Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 15:9

«Σταθείτε λοιπόν, λέγει, και μην υποβάλλεστε πάλι σε ζυγό δουλείας.» Και όπως ακριβώς Εκείνος πέθανε ως προς την αμαρτία μία για πάντα, και τη ζωή που ζει τη ζει για τον Θεό· έτσι και εμείς, αφού μέσω του βαπτίσματος του ύδατος, το οποίο είναι ομοίωμα του σταυρού και του θανάτου, πεθάναμε ως προς την αμαρτία μία για πάντα, ας φυλάξουμε τους εαυτούς μας, και ας μην επιστρέψουμε πλέον στην αμαρτία. Ας παραμείνουμε δε ζωντανοί για τον Θεό εν Χριστώ Ιησού, ο οποίος είπε: «Όποιος διακονεί εμένα, ας ακολουθεί εμένα», τηρώντας πρώτα μεν την προσταγή του ίδιου του Κυρίου, που είπε: «Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς»· έπειτα δε και το παράγγελμα του Αποστόλου, που έγραψε: «Είτε τρώτε είτε πίνετε είτε κάνετε οτιδήποτε, όλα να τα κάνετε προς δόξαν Θεού.» Κατορθώνεται δε το καθένα από αυτά, εάν, έχοντας φρόνημα άξιο της επουράνιας κλήσης, πολιτευόμαστε επάξια του Ευαγγελίου του Χριστού, και μπορέσουμε με αλήθεια να πούμε: «Διότι η αγάπη του Χριστού μάς συνέχει, επειδή κρίναμε τούτο, ότι εάν ένας πέθανε υπέρ πάντων, άρα όλοι πέθαναν· και πέθανε υπέρ πάντων, ώστε αυτοί που ζουν να μη ζουν πλέον για τους εαυτούς τους, αλλά για Εκείνον που πέθανε και αναστήθηκε για αυτούς.» Και έτσι κατορθώνεται το: «Μείνετε στην αγάπη μου.»

«Διότι αυτούς που προγνώρισε, αυτούς και προόρισε να γίνουν σύμμορφοι με την εικόνα του Υιού του, ώστε αυτός να είναι ο πρωτότοκος ανάμεσα σε πολλούς αδελφούς.» Διότι τότε, αφού έχει ενδυθεί τον Υιό του Θεού, αξιώνεται τον τέλειο βαθμό και βαπτίζεται στο όνομα του Πατέρα αυτού, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ιωάννη, ο οποίος δίνει την εξουσία να γίνουν τέκνα Θεού, του Θεού που λέει: «Εξέλθετε από ανάμεσά τους και αποχωριστείτε, και μην αγγίζετε ακάθαρτο πράγμα· και εγώ θα σας δεχθώ, και εσείς θα είστε για μένα υιοί και θυγατέρες, λέει ο Κύριος ο Παντοκράτορας», με τη χάρη του ίδιου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του μονογενούς Υιού του ζωντανού Θεού, «στον οποίο ούτε η περιτομή έχει κάποια ισχύ ούτε η ακροβυστία, αλλά η πίστη που ενεργείται μέσω της αγάπης», όπως είναι γραμμένο. Μέσω αυτής κατορθώνεται με επιτυχία από εμάς εκείνο που τέθηκε άρρηκτα συνδεδεμένο με το παράγγελμα του βαπτίσματος από τον ίδιο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος είπε: «Διδάσκοντες αυτούς να τηρούν όλα όσα σας παρήγγειλα»· την τήρηση των οποίων ο ίδιος ο Κύριος όρισε ως απόδειξη της αγάπης προς αυτόν, λέγοντας: «Εάν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου»· και πάλι: «Εκείνος που έχει τις εντολές μου και τις τηρεί, εκείνος είναι που με αγαπά»· και πάλι: «Εάν κάποιος με αγαπά, θα τηρήσει τον λόγο μου, και ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει». Και με τρόπο πιο έντονο και παρακλητικό λέει: «Μείνετε στη δική μου αγάπη.»

