτο Ιουδαίο, που λέει ότι ο Θεός γέννησε και υπέστη ρεύση. Διεφθαρμένε, άθλιε και ταλαίπωρε, τέτοια πράγματα υποθέτεις για τον Θεό; Αλλά εμείς δεν φρονούμε έτσι, μη γένοιτο, αλλά ότι ο Πατέρας γέννησε Υιό, μόνος μόνον, Θεός Θεόν, τέλειος τέλειον· διότι αυτά είναι τα φρονήματα των Χριστιανών. Επειδή, λοιπόν, νομίζεις ότι μπορείς να περιεργάζεσαι τα άνω, πες μου για τα δικά σου, αν νομίζεις ότι τα γνωρίζεις: Πώς, όταν ρίχτηκαν τα χρυσά αντικείμενα στη φωτιά, βγήκε το μοσχάρι; Χαλκουργός δεν το κατασκεύασε, χυτευτής δεν υπήρχε· πώς βγήκε το μοσχάρι, τολμάς να πεις; Αν δεν γνωρίζεις τα κάτω, πώς περιεργάζεσαι τα άνω; Αυτός που δεν κατανοεί τα δικά του, πώς περιεργάζεται τα ξένα; Και μας προβάλλουν τα ευαγγελικά λόγια του ίδιου του Υιού που λέει στους μαθητές: Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς είστε τα κλήματα, ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός. Βλέπεις, λέει, ότι δημιούργησε τον Υιό; Διότι, αν ο γεωργός δεν καλλιεργήσει την άμπελο, δεν μπορεί να είναι χρήσιμη. Και νομίζουν ότι λένε κάτι σπουδαίο και ενάρετο. Αλλά δώστε μου την προσοχή σας, παρακαλώ. Μίλησα προς τους αγνώμονες Ιουδαίους· ας μιλήσω και προς τους αναίσχυντους αιρετικούς: Μπορείς να μου πεις, αγνώμονα και αναίσχυντε αιρετικέ, ότι ο γεωργός δεν τρέφεται από την άμπελο;

Διότι εσύ γνωρίζεις και τη μανία του σατανά εναντίον μας και την αδυναμία της φύσης μας, αφού εσύ την έπλασες και εσύ την ανέλαβες για να τη σώσεις. Γι' αυτό και, γνωρίζοντας καλά την ασθένειά της, μας παρήγγειλες ότι: «Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα» και «όπως το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, εάν δεν μείνει στο αμπέλι, έτσι ούτε και εσείς». Γι' αυτό αξίωσέ μας να προσκολληθούμε σε εσένα, Κύριε, όπως το κλήμα στο αμπέλι, ώστε, όπως το αμπέλι βλαστάνει το κλήμα, το κλήμα τον καρπό και ο καρπός το κρασί, έτσι αξίωσε και εμάς, Κύριε, να καρποφορήσουμε για εσένα αρετές ένθεων πράξεων και καρπών. Και όπως ο καρπός του αμπελιού πατιέται στο πατητήρι και γίνεται μούστος και τελειοποιείται σε κρασί που ευφραίνει τον γεωργό, έτσι ευδόκησε και για εμάς, Κύριε, να ευφράνουμε τη δική σου αγαθότητα, του γεωργού των πάντων.

Διότι είναι ανάγκη να έχουμε κοινωνία φρονημάτων με εκείνον με τον οποίο έχουμε κοινωνία αίματος, και να μην είμαστε στα μεν ενωμένοι και στα δε διχασμένοι, ούτε με τον έναν τρόπο να αγαπούμε και με τον άλλον να πολεμούμε, ούτε να είμαστε μεν τέκνα, αλλά επιλήψιμα, και μέλη μεν, αλλά νεκρά, για τα οποία δεν υπάρχει κανένα όφελος από το ότι ενώθηκαν και γεννήθηκαν, όπως ακριβώς συμβαίνει με το κλήμα που έχει αποκοπεί από την αληθινή άμπελο, του οποίου το τέλος είναι να πεταχτεί έξω, να ξεραθεί και να ριχτεί στη φωτιά.

