Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 16:24

Αυτά μεν είναι τα κατορθώματα του Αντωνίου. Δεν πρέπει όμως εμείς να δυσπιστούμε, εάν μέσω ενός ανθρώπου συντελέστηκαν τόσα θαύματα. Διότι είναι υπόσχεση του Σωτήρος, ο οποίος λέγει: Εάν έχετε πίστη ως κόκκο σινάπεως, θα πείτε στο όρος τούτο: Μετακινήσου από εδώ, και θα μετακινηθεί· και τίποτε δεν θα είναι αδύνατο σε εσάς. Και πάλι: Αμήν, αμήν σας λέγω, εάν ζητήσετε κάτι από τον Πατέρα στο όνομά μου, θα σας το δώσει. Ζητάτε, και θα λάβετε.

«Πήγαινε από εδώ», και θα πάει. Και τίποτα δεν θα σας είναι αδύνατο.» Και πάλι: «Αμήν, αμήν σας λέγω, εάν ζητήσετε κάτι από τον Πατέρα στο όνομά μου, θα σας το δώσει. Ζητάτε, και θα λάβετε.» Και αυτός είναι που λέγει στους μαθητές και σε όλους όσους πιστεύουν σε αυτόν: «Να θεραπεύετε ασθενείς· να εκβάλλετε δαίμονες· δωρεάν λάβατε, δωρεάν να δώσετε.» Ο Αντώνιος, λοιπόν, δεν θεράπευε δίνοντας προσταγές, αλλά προσευχόμενος και επικαλούμενος το όνομα του Χριστού, ώστε να γίνει φανερό σε όλους ότι δεν ενεργούσε ο ίδιος, αλλά ο Κύριος, ο οποίος μέσω του Αντωνίου εκδήλωνε τη φιλανθρωπία Του και θεράπευε τους πάσχοντες. Έργο του Αντωνίου ήταν μόνο η προσευχή και η άσκηση, για χάρη της οποίας, παραμένοντας στο όρος, χαιρόταν μεν με τη θεωρία των θείων, λυπόταν όμως όταν ενοχλούνταν από πολλούς και αναγκαζόταν να κατέβει προς το εξωτερικό όρος. Διότι και όλοι οι δικαστές τον παρακαλούσαν να κατέβει από το όρος, επειδή δεν τους ήταν δυνατό να εισέλθουν εκεί εξαιτίας εκείνων που συνόδευαν αυτούς που δικάζονταν. Τον παρακαλούσαν, όμως, να έλθει, μόνο και μόνο για να τον δουν.

Και ότι ο λόγος είναι αψευδής, το επιβεβαιώνει επιπλέον λέγοντας: Γι' αυτό και δι' αυτού λέμε στο Θεό το αμήν, προς δόξαν Του μέσω ημών. Επειδή, δηλαδή, αυτός είναι ο μεσίτης, μέσω του οποίου και μόνο είναι προσιτός ο Πατέρας, και στον οποίο υπάρχει κάθε πνευματική δωρεά, δι' αυτού οπωσδήποτε θα γίνεται και κάθε κατάληξη προσευχής· και αυτό είναι το αμήν. Και προς αυτό μας έχει διαπαιδαγωγήσει ο ίδιος ο Υιός, λέγοντας στους αγίους αποστόλους: «Και εκείνη την ημέρα δεν θα με ρωτήσετε τίποτα. Αμήν, αμήν σας λέω, ό,τι αν ζητήσετε από τον Πατέρα, θα σας το δώσει στο όνομά μου. Έως τώρα δεν ζητήσατε τίποτα στο όνομά μου. Να ζητάτε και θα λάβετε, για να είναι η χαρά σας ολοκληρωμένη». Μέσω αυτού, λοιπόν, απευθύνεται το αμήν στον Θεό Πατέρα, προς δόξα Του μέσω ημών. Διότι είναι συνήθειά μας να κλείνουμε το τέλος κάθε προσευχής στο όνομα του Χριστού. Το ότι δε δεν θα μπορούσε ο ίδιος να στερηθεί το δικαίωμα να δοξολογείται, θα το δούμε εύκολα από τον μακάριο Ιακώβ που προφητεύει: «Ιούδα, εσένα θα αινέσουν οι αδελφοί σου»· διότι ο Χριστός βλάστησε από τη φυλή του Ιούδα κατά σάρκα. Αλλά και από τον προφήτη Ησαΐα που λέει: «Είδα τον Κύριο Σαβαώθ να κάθεται σε θρόνο υψηλό και υπερυψωμένο», και τα Σεραφείμ να στέκονται γύρω, να τον αποκαλούν άγιο, να τον ονομάζουν Κύριο Σαβαώθ, και να λέγουν ότι ο ουρανός και η γη είναι πλήρη από τη δόξα Του.