Διότι συγκατατέθηκε σε αυτό με εκείνον που επέλεξε να πάθει για εμάς, και για τον λόγο αυτό λέγεται ότι τον παρέδωσε, και πολύ εύλογα. «Καθώς με αγάπησε ο Πατέρας, έτσι κι εγώ αγάπησα εσάς· μείνετε στην αγάπη τη δική μου. Εάν τηρήσετε τις εντολές μου, θα μείνετε στην αγάπη μου· όπως ακριβώς κι εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του Πατέρα μου, και μένω στην αγάπη του.» Πρέπει πάλι να ατενίσουμε με πιο οξυδερκές το μάτι της διάνοιας τα μυστήρια που βρίσκονται στα προκείμενα λόγια. Διότι ο λόγος είναι βαθύς και μας εκθέτει, για να το πούμε έτσι, ολόκληρη τη φανέρωση της ένσαρκης οικονομίας. Διότι διαβεβαιώνει αφενός ότι ο ίδιος έχει αγαπηθεί από τον Θεό και Πατέρα, και αφετέρου ότι αγάπησε κι εμάς έτσι, δηλαδή με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο εννοείται ότι αγαπήθηκε και ο ίδιος από τον δικό του γεννήτορα. Έπειτα, τι πρόσθεσε σε αυτά; Ότι αρμόζει να μένουμε εμείς στην αγάπη του. Αλλά παραθέτει ως έναν λόγο και ως την πιο αναγκαία αιτία του ότι αγαπήθηκε εξαιρετικά δίκαια από τον Πατέρα, το γεγονός ότι τήρησε τις εντολές του, και προστάζει κι εμάς τους ίδιους να σπεύδουμε να εκπληρώνουμε τούτο, και έτσι λέει ότι θα παραμένουμε στην αγάπη του. Συνοπτικά λοιπόν, όσο είναι δυνατόν να ειπωθούν και να συγκεντρωθούν αθρόα τα προκείμενα, τα έχουμε δηλώσει πάρα πολύ καλά μέσα από αυτά.

«Μείνετε λοιπόν», λέει, «στην αγάπη τη δική μου», δηλαδή, προσερχόμενοι με κάθε σπουδή και προθυμία, φροντίστε και επιδιώξτε να αξιωθείτε από εμένα τέτοια αγάπη, σαν αυτήν που έχω κι εγώ από τον Θεό και Πατέρα. Διότι εγώ έχω γίνει υπήκοος και εκτελεστής των θελημάτων του Πατέρα, και γι' αυτό μένω σταθερά αγαπημένος. Αλλά όταν γίνετε κι εσείς τηρητές των δικών μου εντολών, με τον ίδιο τρόπο θα μείνετε οπωσδήποτε στη δική μου αγάπη. Αδικαιολόγητη δε, λέει, θα είναι η ραθυμία σας ως προς αυτό· διότι δεν θα υπομείνετε χωρίς ανταμοιβή τον κόπο για αυτά. Διότι θα φανεί ότι σας παρέχω τόση αγάπη, όση έχω κι εγώ από τον Πατέρα, και σχεδόν με ισότιμες τιμές θα στεφανώσω εκείνον που τηρεί τα λόγια μου. Διότι εμένα με υπερύψωσε ο Πατέρας, και μου χάρισε «το όνομα το υπέρ παν όνομα». Διότι έχω αναδειχθεί Θεός των συμπάντων, αλλά δεν θα αποδειχθώ φθονερός, ώστε να σας στερήσω τέτοια αγαθά· διότι, ενώ είστε άνθρωποι και γι' αυτό έχετε λάβει δουλική φύση, σας ανέδειξα θεούς και υιούς Θεού, λαμπρύνοντάς σας με υπερφυσικά αξιώματα μέσω της χάριτος, σας δέχτηκα ως κοινωνούς της βασιλείας μου, σας ανέδειξα σύμμορφους «με το σώμα της δόξας» μου, σας τίμησα με αφθαρσία και ζωή. Αλλά αυτά βέβαια βρίσκονται στον χώρο των ελπίδων, και φυλάσσονται για τον μέλλοντα αιώνα. Τι συμβαίνει όμως τώρα στο παρόν;

