Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 16:17

5 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

Εἶπον οὖν ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς ἀλλήλους· τί ἐστι τοῦτο ὃ λέγει ἡμῖν, μικρὸν καὶ οὐ θεωρεῖτέ με, καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με, καὶ ὅτι ἐγὼ ὑπάγω πρὸς τὸν πατέρα;

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–5 από 5

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
Ἐπιτήρει δὲ ὅπως ἐπὶ μὲν τοῦ πάθους ἔφη καὶ τῆς ἀναστάσεως Μικρὸν καὶ οὐ θεωρεῖτέ με καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με· προσθεὶς δέ Ὅτι πρὸς τὸν Πατέρα πορεύομαι, σιωπᾷ τὸ λειπόμενον. οὐ γὰρ ἐπὶ πόσον ἐκεῖ διαμενεῖ χρόνον, ἢ πότε τυχὸν ἐπανήξει, διαμεμήνυκε, καὶ διὰ ποίαν αἰτίαν; οὐ γὰρ ἡμῶν “ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ”ὁ Πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ,” κατὰ τὰς αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρος φωνάς. <Εἶπον οὖν ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς ἀλλήλους Τί ἐστι τοῦτο ὃ λέγει ἡμῖν, μικρὸν καὶ οὐ θεωρεῖτέ με, καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με; καὶ ὅτι ἐγὼ ὑπάγω πρὸς τὸν Πατέρα; ἔλεγον οὖν Τί ἐστι τοῦτο ὃ λέγει τὸ μικρόν; οὐκ οἴδαμεν τί λαλεῖ.> Οὔπω συνέντες τὸ εἰρημένον οἱ θεσπέσιοι μαθηταὶ συλλαλοῦσι πρὸς ἀλλήλους, καὶ τί ἂν βούλοιτο σημαίνειν αὐτοῖς τό Μικρὸν ἔτι καὶ μικρὸν ἐνδοιάζουσι, καὶ τό Οὐ θεωρεῖτέ με· φθάνει γεμὴν ὁ Χριστὸς ἀναπυθέσθαι προθυμουμένους, ἐπικαιρότατα πάλιν ἐπιδεικνὺς, ὅτι καρδίας οἶδεν ὡς Θεὸς καὶ τὸ ἐν νῷ στρεφόμενον ἔτι καὶ ἐν τῷ βάθει τῆς καρδίας ἐγκεχωσμένον, ὡς ἤδη καὶ γλώσσῃ διακτυπηθὲν ἐξεπίσταται. τί γὰρ ἂν ὅλως καὶ λάθοι τὸν ᾧπέρ ἐστι τὰ πάντα γυμνά; διὸ καί φησι πρός τινα τῶν ἁγίων “Τίς ”οὗτος ὁ κρύπτων με βουλὴν, συνέχων δὲ ῥήματα ἐν “καρδίᾳ, ἐμὲ δὲ οἴεται κρύπτειν;”
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Πρόσεξε δε πώς, σχετικά με το πάθος και την ανάσταση, είπε «Λίγο ακόμη και δεν θα με βλέπετε, και πάλι λίγο και θα με δείτε»· προσθέτοντας δε «Ότι πηγαίνω προς τον Πατέρα», αποσιωπά το υπόλοιπο. Διότι δεν φανέρωσε πόσο χρόνο θα παραμείνει εκεί, ούτε πότε τυχόν θα επανέλθει, και για ποια αιτία; Διότι δεν είναι δικό μας έργο το «να γνωρίζουμε χρόνους ή καιρούς, τους οποίους ο Πατέρας έθεσε στη δική του εξουσία», σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Σωτήρα. <Είπαν, λοιπόν, μερικοί από τους μαθητές του μεταξύ τους: Τι είναι αυτό που μας λέει, «λίγο και δεν θα με βλέπετε, και πάλι λίγο και θα με δείτε»; και ότι «εγώ πηγαίνω προς τον Πατέρα»; Έλεγαν, λοιπόν: Τι είναι αυτό που λέει, το «λίγο»; Δεν ξέρουμε τι λέει.