Ότι σίκερα ονομάζεται καθετί που προκαλεί μέθη, εκτός από τον οίνο που προέρχεται από τα αμπέλια. Ότι υπάρχουν δύο είδη αμπέλου στην Αγία Γραφή: η πολύ καλή και η πολύ κακή. Διότι λέει ο Κύριος: «Εγώ είμαι η άμπελος η αληθινή, εσείς τα κλήματα». Η δε κακή και άγρια είναι ο διάβολος, ο οποίος αποστάζει λύσσα, όπως ακριβώς και ο Μωυσής, περιγράφοντας γι' αυτόν, λέει: «Διότι η άμπελός τους προέρχεται από την άμπελο των Σοδόμων, και η κληματαριά τους από τα Γόμορρα» και τα εξής.

Και καθώς πολλές φορές αναφέραμε την παραβολή του γεωργού, ότι, αφού κοπιάσει και ρίξει τον σπόρο στη γη, οφείλει να περιμένει και τη βροχή από τον ουρανό. Διότι, εάν δεν εμφανιστούν σύννεφα και δεν φυσήξουν άνεμοι, δεν ωφέλησε σε τίποτα ο κόπος του γεωργού, επειδή ο σπόρος παραμένει γυμνός στο έδαφος — αυτό να το εφαρμόσεις και στα πνευματικά. Εάν ο άνθρωπος παραμείνει μόνο στη δική του εργασία και δεν δεχθεί κάτι ξένο προς τη φύση του, δεν μπορεί να αποδώσει καρπούς άξιους στον Κύριο. Και ποια είναι η εργασία του ανθρώπου; Η αποταγή, η έξοδος από τον κόσμο, η υπομονή στην προσευχή, η αγρυπνία, η αγάπη προς τον Θεό και τους αδελφούς· αυτά είναι τα δικά του έργα. Αλλά, εάν παραμείνει στη δική του εργασία και δεν ελπίζει να δεχθεί κάτι άλλο, και δεν φυσήξουν οι άνεμοι του Αγίου Πνεύματος στην ψυχή του, και εάν δεν εμφανιστούν ουράνια σύννεφα και δεν κατέβει βροχή από τον ουρανό για να ποτίσει την ψυχή, δεν μπορεί ο άνθρωπος να αποδώσει καρπούς άξιους στον Κύριο. Είναι γραμμένο δε ότι ο γεωργός, όταν δει το κλήμα να φέρει καρπό, το καθαρίζει, για να δώσει περισσότερο, ενώ αυτό που δεν φέρει καρπό το ξεριζώνει και το ρίχνει στη φωτιά. Επομένως, το χρέος του ανθρώπου είναι αυτό, είτε νηστεύει είτε αγρυπνεί είτε προσεύχεται είτε κάνει κάτι καλό, να τα αποδίδει όλα στον Κύριο, λέγοντας τούτο: «Αν δεν με είχε ενδυναμώσει ο Θεός, δεν θα μπορούσα να νηστεύσω ή να προσευχηθώ ή να βγω από τον κόσμο».