Αυτά δε τα έλεγε, δείχνοντας ότι εκείνοι μεν που τον επιβουλεύονται θα κατακαούν, ενώ αυτοί θα φέρουν καρπό. Αφού, λοιπόν, μετέφερε τον φόβο από αυτούς σε εκείνους και έδειξε ότι οι ίδιοι θα είναι ακαταμάχητοι, λέει: «Σε αυτό δοξάστηκε ο Πατέρας μου, στο να γίνετε μαθητές μου και να φέρετε πολύ καρπό». Με αυτόν τον τρόπο καθιστά τον λόγο του αξιόπιστο. Διότι, εάν η καρποφορία συντελεί στη δόξα του Πατέρα, δεν πρόκειται Εκείνος να παραμελήσει τη δική Του δόξα. «Και θα γίνετε μαθητές μου». Βλέπεις πώς εκείνος που φέρει τον καρπό, αυτός είναι ο μαθητής; Τι σημαίνει όμως, «Σε αυτό δοξάστηκε ο Πατέρας»; Δηλαδή, χαίρεται όταν μένετε ενωμένοι μαζί μου, όταν φέρετε καρπό. «Καθώς με αγάπησε ο Πατέρας, έτσι κι εγώ σας αγάπησα». Εδώ λοιπόν ομιλεί με τρόπο περισσότερο ανθρώπινο· διότι ο λόγος αυτός, καθώς απευθύνεται προς ανθρώπους, έχει την ανάλογη ισχύ. Διότι Εκείνος που επέλεξε ακόμη και τον θάνατο, και ο οποίος, ενώ εμείς ήμασταν δούλοι και εχθροί και πολέμιοι, μας αξίωσε με τόσο μεγάλη τιμή και μας ανύψωσε στους ουρανούς, πόσο μεγάλο μέτρο αγάπης επέδειξε; Εάν, λοιπόν, σας αγαπώ, να έχετε θάρρος· εάν η καρποφορία αποτελεί δόξα του Πατέρα, μην αναμένετε τίποτα το κακό. Έπειτα, για να μην τους καταστήσει ράθυμους, δες πώς τους συγκρατεί πάλι: «Μείνετε στην αγάπη τη δική μου»· διότι εσείς είστε κύριοι αυτής της επιλογής.

Επομένως, και το «Δόξασόν με», έχει τέτοια έννοια. Και για να μάθεις ότι με αυτόν τον τρόπο εννοεί τη δόξα, άκουσε τα εξής: «Το έργο το τελείωσα, το οποίο μου έδωσες για να το κάνω». Αν και το γεγονός βρισκόταν ακόμη στην αρχή, ή μάλλον ούτε καν στην αρχή. Πώς λοιπόν λέει: «Το τελείωσα»; Είτε διότι έπραξα καθετί που εξαρτιόταν από εμένα· είτε διότι αναφέρει αυτό που πρόκειται να συμβεί σαν να έχει ήδη γίνει· είτε, αυτό που κυρίως πρέπει να ειπωθεί, επειδή τα πάντα είχαν ήδη συντελεστεί με το να τεθεί η ρίζα των αγαθών, την οποία εξάπαντος και κατ' ανάγκην επρόκειτο να ακολουθήσουν οι καρποί, και επειδή στα όσα επρόκειτο να γίνουν έπειτα, θα παρευρισκόταν και θα συνέπραττε ο Ίδιος. Γι' αυτό πάλι με συγκατάβαση λέει: «Το οποίο μου έδωσες». Διότι, εάν περίμενε να ακούσει και να μάθει, αυτά θα υπολείπονταν πολύ της δόξας Του. Αφού το ότι προσήλθε σε αυτό με δική Του βούληση, είναι φανερό από πολλά σημεία. Όπως όταν λέει ο Παύλος, ότι «Τόσο μας αγάπησε, ώστε παρέδωσε τον εαυτό Του για εμάς»· και, «Εκένωσε τον εαυτό Του, λαμβάνοντας μορφή δούλου»· και πάλι, «Καθώς με αγάπησε ο Πατέρας, και εγώ αγάπησα εσάς». «Δόξασέ με εσύ, Πατέρα, κοντά Σου, με τη δόξα που είχα κοντά Σου προτού να υπάρξει ο κόσμος». Και πού είναι εκείνη η δόξα; Έστω δηλαδή ότι μεταξύ των ανθρώπων ήταν εύλογα άδοξος εξαιτίας του σαρκικού ενδύματος που φορούσε· πώς όμως ζητά να δοξαστεί και από τον Θεό; Τι λοιπόν εννοεί εδώ;