> Επειδή δεν είχαν κατανοήσει ακόμη τα λεγόμενα, οι θεσπέσιοι μαθητές συζητούν μεταξύ τους, και αμφιβάλλουν για το τι θα μπορούσε να τους σημαίνει το «Λίγο ακόμη και λίγο», και το «Δεν θα με βλέπετε»· τους προλαβαίνει όμως ο Χριστός ενώ προθυμοποιούνται να ρωτήσουν, αποδεικνύοντας πάλι πολύ επίκαιρα, ότι γνωρίζει τις καρδιές ως Θεός και ότι γνωρίζει καλά αυτό που στριφογυρίζει στο νου και παραμένει κρυμμένο στο βάθος της καρδιάς, σαν να έχει ήδη ειπωθεί με τη γλώσσα. Διότι τι θα μπορούσε να διαφύγει καθόλου την προσοχή Εκείνου μπροστά στον οποίο τα πάντα είναι γυμνά; Γι' αυτό και λέει προς κάποιον από τους αγίους: «Ποιος είναι αυτός που μου κρύβει σχέδιο, και κρατάει λόγια μέσα στην καρδιά του, και νομίζει ότι μπορεί να τα κρύψει από εμένα;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
ὅτε τοίνυν περὶ μόνον τὸ φθείρεσθαι πεφυκὸς τὸ τοῦ θανάτου γίνεται κράτος, περὶ αὐτὸ δὴ πάντως καὶ ἡ τῆς ἀναστάσεως δύναμις νοοῖτ᾽ ἂν εἰκότως, ἵνα καὶ ἡ τοῦ τυραννήσαντος παραλύηται δύναμις. τὸ δὲ εἰσελθεῖν τῶν θυρῶν κεκλεισμένων τὸν Κύριον, τοῖς ἄλλοις αὐτοῦ σημείοις συντετάξεται παρά γε τοῖς σώφροσι. κατασπάζεται δὲ τοὺς ἁγίους μαθητάς. εἰρήνη γὰρ ὑμῖν φησιν, ἑαυτὸν εἶναι λέγων τὴν εἰρήνην. οἷς γὰρ ἂν παρείη Χριστὸς, τούτοις ἕψεται δὴ πάντως καὶ τὸ ἐν ἀταράχῳ διατηρεῖσθαι πνεύματι. ὃ δὴ καὶ Παῦλος ὑπάρξαι παρὰ Θεοῦ τοῖς εἰς αὐτὸν πιστεύουσιν ἐπηύχετο λέγων “Ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ ἡ ὑπερέχουσα ”πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα “ὑμῶν·” εἰρήνην Χριστοῦ τὴν ἐπέκεινα νοῦ παντὸς, οὐχ ἑτέραν εἶναι λέγων παρὰ τὸ Πνεῦμα αὐτοῦ, οὗπερ εἴ τις μετάσχοι, παντὸς ἀνάπλεως ἔσται καλοῦ. <Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον.> Τοῖς τοῦ Σωτῆρος ῥήμασιν ἐπιμαρτυρεῖ τὴν ἀλήθειαν κἀν τούτῳ δὴ πάλιν ὁ μακάριος Εὐαγγελιστὴς, θυμηδίας καὶ χαρᾶς ἀναπεπλῆσθαι λέγων τοὺς μαθητὰς, ἐπείπερ εἶδον τὸν Ἰησοῦν. μεμνήμεθα γὰρ ὅτι πρὸς αὐτοὺς αἰνιγματωδῶς τοὺς περὶ τοῦ τιμίου σταυροῦ καὶ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως ἐξυφαίνων λόγους “Μικρὸν ἔφη, καὶ οὐκέτι θεωρεῖτέ με, καὶ ”πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με, καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ “καρδία, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς ἀρεῖ ἀφ᾽ ὑμῶν.”