«...ζητήσετε από τον Πατέρα, θα σας το δώσει στο όνομά μου· έως τώρα δεν ζητήσατε τίποτα στο όνομά μου· να ζητάτε και θα λάβετε, ώστε η χαρά σας να είναι ολοκληρωμένη.» Λέει ότι οι άγιοι μαθητές θα γίνουν καλύτεροι και συνετότεροι, όταν ενδυθούν την εξ ύψους δύναμη, σύμφωνα με το γραμμένο, και έχοντας τον νου τους καταλαμπόμενο από τη δαδουχία του Πνεύματος, θα μπορούν στο εξής να κατανοούν τα πάντα, ακόμη και αν δεν τον ρωτούν όντας παρών. Διότι ο Σωτήρας δεν λέει αυτά επειδή δεν θα έχουν πια ανάγκη από τη δική του φωταγωγία, αλλά επειδή, έχοντας δεχθεί το δικό του Πνεύμα και έχοντάς το να ενοικεί στις καρδιές τους, θα έχουν τη διάνοιά τους ανενδεή από κάθε αγαθό και πλήρη από την τελειότατη γνώση. Ως τέλεια δε γνώση εννοούμε την ορθή και αδιάστροφη, η οποία δεν ανέχεται να φρονεί ή να λέει τίποτα το παράφωνο, αλλά δοξάζει ορθώς περί της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος. Διότι, αν και βλέπουμε τώρα σαν μέσα από καθρέφτη και αινιγματικά, και γνωρίζουμε εν μέρει, σύμφωνα με τον λόγο του Παύλου, ωστόσο, εφόσον δεν παρεκκλίνουμε από την ακρίβεια των δογμάτων, αλλά ακολουθούμε τον σκοπό της αγίας και θεόπνευστης Γραφής, έχουμε γνώση όχι ατελή, την οποία κανείς δεν θα μπορούσε να αποκτήσει αλλιώς, εάν δεν του είχε επιλάμψει το Άγιο Πνεύμα.

Στραμμένοι δε προς αυτό και βλέποντάς το, εκείνοι που ήταν στολισμένοι με τα καυχήματα της ιεροσύνης, φαινόταν ότι είχαν στραφεί και έβλεπαν προς τον Θεό. Λέμε λοιπόν ότι το ιλαστήριο, αν νοηθεί πνευματικά, είναι Εκείνος που έγινε για εμάς άνθρωπος, «τον οποίο ο Θεός προόρισε ως ιλαστήριο μέσω της πίστεως στο αίμα του, προς ένδειξη της δικαιοσύνης του». Διότι έτσι λέει ο Παύλος. Μας γράφει όμως και ο Ιωάννης, ο σοφότατος μαθητής: «Τεκνία, αυτά σας τα γράφω, για να μην αμαρτήσετε· και αν κάποιος αμαρτήσει, έχουμε παράκλητο προς τον Πατέρα, τον Ιησού Χριστό τον δίκαιο, και αυτός είναι ιλασμός για τις αμαρτίες μας, όχι μόνο για τις δικές μας, αλλά και για όλου του κόσμου». Διότι μέσω αυτού γίνεται ο ιλασμός, και κάθε προσευχή, και η αίτηση των αγαθών. «Διότι μέχρι τώρα», λέει, «δεν ζητήσατε τίποτα στο όνομά μου· να ζητάτε, και θα σας δοθεί». Αυτός λοιπόν είναι το ιλαστήριο. Διότι μέσω αυτού ο Πατέρας γίνεται ίλεως σε εμάς, και σε αυτόν καταλήγει κάθε σκοπός της προσευχής, και μέσω αυτού προσερχόμαστε, επειδή διαφορετικά δεν γινόμαστε δεκτοί. Γι' αυτόν τον λόγο λέει: «Εγώ είμαι η οδός» και, «Εγώ είμαι η θύρα» και, «Κανείς δεν έρχεται προς τον Πατέρα, παρά μόνο δι' εμού». Πλην όμως, αν και έγινε όμοιος με εμάς, συγκαταβαίνοντας στην ανθρώπινη φύση και στην κένωση ο Μονογενής Λόγος του Θεού, εντούτοις αποτελεί φυσικό του ίδιον το να νοείται μέσα στη θεοπρεπή δόξα και να βρίσκεται σε υπεροχή πάνω από την κτίση, όπως ακριβώς βεβαίως και πριν από την ενσάρκωση.

Εισάκουσέ με, Κύριε, εισάκουσέ με μέσα από τη φωτιά της προσευχής, όπως ακριβώς κάποτε τον Προφήτη σου. Ναι, Θεέ των αγίων Δυνάμεων· ναι, δημιουργέ των ασωμάτων· ναι, εσύ που είπες, ζητάτε, και θα λάβετε. Μη με βδελυχθείς εμένα που περιβάλλομαι από ακάθαρτα χείλη και είμαι καταχωμένος στις αμαρτίες. Εισάκουσέ με, εσύ που υποσχέθηκες να ακούς αυτούς που σε επικαλούνται με αλήθεια, και κατεύθυνε τα βήματα των δούλων σου και τα πόδια τους σε οδό ειρήνης. Σπλαχνίσου τα άκακα παιδιά που βρίσκονται στην ξενιτιά, εσύ που είπες: γίνεστε ακέραιοι σαν τα περιστέρια. Φώναξα προς εσένα με όλη μου την καρδιά, Θεέ μου. Θεέ μου, εισάκουσέ με· εσύ που είσαι η ελπίδα όλων των περάτων της γης και εκείνων που βρίσκονται μακριά στην ξενιτιά. Επιτίμησε όλα τα ακάθαρτα πνεύματα για να φύγουν από το πρόσωπο των παιδιών σου. Πιάσε όπλο και ασπίδα, και αναστήσου για τη βοήθειά τους. Τράβηξε ρομφαία και φράξε τον δρόμο απέναντι σε εκείνους που τα καταδιώκουν.

Ψαλμός του Δαβίδ για τον Χριστό. Διότι παντού η Γραφή ομιλεί για τον Χριστό. Σε αυτόν λοιπόν και σε όσους πιστεύουν (πίστεψαν) σε αυτόν αναφέρεται η προφητεία του ψαλμού. «Μη παραζηλώνεις». Το λέει προς τον πιστό άνθρωπο που ζει κατά Θεόν, ώστε να μην ζηλεύει τους πονηρούς ανθρώπους. «Μήτε να ζηλεύεις». Δηλαδή μην μιμείσαι εκείνους, οι οποίοι ευημερούντες (ευθυμούντες) πράττουν τα παράνομα από υπερηφάνεια. «Διότι σαν το χορτάρι». Διότι όλα τα πράγματα του βίου είναι αβέβαια και έχουν ολιγόχρονη υπόσταση, όπως η δόξα και η τιμή και ο πλούτος και όλα όσα δελεάζουν τους άφρονες ανθρώπους. «Έλπισε». Διότι από όλα τα πράγματα στον κόσμο μεγαλύτερη είναι η ελπίδα στον Θεό, και το να δείχνει κανείς χρηστότητα και αγάπη προς τον πλησίον. «Και κατασκήνωσε». Σε ποια γη; Οπωσδήποτε σε αυτήν για την οποία έχει λεχθεί: Πιστεύω ότι θα δω τα αγαθά του Κυρίου σε γη ζώντων. Υπόμεινε τον Κύριο. Πρέπει λοιπόν με τον νου να ατενίζουμε πάντοτε προς εκείνη τη γη και να πράττουμε όσα αρμόζουν σε αυτήν, ώστε να ποιμανθούμε σε αυτήν, δηλαδή να χαρούμε. «Κατατρύφησον». Το λέει προς τον πιστό άνθρωπο και σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Διότι είναι γεγραμμένο: ζητείτε και θα λάβετε. «Αποκάλυψε». Δηλαδή μην πράττεις τίποτα από όσα οφείλεις να κρύψεις από τον Θεό, από τον οποίο ποτέ δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί κάτι, αλλά κάθε οδός του πιστού ας έχει παρρησία. «Και έλπισε». Διότι σε Αυτόν πρέπει να παραχωρούμε κάθε μέριμνα· επειδή δεν θα εγκαταλείψει όσους Τον φοβούνται.

Ταυτόχρονα δε, και με το να πει ότι «Τη χαρά σας κανείς δεν την αφαιρεί», δείχνει ότι δεν πρόκειται πλέον να πεθάνει, αλλά, ζώντας αιώνια, θα γίνει για αυτούς πρόξενος ακατάλυτης χαράς. «Εκείνη την ημέρα δεν θα με ρωτήσετε τίποτα. Αμήν, αμήν σας λέω, ότι όσα ζητήσετε από τον Πατέρα στο όνομά μου, θα σας τα δώσει. Μέχρι τώρα δεν ζητήσατε τίποτα στο όνομά μου. Ζητάτε και θα λάβετε, για να είναι η χαρά σας ολοκληρωμένη». Όταν, λέει, αναστηθώ, τότε, αφού επιφοιτήσει σε εσάς οπωσδήποτε ο Παράκλητος και σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια, «εμένα δεν θα με ρωτήσετε τίποτα», όπως ρωτούσατε προηγουμένως: «Πού πηγαίνεις;» και «Δείξε μας τον Πατέρα». Διότι τα πάντα θα τα γνωρίσετε εν Πνεύματι, ήτοι το «ρωτήσετε» έχει την έννοια του να παρακαλέσετε, να αξιώσετε. Όταν λοιπόν, αφού αναστηθώ από τους νεκρούς, σας στείλω τον Παράκλητο, τότε «δεν θα με ρωτήσετε πλέον», δηλαδή δεν θα ζητήσετε να γίνω εγώ μεσίτης, αλλά θα σας αρκέσει το όνομά μου για να λάβετε από τον Πατέρα όσα ζητήσετε. Δείχνει λοιπόν εδώ τη δύναμη του ονόματός του, εφόσον, χωρίς καν να τον παρακαλούν, αλλά μόνο με την αναφορά του ονόματός του, επιτελεί τέτοια έργα. «Μέχρι τώρα, λέει, δεν ζητήσατε τίποτα στο όνομά μου». Από τώρα όμως «ζητάτε και» οπωσδήποτε «θα λάβετε». Επομένως, συμφέρει να πεθάνω εγώ, εφόσον πρόκειται από τώρα και στο εξής να αποκτήσετε μεγαλύτερη παρρησία προς τον Πατέρα μου.