«Μακάρια είναι η ψυχή εκείνου που φοβάται τον Κύριο.» «Αυτός που φοβάται τον Κύριο θα δεχθεί διαπαιδαγώγηση.» «Εκείνοι που φοβούνται τον Κύριο θα βρουν κρίση και δικαιώματα, και θα λάμψουν σαν φως.» «Δεν υπάρχει καμία έλλειψη στον φόβο του Κυρίου· ο φόβος του Κυρίου είναι σαν παράδεισος ευλογίας.» «Μην φοβάστε εκείνους που σκοτώνουν το σώμα, αλλά δεν μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή· να φοβάστε μάλλον εκείνον που μπορεί να καταστρέψει και την ψυχή και το σώμα στη γέεννα.» «Καθώς με αγάπησε ο Πατέρας, κι εγώ αγάπησα εσάς. Μείνετε στην αγάπη μου. Εάν τηρήσετε τις εντολές μου, θα μείνετε στην αγάπη μου, καθώς εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του Πατέρα μου και μένω στην αγάπη του.» «Ανοίγοντας ο Πέτρος το στόμα του είπε: Στα αλήθεια κατανοώ ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης, αλλά σε κάθε έθνος όποιος τον φοβάται και πράττει τη δικαιοσύνη είναι δεκτός από αυτόν.» «Γνωρίζουμε ότι σε εκείνους που αγαπούν τον Θεό, τα πάντα συνεργούν προς το αγαθό.» «Εάν κάποιος αγαπά τον Θεό, αυτός έχει γνωριστεί από Αυτόν.» Ο φόβος του Κυρίου είναι μέσο κάθαρσης της ψυχής, σύμφωνα με την προσευχή του Προφήτη που λέει: «Καθήλωσε από τον φόβο σου τις σάρκες μου»· διότι όπου κατοικεί ο φόβος, κάθε πονηρή και ανόσια πράξη απομακρύνεται, αφού τα μέλη του σώματος δεν μπορούν να κινηθούν προς άτοπες ενέργειες, επειδή είναι καθηλωμένα από τον φόβο.

«Θα εγείρω σε αυτούς φυτό ειρήνης, και δεν θα χάνονται πλέον.» «Σε τρία πράγματα βρήκα ωραιότητα και στάθηκα ωραία ενώπιον του Κυρίου και των ανθρώπων: η ομόνοια των αδελφών, η φιλία προς τον πλησίον, και η αρμονική συμβίωση ανδρός και γυναικός.» «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, διότι αυτοί υιοί Θεού θα ονομαστούν.» «Να αγαπάτε τους εχθρούς σας· να ευλογείτε εκείνους που σας καταρώνται· να προσεύχεστε υπέρ εκείνων που σας κακομεταχειρίζονται και σας καταδιώκουν.» «Αλήθεια σας λέγω, ότι εάν δύο από εσάς συμφωνήσουν πάνω στη γη για οποιοδήποτε πράγμα ζητήσουν, θα γίνει σε αυτούς από τον Πατέρα μου τον εν τοις ουρανοίς.» «Νέα εντολή σας δίνω, να αγαπάτε ο ένας τον άλλον· όπως εγώ σας αγάπησα, για να αγαπάτε και εσείς ο ένας τον άλλον. Από αυτό θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν αγαπάτε ο ένας τον άλλον.» «Την ειρήνη μου σας αφήνω, την ειρήνη μου σας δίνω.» «Όπως με αγάπησε ο Πατέρας, έτσι και εγώ αγάπησα εσάς· μείνετε στην αγάπη μου, καθώς εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του Πατέρα μου και μένω στη δική του αγάπη. Αυτή είναι η δική μου εντολή, να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, καθώς εγώ σας αγάπησα. Μεγαλύτερη αγάπη από αυτήν δεν έχει κανείς, από το να θυσιάσει κάποιος τη ζωή του υπέρ των φίλων του.» «Σε όποια οικία και αν εισέρχεστε, πρώτα να λέτε: Ειρήνη στον οίκο τούτο. Και εάν υπάρχει εκεί υιός ειρήνης, θα αναπαυθεί πάνω του η ειρήνη.» «