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εφόσον, λοιπόν, το κράτος του θανάτου αναπτύσσεται μόνο γύρω από ό,τι από τη φύση του υπόκειται σε φθορά, λογικά και η δύναμη της αναστάσεως θα πρέπει να νοηθεί οπωσδήποτε ως προς αυτό, ώστε να παραλύσει η δύναμη εκείνου που άσκησε τυραννία. Το ότι δε ο Κύριος εισήλθε με τις θύρες κλειστές, θα συγκαταλεχθεί με τα υπόλοιπα σημεία του από τους συνετούς. Και ασπάζεται τους αγίους μαθητές. Διότι λέει «ειρήνη σε εσάς», δηλώνοντας ότι ο ίδιος είναι η ειρήνη. Διότι σε όποιους είναι παρών ο Χριστός, σε αυτούς οπωσδήποτε θα ακολουθήσει και η διατήρησή τους σε ατάραχο πνεύμα. Αυτό ακριβώς ευχόταν και ο Παύλος να δοθεί από τον Θεό στους πιστεύοντες σε Αυτόν, λέγοντας: «Η ειρήνη του Χριστού, η υπερέχουσα πάντα νουν, θα φρουρήσει τις καρδιές σας και τα νοήματά σας»· και λέγοντας ειρήνη του Χριστού, που υπερβαίνει κάθε νου, δεν εννοεί άλλη από το Πνεύμα Του, του οποίου εάν κάποιος μετάσχει, θα είναι πλήρης από κάθε αγαθό. <Χάρηκαν, λοιπόν, οι μαθητές όταν είδαν τον Κύριο.> Την αλήθεια των λόγων του Σωτήρα επιβεβαιώνει και σε αυτό πάλι ο μακάριος Ευαγγελιστής, λέγοντας ότι οι μαθητές πλημμύρισαν από ευφροσύνη και χαρά, επειδή ακριβώς είδαν τον Ιησού. Διότι θυμόμαστε ότι, όταν τους ανέπτυσσε αινιγματικά τους λόγους περί του τιμίου σταυρού και της εκ νεκρών αναστάσεως, έλεγε: «Λίγο ακόμη και δεν θα με βλέπετε, και πάλι λίγο και θα με δείτε, και θα χαρεί η καρδιά σας, και τη χαρά σας κανείς δεν θα την αφαιρέσει από εσάς».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
ἐκ πολλῆς δὲ ἄγαν τῆς περιχαρείας, ἐγγὺς ἀπιστίας γίνεται, καὶ μονονουχὶ γοργόν τι καὶ μέγα πηδήσας, ἰδεῖν τε ἤδη παρόντα ποθεῖ, καὶ πληροφορεῖσθαι τελείως ὅτι περ ἀνεβίω πάλιν, κατὰ τὴν παρ᾽ αὐτοῦ γενομένην ὑπόσχεσιν. “Τεκνία” γὰρ, ἔφασκεν ὁ Σωτὴρ, “μικρὸν καὶ οὐκέτι θεωρεῖτέ με, καὶ ”πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με, καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρ- “δία.” οἶμαι δὲ δὴ πάλιν οἰκονομικώτατα σφόδρα τὴν τοῦ μαθητοῦ γεγονέναι πρὸς καιρὸν ὀλιγοπιστίαν, ἵνα διὰ τῆς αὐτοῦ πληροφορίας καὶ ἡμεῖς οἱ μετ᾽ αὐτὸν ἀνενδοιάστως πιστεύωμεν ὅτι τὴν σάρκα τὴν ἐπὶ τοῦ ξύλου κρεμαμένην καὶ παθοῦσαν τὸν θάνατον ἐζωοποίησεν ὁ Πατὴρ δι᾽ Υἱοῦ. διὸ καὶ Παῦλός φησιν “Ὅτι ἐὰν εἴπῃς ἐν τῷ στόματί σου ὅτι ”Κύριος Ἰησοῦς, καὶ πιστεύσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι ὁ Θεὸς “αὐτὸν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, σωθήσῃ.” ἐπειδὴ γὰρ οὐχ ἡ τῆς σαρκὸς φύσις αὕτη γέγονε πρόξενος τῆς ζωῆς, ἐνεργείᾳ δὲ μᾶλλον τῆς θείας τε καὶ ἀῤῥήτου φύσεως τὸ πρᾶγμα τετέλεσται, ᾗ καὶ τὸ δύνασθαι τὰ πάντα ζωογονεῖν ἐνυπάρχει φυσικῶς· ἐνεργὸς ὁ Πατὴρ δι᾽ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸν θεῖον ἐκεῖνον γέγονε ναὸν, οὐχ ὡς ἀσθενοῦντος τοῦ Λόγου τὸ ἴδιον ἀναστῆσαι σῶμα, ἀλλ᾽ ὅτι πᾶν ὅπερ ἂν ἐργάσηται τυχὸν ὁ Πατὴρ, ἐργάσεται δι᾽ Υἱοῦ· δύναμις γάρ ἐστιν αὐτοῦ, καὶ ὅπερ ἂν ὁ Υἱὸς ἐπιτελῇ, τοῦτο δὴ πάντως ἐστὶ παρὰ τοῦ Πατρός.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Από την υπερβολικά πολλή χαρά του, φτάνει κοντά στην απιστία, και, κάνοντας σχεδόν ένα γρήγορο και μεγάλο πήδημα, ποθεί να τον δει ήδη παρόντα και να βεβαιωθεί πλήρως ότι όντως αναστήθηκε και πάλι, σύμφωνα με την υπόσχεση που είχε δώσει ο ίδιος. Διότι «Παιδιά μου», έλεγε ο Σωτήρας, «λίγο καιρό ακόμα και δεν θα με βλέπετε πλέον, και πάλι λίγο και θα με δείτε, και θα χαρεί η καρδιά σας». Και νομίζω, πάλι, ότι η προσωρινή ολιγοπιστία του μαθητή έγινε κατ' απόλυτη θεία οικονομία, ώστε μέσω της δικής του βεβαιότητας να πιστέψουμε κι εμείς οι μεταγενέστεροι ανεπιφύλακτα ότι τη σάρκα που κρεμάστηκε πάνω στο ξύλο και υπέστη τον θάνατο τη ζωοποίησε ο Πατέρας διά του Υιού. Γι' αυτό και ο Παύλος λέει: «Ότι αν ομολογήσεις με το στόμα σου ότι Κύριος είναι ο Ιησούς, και πιστέψεις στην καρδιά σου ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς». Επειδή δηλαδή δεν έγινε πρόξενος της ζωής αυτή η φύση της σάρκας, αλλά το πράγμα τελέστηκε μάλλον με την ενέργεια της θείας και άρρητης φύσης, στην οποία ενυπάρχει φυσικά και το να μπορεί να ζωογονεί τα πάντα. Έτσι ο Πατέρας ενέργησε διά του Υιού και σε εκείνο τον θείο ναό, όχι επειδή ο Λόγος ήταν αδύναμος να αναστήσει το δικό του σώμα, αλλά επειδή καθετί που τυχόν θα εργαστεί ο Πατέρας, θα το εργαστεί διά του Υιού. Διότι αυτός είναι δύναμή του, και ό,τι επιτελεί ο Υιός, αυτό βεβαίως προέρχεται από τον Πατέρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