Και όπως πολλές φορές αναφέραμε την παραβολή του γεωργού, ότι, κοπιάζοντας και ρίχνοντας τον σπόρο στη γη, οφείλει να περιμένει και τη βροχή από ψηλά —διότι, εάν δεν φανούν σύννεφα και δεν φυσήξουν άνεμοι, σε τίποτα δεν ωφέλησε ο κόπος του γεωργού, επειδή ο σπόρος παραμένει γυμνός— έτσι να σκεφτείς και για τα πνευματικά. Εάν ο άνθρωπος περιοριστεί μόνο στη δική του εργασία και δεν δεχθεί κάτι ξένο προς τη φύση του, δεν μπορεί να αποδώσει καρπούς άξιους στον Κύριο. Και ποια είναι η εργασία του ανθρώπου; Η αποταγή, η έξοδος από τον κόσμο, η υπομονή στην προσευχή, η αγρυπνία, η αγάπη προς τον Θεό και τους αδελφούς. Αυτά είναι τα δικά του έργα. Αλλά, εάν μείνει μόνο στη δική του εργασία και δεν ελπίζει να δεχθεί κάτι άλλο, και δεν φυσήξουν οι άνεμοι του Αγίου Πνεύματος μέσα στην ψυχή, και εάν δεν εμφανιστούν ουράνια σύννεφα και δεν έρθει βροχή από τον ουρανό για να ποτίσει την ψυχή, δεν μπορεί ο άνθρωπος να αποδώσει καρπούς άξιους στον Κύριο. Διότι έχει γραφτεί ότι ο γεωργός, όταν δει το κλήμα να φέρει καρπούς, το καθαρίζει, για να φέρει περισσότερους, ενώ εκείνο που δεν φέρει καρπό το ξεριζώνει και το παραδίδει στη φωτιά για να καεί.

Διδάχθηκες, λοιπόν, αγαπητέ, ότι η βασιλεία των ουρανών βρίσκεται μέσα σου, αν το θέλεις, και όλα τα αιώνια αγαθά είναι στα χέρια σου. Βιάσου, επομένως, να δεις, να λάβεις και να αποκτήσεις μέσα σου τα αποταμιευμένα αγαθά, και μην τα στερηθείς όλα αυτά από την ψευδαίσθηση ότι ήδη τα έχεις· κλάψε, προσκύνησε, όπως κάποτε ο τυφλός, έτσι και τώρα και εσύ, και πες: «Ελέησέ με, Υιέ του Θεού, και άνοιξε τα μάτια της ψυχής μου, για να δω το φως του κόσμου, εσένα τον Θεό, και να γίνω και εγώ υιός της θείας ημέρας· και μην με εγκαταλείψεις άμοιρο της θεότητάς σου, ως ανάξιο, Αγαθέ. Εμφανίσου σε εμένα, Κύριε, για να γνωρίσω ότι με αγάπησες, επειδή τήρησα, Δέσποτα, τις θείες εντολές σου. Στείλε τον Παράκλητο, Ελεήμον, και σε εμένα, για να με διδάξει Εκείνος τα περί εσού και να μου αναγγείλει τα δικά σου, ω Θεέ των πάντων. Λάμψε σε εμένα το αληθινό φως, Εύσπλαχνε, για να δω τη δόξα σου, την οποία είχες κοντά στον Πατέρα σου προτού να δημιουργηθεί ο κόσμος. Μείνε, όπως είπες, και μέσα μου, για να αξιωθώ και εγώ να μείνω μέσα σε εσένα και να εισέλθω τότε με επίγνωση σε εσένα και με επίγνωση να σε αποκτήσω μέσα μου. Θέλησε να μορφωθείς μέσα μου, Αόρατε, ώστε, βλέποντας το ασύλληπτο κάλλος σου, να φορέσω την εικόνα σου, Επουράνιε, και να λησμονήσω όλα τα ορατά».