Εάν λοιπόν κάποιος χριστιανός δεν υπέστη αυτήν την καλή αλλοίωση, ας μην κατηγορεί τη φύση του, αλλά τον εαυτό του. Διότι λέει ο απόστολος: «Εκείνος που προσκολλάται στον Κύριο, γίνεται ένα πνεύμα με Αυτόν», και ο Κύριος: «Μείνετε ενωμένοι μαζί μου, κι εγώ μαζί σας. Όπως το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του αν δεν μείνει στο αμπέλι, έτσι ούτε και εσείς, αν δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Εγώ είμαι το αμπέλι, εσείς τα κλήματα. Εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου κι εγώ μαζί του, αυτός φέρει πολύ καρπό, διότι χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Αν κάποιος δεν μείνει ενωμένος μαζί μου, πετάγεται έξω σαν το κλήμα και ξεραίνεται. Μείνετε, λοιπόν, στην αγάπη μου. Διότι, αν τηρήσετε τις εντολές μου, θα μείνετε στην αγάπη μου, όπως κι εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του Πατέρα μου και μένω στην αγάπη του», και πάλι: «Από αυτό θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας.» Και πράγματι, κάθε μαθητής αναγνωρίζεται από τον δάσκαλό του: ο γραμματικός, ο ρήτορας, ο φιλόσοφος, ο ξυλουργός, ο υφαντής, ο υποδηματοποιός. Έτσι και αυτός που έχει αγάπη αναγνωρίζεται από τον καλό δάσκαλο, τον Χριστό και Θεό που μας αγάπησε, ώστε να γίνει άνθρωπος και να δώσει τη ζωή του ως λύτρο για εμάς. Εκείνος όμως που δεν έχει αγάπη, πώς μπορεί να είναι χριστιανός;

Επειδή, λοιπόν, σε αυτές τις λίγες ημέρες αναδειχθήκατε νικητές των αξιεπαίνων έργων, ας μην χάσουμε τίποτα, αδελφοί, ούτε να υποχωρήσουμε, σας ικετεύω και σας παρακαλώ, εξαιτίας της αλλαγής του καιρού. Αλλά ας αλλάζει μεν ο χρόνος και η ημέρα όπως θέλει, και όπως διεξάγεται από το θείο θέλημα. Εσείς όμως «μείνατε», λέει ο Κύριος, «στην αγάπη μου» και να είστε αναλλοίωτοι. Μάλλον δε, για να εκφραστώ υψηλότερα, να είστε ευαλλοίωτοι, υφιστάμενοι πάντοτε την καλή αλλοίωση: ανάβοντας από τον σπινθήρα ενός μικρού κατορθώματος σε πυρσό, και μεταβαλλόμενοι από άστρο σε σελήνη, και έπειτα, από σελήνη μεταμορφούμενοι σε ήλιο. Και ας μην σταματήσετε καθόλου αυτόν τον δρόμο, ούτε να στραφείτε προς τις απολαύσεις του κόσμου, οι οποίες για λίγο κολακεύουν, αλλά καίνε αιώνια, που παρέρχονται σαν όνειρο, αλλά κολάζουν ως πραγματικότητα, οι οποίες έχουν τεθεί για δοκιμασία και άθλημα της αρετής, και από μεν τους θεοσεβείς νικώνται, για δε τους σαρκόφρονες παραμένουν ακατανίκητες και ανίκητες.

Βλέπεις πώς εκείνος που φέρει καρπό, αυτός είναι πραγματικά μαθητής, και ο Πατέρας δοξάζεται σε αυτό, δηλαδή χαίρεται, και το θεωρεί δική του δόξα. «Καθώς με αγάπησε ο Πατέρας, κι εγώ αγάπησα εσάς. Μείνετε στην αγάπη μου. Εάν τηρήσετε τις εντολές μου, θα μείνετε στην αγάπη μου, καθώς εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του Πατέρα μου και μένω στην αγάπη του.» Τους προτρέπει να πάρουν θάρρος λέγοντας ότι «Σας αγάπησα», και μάλιστα σας αγάπησα έτσι, όπως ο Πατέρας εμένα. Αυτό όμως το εξέφρασε με τρόπο πιο ανθρώπινο: «Μείνετε, λοιπόν, στην αγάπη μου.» Διότι αυτού του πράγματος εσείς είστε κύριοι. Μην τύχει, δηλαδή, επειδή ακούσατε ότι «Σας αγάπησα», να δείξετε αμέλεια.