ΟΜΙΛΙΑ ΟΘʹ. Μικρὸν, καὶ οὐ θεωρεῖτέ με· καὶ πάλιν μικρὸν, καὶ ὄψεσθέ με, ὅτι ὑπάγω πρὸς τὸν Πατέρα. Εἶπον οὖν ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς ἀλλήλους· Τί ἐστιν ὃ λέγει, Μικρόν; καὶ τὰ ἑξῆς. αʹ. Τὴν ὀδυνωμένην ψυχὴν καὶ ὑπὸ ἀθυμίας κατεχομένην πολλῆς οὐδὲν οὕτως εἴωθε καταβάλλειν, ὡς τὰ τὴν λύπην τίκτοντα ῥήματα στρεφόμενα συνεχῶς. Τί δήποτε οὖν ὁ Χριστὸς εἰπὼν, Ὑπάγω, καὶ, Οὐκ ἔτι λαλήσω μεθ᾽ ὑμῶν, συνεχῶς τὰ αὐτὰ στρέφει, λέγων· Μικρὸν, καὶ οὐκ ἔτι θεωρεῖτέ με· καὶ, Ὅτι ὑπάγω πρὸς τὸν πέμψαντά με; Ὅτε γὰρ αὐτοὺς ἀνεκτήσατο διὰ τῶν περὶ τοῦ Πνεύματος λόγων, τότε πάλιν αὐτῶν καταβάλλει τὰ φρονήματα. Τίνος οὖν ἕνεκεν τοῦτο ποιεῖ; Βασανίζει τὴν διάνοιαν, καὶ δοκιμωτέραν ἐργάζεται, καὶ συνεθίζει καλῶς αὐτοὺς ἐν τῇ τῶν λυπηρῶν ἀκροάσει γενναίως ἐνεγκεῖν αὐτοῦ τὸν χωρισμόν. Οἱ γὰρ ἐν τοῖς ῥήμασι τοῦτο μελετήσαντες, ἔμελλον καὶ ἐν τοῖς πράγμασιν αὐτὸ ῥᾳδίως οἴσειν λοιπόν. Εἰ δέ τις ἀκριβῶς ἐξετάσειε, καὶ αὐτὸ τοῦτο παραμυθία ἐστὶ, τὸ εἰπεῖν, ὅτι Πρὸς τὸν Πατέρα ἀπέρχομαι. Τοῦτο γὰρ δηλοῦντος ἦν, ὅτι οὐκ ἀπολεῖται, ἀλλὰ μετάστασίς τίς ἐστιν αὐτοῦ ἡ τελευτή. Καὶ ἑτέραν παραμυθίαν αὐτοῖς ἐνέθηκεν. Οὐ γὰρ εἶπε, Μικρὸν, καὶ οὐκ ἔτι θεωρεῖτέ με, μόνον· ἀλλὰ καὶ προσέθηκε· Μικρὸν, καὶ ὄψεσθέ με, δηλῶν ὅτι καὶ ἐπανήξει, καὶ πρὸς ὀλίγον ἔσται ὁ χωρισμὸς, καὶ διηνεκὴς ἡ μετ᾽ αὐτῶν συνουσία.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ομιλία ΟΘʹ. «Λίγο ακόμη, και δεν θα με βλέπετε· και πάλι λίγο ακόμη, και θα με δείτε, διότι πηγαίνω προς τον Πατέρα». Είπαν τότε μερικοί από τους μαθητές του μεταξύ τους: «Τι είναι αυτό που λέει, Λίγο;» και τα εξής. αʹ. Την πονεμένη ψυχή, που κυριεύεται από πολλή αποθάρρυνση, τίποτα δεν συνηθίζει να την καταβάλλει τόσο, όσο η συνεχής επανάληψη των λόγων που γεννούν τη λύπη. Για ποιο λόγο λοιπόν ο Χριστός, ενώ είπε «Πηγαίνω» και «Δεν θα μιλήσω πλέον μαζί σας», επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια, λέγοντας: «Λίγο ακόμη, και δεν θα με βλέπετε πλέον» και «Διότι πηγαίνω προς εκείνον που με έστειλε»; Διότι, αφού τους ανόρθωσε με τα λόγια περί του Πνεύματος, τότε πάλι καταβάλλει το φρόνημά τους. Για ποιο λόγο λοιπόν το κάνει αυτό; Δοκιμάζει τον λογισμό τους και τον καθιστά πιο δόκιμο, και τους συνηθίζει καλά, μέσα από την ακρόαση των λυπηρών πραγμάτων, να υπομείνουν γενναία τον χωρισμό του. Διότι εκείνοι που ασκήθηκαν σε αυτό μέσω των λόγων, επρόκειτο πλέον να το υπομείνουν εύκολα και στην πράξη. Αν όμως κάποιος το εξετάσει με ακρίβεια, και αυτό το ίδιο αποτελεί παρηγοριά, το να πει δηλαδή ότι «Αναχωρώ προς τον Πατέρα». Διότι αυτό έδειχνε ότι δεν πρόκειται να χαθεί, αλλά ότι ο θάνατός του είναι μια μετάσταση. Και τους προσέφερε και άλλη παρηγοριά. Διότι δεν είπε μόνο «Λίγο ακόμη, και δεν θα με βλέπετε πλέον», αλλά πρόσθεσε: «Λίγο ακόμη, και θα με δείτε», φανερώνοντας ότι θα επανέλθει, και ότι ο χωρισμός θα είναι για λίγο, ενώ η συναναστροφή μαζί τους θα είναι παντοτινή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Εἰς τὰ εὐαγγέλια ἐξηγήσεις
