Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 16:26

Διότι τώρα βέβαια δεν τον είδαμε με ολόκληρη τη θεοπρεπή του δόξα, εξαιτίας της ανθρώπινης φύσης του· αφού όμως παρέλθει ο καιρός της ένσαρκης οικονομίας, και αφού τελειωθεί το μυστήριο που έγινε δι' ημάς και υπέρ ημών, θα εμφανιστεί πλέον με τη δική του δόξα και με αυτήν του Πατέρα. Διότι, επειδή είναι Θεός κατά φύση, και γι' αυτό ομοούσιος με Εκείνον που τον εγέννησε, προφανώς και θα βρίσκεται σε ίσα αξιώματα και θα λάμψει πλέον με την οικεία και θεοπρεπή του δόξα. <Εκείνη την ημέρα θα ζητήσετε στο όνομά μου, και δεν σας λέω ότι εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα για εσάς· διότι ο ίδιος ο Πατέρας σας αγαπά, επειδή εσείς αγαπήσατε εμένα, και πιστέψατε ότι εγώ εξήλθα από τον Πατέρα.> Δεν επιτρέπει καθόλου να ζητούν το παραμικρό μέσω προσευχής και δεήσεως, παρά μόνο στο όνομά του. Υπόσχεται όμως ότι ο Πατέρας θα τους χορηγήσει προθυμότατα όσα ζητούν στις προσευχές τους, και όχι οπωσδήποτε επειδή θα πεισθεί από τις προτροπές του Υιού, ο οποίος θα ενεργεί ως παράκλητος και μεσίτης, αλλά επειδή ο ίδιος αυτοβούλως θα προχωρεί σε ευεργεσίες προς αυτούς, και θα σπεύδει σαν να καταθέτει ως κάποιο χρέος προς εκείνους που αγαπούν τον Χριστό, την ανώτατη και άκρα ευμένειά του. Και κανένας βέβαια λογικός άνθρωπος δεν θα νομίσει, ούτε κάποιος από αμάθεια θα πει, ότι οι μαθητές, ή τυχόν και άλλοι από τους αγίους, δεν θα έχουν σε καμία περίπτωση ανάγκη για τους εαυτούς τους τη μεσιτεία του Υιού.

β΄. Επειδή, λοιπόν, όσα είχαν ειπωθεί ήταν συγκαλυμμένα, λέει: «Αυτά σας τα έχω πει με παροιμίες· έρχεται όμως η ώρα που δεν θα σας μιλήσω πλέον με παροιμίες». Θα έλθει καιρός που όλοι θα τα κατανοήσετε με σαφήνεια. Εννοεί δε τον χρόνο της αναστάσεως. «Τότε με παρρησία θα σας αναγγείλω τα περί του Πατρός». Διότι πράγματι επί σαράντα ημέρες ήταν μαζί τους και τους μιλούσε, συναναστρεφόμενος και λέγοντας τα σχετικά με τη βασιλεία του Θεού. Διότι τώρα, επειδή διακατέχεστε από φόβο, δεν προσέχετε τα λεγόμενα· τότε όμως, όταν θα με δείτε αναστημένο και θα είμαστε μαζί, θα μπορέσετε με παρρησία να τα μάθετε όλα, ότι δηλαδή ο ίδιος ο Πατέρας θα σας αγαπήσει, εφόσον η πίστη σας προς εμένα θα έχει καταστεί πλέον βέβαιη. Και δεν θα παρακαλέσω τον Πατέρα. Αρκεί η αγάπη προς εμένα για να σας προστατεύσει. «Επειδή εσείς με αγαπήσατε και πιστέψατε ότι από τον Θεό εξήλθα. Από τον Πατέρα εξήλθα και έρχομαι στον κόσμο. Πάλι αφήνω τον κόσμο και πορεύομαι προς τον Πατέρα». Επειδή, λοιπόν, ο λόγος περί της αναστάσεως τους παρηγορούσε εξαιρετικά, και μαζί με αυτό το να ακούν ότι «Από τον Θεό εξήλθα και εκεί πηγαίνω», επαναλαμβάνει τα λόγια αυτά συνεχώς. Διότι το πρώτο παρείχε την εγγύηση ότι ορθώς πιστεύουν σε αυτόν, ενώ το δεύτερο ότι πρόκειται να βρίσκονται σε ασφάλεια. Όταν, λοιπόν, έλεγε: «Λίγο ακόμη και δεν θα με βλέπετε· και πάλι λίγο ακόμη και θα με δείτε», δικαιολογημένα δεν καταλάβαιναν· τώρα όμως όχι πλέον. Τι σημαίνει δε το, «Εμένα δεν θα με ρωτήσετε»; Ότι δεν θα πείτε: «Δείξε μας τον Πατέρα σου» και, «Πού πηγαίνεις;».

Παρατήρησε δε, ότι εκείνος λαμβάνει, ο οποίος ζητά στο όνομα του Χριστού. Κανείς, λοιπόν, από όσους ζητούν κοσμικά και ψυχοβλαβή πράγματα, δεν ζητά στο όνομα του Χριστού, γι' αυτό και δεν λαμβάνει. Διότι το όνομα του Χριστού είναι θείο και σωτήριο· όταν όμως κάποιος ζητά πράγματα που οδηγούν στην απώλεια της ψυχής, πώς θα πούμε ότι αυτός ζητά στο σωτήριο όνομα; «Αυτά σας τα έχω πει με παροιμίες· αλλά έρχεται η ώρα που δεν θα σας μιλήσω πλέον με παροιμίες, αλλά θα σας αναγγείλω με παρρησία περί του Πατρός. Εκείνη την ημέρα θα ζητήσετε στο όνομά μου· και δεν σας λέω ότι εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα για εσάς· διότι ο ίδιος ο Πατέρας σας αγαπά, επειδή εσείς αγαπήσατε εμένα, και πιστέψατε ότι εγώ εξήλθα από τον Θεό. Εξήλθα από τον Πατέρα και ήρθα στον κόσμο· πάλι αφήνω τον κόσμο και πορεύομαι προς τον Πατέρα.» Παροιμία είναι ο λόγος που υποδεικνύει το υποκείμενο θέμα με τρόπο πλάγιο και συγκεκαλυμμένο, και γενικά παραβολικό. Επειδή, λοιπόν, ο Κύριος τους είπε πολλά με συγκεκαλυμμένο τρόπο, και παραβολικό ήταν επίσης αυτό για τη γυναίκα και τον τοκετό, λέει: «Αυτά σας τα έχω πει με παροιμίες, αλλά έρχεται η ώρα που δεν θα σας μιλήσω πλέον με παροιμίες, αλλά με παρρησία θα σας αναγγείλω περί του Πατρός.» Διότι μετά την ανάσταση, αφού παρουσίασε τον εαυτό Του ζωντανό, επί σαράντα ημέρες τους μιλούσε για τον Πατέρα πιο μυστικά και με μεγαλύτερη ακρίβεια.