Ώ του θαύματος, ότι ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό πνευματικά και σωματικά, εφόσον η ψυχή δεν χωρίζεται από τον νου, ούτε το σώμα από την ψυχή, αλλά με την ουσιώδη ένωση γίνεται τρισυπόστατος κατά χάριν και ο άνθρωπος, ένας κατά θέσιν Θεός, από σώμα και ψυχή και από το θείο Πνεύμα του οποίου μετέσχε, και εκπληρώνεται τότε το λεχθέν υπό του προφήτη Δαβίδ: «Εγώ είπα: θεοί είστε και υιοί του Υψίστου όλοι», υιοί του Υψίστου, δηλαδή κατά την εικόνα του Υψίστου και καθ' ομοίωσιν, γεννήματα θεία από το θείο Πνεύμα, προς τους οποίους εύλογα είπε και πάντοτε λέγει ο Κύριος: «Μείνετε σε εμένα, για να φέρετε πολύν καρπό» —καρπό εννοεί τα πλήθη εκείνων που σώζονται μέσω αυτών— «το κλήμα», λέει, «εάν δεν μείνει στην άμπελο ξηραίνεται και ρίχνεται στο πυρ· μείνετε λοιπόν εσείς σε εμένα κι εγώ σε εσάς.» Πώς λοιπόν μένει σε εμάς και πώς πάλι μένουμε εμείς σε αυτόν, ο ίδιος ο Κύριος το δίδαξε λέγοντας: «Εσύ, Πατέρα, σε εμένα κι εγώ σε εσένα, και αυτοί σε εμένα κι εγώ σε αυτούς.» Και θέλοντας να το βεβαιώσει αυτό επαναλαμβάνει τον λόγο και λέει: «Αυτοί σε εμένα κι εγώ σε αυτούς, όπως εσύ, Πατέρα, σε εμένα κι εγώ σε εσένα», και επιπλέον, προς πλήρη διαβεβαίωση των ακροατών, προσθέτει λέγοντας: «Όπως με αγάπησες, αγάπησα κι εγώ αυτούς, και αυτοί γνώρισαν ότι εσύ με απέστειλες.»

Εάν λοιπόν κάποιος χριστιανός δεν υπέστη αυτήν την καλή αλλοίωση, ας μην κατηγορεί τη φύση του, αλλά τον εαυτό του. Διότι λέει ο απόστολος: «Εκείνος που προσκολλάται στον Κύριο, γίνεται ένα πνεύμα με Αυτόν», και ο Κύριος: «Μείνετε ενωμένοι μαζί μου, κι εγώ μαζί σας. Όπως το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του αν δεν μείνει στο αμπέλι, έτσι ούτε και εσείς, αν δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Εγώ είμαι το αμπέλι, εσείς τα κλήματα. Εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου κι εγώ μαζί του, αυτός φέρει πολύ καρπό, διότι χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Αν κάποιος δεν μείνει ενωμένος μαζί μου, πετάγεται έξω σαν το κλήμα και ξεραίνεται. Μείνετε, λοιπόν, στην αγάπη μου. Διότι, αν τηρήσετε τις εντολές μου, θα μείνετε στην αγάπη μου, όπως κι εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του Πατέρα μου και μένω στην αγάπη του», και πάλι: «Από αυτό θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας.» Και πράγματι, κάθε μαθητής αναγνωρίζεται από τον δάσκαλό του: ο γραμματικός, ο ρήτορας, ο φιλόσοφος, ο ξυλουργός, ο υφαντής, ο υποδηματοποιός. Έτσι και αυτός που έχει αγάπη αναγνωρίζεται από τον καλό δάσκαλο, τον Χριστό και Θεό που μας αγάπησε, ώστε να γίνει άνθρωπος και να δώσει τη ζωή του ως λύτρο για εμάς. Εκείνος όμως που δεν έχει αγάπη, πώς μπορεί να είναι χριστιανός;

Όποιος λοιπόν ντύνεται τον Χριστό, πώς θα αμαρτήσει; Εκείνος όμως που ακόμη αμαρτάνει, δεν έχει ντυθεί ακόμη τον Χριστό. Με την ελπίδα λοιπόν να ντυθεί τον Χριστό ας αγωνίζεται κάθε χριστιανός, επικαλούμενος Αυτόν νύχτα και ημέρα, με νηστεία και κλαυθμό, ώστε να μην απαξιώσει να γίνει ένδυμα σε αυτόν που Τον παρακαλεί με πίστη· τον Οποίο, αφού φόρεσε από το θείο βάπτισμα, είτε αγνόησε είτε περιφρόνησε, και βρέθηκε μεν γυμνός, αμαρτάνοντας εξαιτίας της γύμνωσης, αλλά δεν εγκαταλείφθηκε εντελώς· και γι' αυτό και τη γύμνωση αναγνωρίζει και το ένδυμα επικαλείται και ζητά με συντριβή πνεύματος. Διότι, εκείνος που δεν έχει ντυθεί τον Χριστό, Εκείνον που δεν έπραξε αμαρτία και στο στόμα του δεν βρέθηκε δόλος, πώς θα μπορέσει να τηρήσει τις εντολές Του, όταν λέει, Ότι χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, όπως ακριβώς ούτε το κλήμα μπορεί να καρποφορήσει χωρίς την άμπελο; Ο Χριστός λοιπόν δεν παραγγέλλει απλώς να πιστεύουμε σε Αυτόν, και ότι αυτό μόνο είναι σωτηρία, αλλά σε όσους πιστεύουν σε Αυτόν δίνει και δηνάρια.

ιδ'. Περί του Θωμά που αγνοούσε πού πηγαίνει ο Κύριος. Περί του Ιούδα του Θαδδαίου που ρωτούσε τον Ιησού. Περί του Παρακλήτου. ιε'. Περί της αληθινής αμπέλου, και του γεωργού, και του κλήματος. ιστ'. Περί του Ιησού που προλέγει όσα πρόκειται να συμβούν στους μαθητές. Περί του ρητού «Λίγο ακόμη, και θα με δείτε». Περί του ότι ο Πατέρας θα δώσει όσα τυχόν ζητήσουν.

Για ποιους τα λες αυτά; «Εσείς, λέει, είστε καθαροί χάρη στον λόγο που σας έχω πει.» Πρόσεξε, πιο πάνω έλεγε ότι ο Πατέρας είναι αυτός που καθαρίζει. Τώρα πάλι παρουσιάζει τον εαυτό του ως εκείνον που φροντίζει. Μία είναι, επομένως, η ενέργεια του Πατρός και του Υιού. Εγώ, λέει, σας καθάρισα μέσω της διδασκαλίας μου. Οφείλετε λοιπόν από την πλευρά σας να επιδείξετε τα δικά σας έργα. Γι' αυτό και προσθέτει: «Μείνετε σε μένα, και εγώ σε σας. Όπως το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, εάν δεν μείνει στην άμπελο, έτσι ούτε και εσείς, εάν δεν μείνετε σε μένα. Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα.»

«Εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου, κι εγώ μαζί του, αυτός φέρει πολύν καρπό, διότι χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Εάν κάποιος δεν μείνει ενωμένος μαζί μου, πετιέται έξω σαν το κλήμα και ξεραίνεται· και τα μαζεύουν και τα ρίχνουν στη φωτιά, και καίγονται.» Εγώ μεν, λέει, σας καθάρισα μέσω του λόγου μου και της διδασκαλίας, και τίποτα από την πλευρά μου δεν έλειψε. Πρέπει λοιπόν να υπάρξει και η δική σας συμμετοχή. «Μείνετε ενωμένοι μαζί μου», λέει. Διότι, για να μην αποχωριστούν από αυτόν εξαιτίας της δειλίας, ενδυναμώνει τη χαλαρωμένη ψυχή τους, τους συνδέει στενά με τον εαυτό του, και τους παρέχει πλέον αγαθές ελπίδες, ότι: Όσα κι αν ζητήσετε, θα τα λάβετε, εάν μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Μέσα δε από το παράδειγμα του κλήματος, παρουσιάζει ολοκάθαρα σε εμάς την ποιότητα και τη ζωή που χορηγείται από αυτόν σε όσους τον ευαρεστούν. Διότι, όπως ακριβώς εκείνο καρποφορεί μένοντας στην άμπελο και δεχόμενο από αυτήν τη συνέργεια για να ζήσει, έτσι και εσείς, «εάν μείνετε ενωμένοι μαζί μου» μέσω της τηρήσεως των εντολών, τότε θα φέρετε περισσότερο καρπό.