Εἶπον οὖν ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς ἀλλήλους· Τί ἐστι τοῦτο ὃ λέγει ἡμῖν· Μικρόν, καὶ οὐ θεωρεῖτέ με· καὶ πάλιν μικρόν, καὶ ὄψεσθέ με, καὶ Ὅτι ὑπάγω πρὸς τὸν Πατέρα μου; Ἔλεγον οὖν· Τοῦτό τί ἐστιν, ὃ λέγει τὸ μικρόν, οὐκ οἴδαμεν τί λαλεῖ.» Τίνος ἕνεκεν πάλιν αὐτοῖς ὁ Χριστὸς τὰ περὶ τῆς ἀναχωρήσεως καὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ εἰς μνήμην ἄγει, καίτοι ἔδει μᾶλλον συγκρύψαι ταῦτα; Γυμνάζων αὐτῶν τὴν διάνοιαν, καὶ δοκιμωτέραν ἀπεργαζόμενος, καὶ διὰ τοῦτο ἀεὶ μνημονεύει τῶν λυπηρῶν, εἰς συνεθισμὸν αὐτοὺς ἄγων, καὶ εἰς προσδοκίαν τούτων, ἵνα μὴ τῷ ἀθρόῳ καταπλαγῶσιν· ἅμα δὲ καὶ προσπλέκει τοῖς λυπηροῖς τὰ ψυχαγωγοῦντα· ὥσπερ οὖν κἀνταῦθα, «Μικρόν, καὶ οὐ θεωρεῖτέ με» εἰπὼν τὸ λυπηρόν, ἐπήγαγε καὶ τὸ εὐφρόσυνον· «Καὶ πάλιν μικρόν, καὶ ὄψεσθέ με·» καὶ ὅτι Πρὸς τὸν Θεὸν ἄνειμι, τὸν δυνάμενον ὑμῖν βοηθεῖν, καὶ οὐκ ἀπόλλυμαι, ἀλλὰ μεθίσταμαι· καὶ πρὸς ὀλίγον μὲν ὁ χωρισμός, αἰώνιος δὲ ἡ μεθ’ ὑμῶν εἰς τὸ ἑξῆς διαγωγή.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Είπαν, λοιπόν, μερικοί από τους μαθητές του μεταξύ τους: «Τι είναι αυτό που μας λέει: 'Λίγο ακόμη και δεν θα με βλέπετε, και πάλι λίγο ακόμη και θα με δείτε', και το 'Ότι πηγαίνω προς τον Πατέρα μου';» Έλεγαν, λοιπόν: «Τι είναι αυτό το 'λίγο' που λέει; Δεν καταλαβαίνουμε τι λέει». Για ποιον λόγο πάλι ο Χριστός τούς υπενθυμίζει τα περί της αναχωρήσεως και του θανάτου του, αν και θα έπρεπε μάλλον να τα αποκρύψει; Επειδή γυμνάζει τη διάνοιά τους και την καθιστά πιο δοκιμασμένη, και γι' αυτό μνημονεύει πάντοτε τα λυπηρά, οδηγώντας τους σε εξοικείωση και σε προσδοκία αυτών, ώστε να μην καταπλαγούν από το ξαφνικό. Συγχρόνως, όμως, συμπλέκει με τα λυπηρά και τα παρήγορα. Όπως ακριβώς και εδώ, αφού είπε το λυπηρό, «Λίγο ακόμη και δεν θα με βλέπετε», πρόσθεσε και το χαρμόσυνο: «Και πάλι λίγο ακόμη και θα με δείτε», και το ότι «Ανεβαίνω προς τον Θεό, ο οποίος μπορεί να σας βοηθήσει, και δεν χάνομαι, αλλά μεταβαίνω αλλού. Και ο μεν χωρισμός είναι για λίγο, αλλά η διαμονή μου μαζί σας στο εξής θα είναι αιώνια».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες