Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 16:27

Διότι τώρα βέβαια δεν τον είδαμε με ολόκληρη τη θεοπρεπή του δόξα, εξαιτίας της ανθρώπινης φύσης του· αφού όμως παρέλθει ο καιρός της ένσαρκης οικονομίας, και αφού τελειωθεί το μυστήριο που έγινε δι' ημάς και υπέρ ημών, θα εμφανιστεί πλέον με τη δική του δόξα και με αυτήν του Πατέρα. Διότι, επειδή είναι Θεός κατά φύση, και γι' αυτό ομοούσιος με Εκείνον που τον εγέννησε, προφανώς και θα βρίσκεται σε ίσα αξιώματα και θα λάμψει πλέον με την οικεία και θεοπρεπή του δόξα. <Εκείνη την ημέρα θα ζητήσετε στο όνομά μου, και δεν σας λέω ότι εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα για εσάς· διότι ο ίδιος ο Πατέρας σας αγαπά, επειδή εσείς αγαπήσατε εμένα, και πιστέψατε ότι εγώ εξήλθα από τον Πατέρα.> Δεν επιτρέπει καθόλου να ζητούν το παραμικρό μέσω προσευχής και δεήσεως, παρά μόνο στο όνομά του. Υπόσχεται όμως ότι ο Πατέρας θα τους χορηγήσει προθυμότατα όσα ζητούν στις προσευχές τους, και όχι οπωσδήποτε επειδή θα πεισθεί από τις προτροπές του Υιού, ο οποίος θα ενεργεί ως παράκλητος και μεσίτης, αλλά επειδή ο ίδιος αυτοβούλως θα προχωρεί σε ευεργεσίες προς αυτούς, και θα σπεύδει σαν να καταθέτει ως κάποιο χρέος προς εκείνους που αγαπούν τον Χριστό, την ανώτατη και άκρα ευμένειά του. Και κανένας βέβαια λογικός άνθρωπος δεν θα νομίσει, ούτε κάποιος από αμάθεια θα πει, ότι οι μαθητές, ή τυχόν και άλλοι από τους αγίους, δεν θα έχουν σε καμία περίπτωση ανάγκη για τους εαυτούς τους τη μεσιτεία του Υιού.

Διότι μέσω αυτού έχουμε και οι δύο την προσαγωγή προς τον Πατέρα εν ενί Πνεύματι. Εννοεί την ειρήνη με τον Θεό· διότι μας συμφιλίωσε. Εξάλλου και ο ίδιος λέει: «Ειρήνη σας αφήνω, την ειρήνη τη δική μου σας δίνω»· και πάλι: «Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο»· και, «Όσα ζητήσετε στο όνομά μου, θα τα λάβετε»· και πάλι, «Επειδή ο Πατέρας σας αγαπά». Αυτά είναι τα τεκμήρια της ειρήνης, και για αυτούς και για εκείνους. Για αυτούς πώς; Διότι μέσω αυτού αποκτήσαμε την προσαγωγή και οι δύο εν ενί Πνεύματι, όχι εσείς λιγότερο και εκείνοι περισσότερο, αλλά με μία χάρη. Διότι την μεν οργή την κατέλυσε με τον θάνατο, εμάς δε μας έκανε αγαπητούς στον Πατέρα δια του Πνεύματος. Ιδού πάλι το «εν» σημαίνει «δια»· δια του εαυτού του και του Πνεύματος μας προσήγαγε σε αυτόν. Άρα λοιπόν δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων. Βλέπεις ότι δεν πολιτογραφηθήκαμε στην ίδια πόλη απλώς με τους Ιουδαίους, αλλά με τους αγίους και μεγάλους εκείνους άνδρες, τον Αβραάμ, τον Μωυσή και τον Ηλία, και σε αυτήν εμφανιζόμαστε; Διότι, «εκείνοι που λένε τέτοια», λέει, «φανερώνουν ότι αναζητούν πατρίδα». Δεν είστε πλέον ξένοι για τους αγίους, ούτε πάροικοι. Διότι όσοι δεν πρόκειται να επιτύχουν τα επουράνια αγαθά, αυτοί είναι οι πάροικοι.

β΄. Επειδή, λοιπόν, όσα είχαν ειπωθεί ήταν συγκαλυμμένα, λέει: «Αυτά σας τα έχω πει με παροιμίες· έρχεται όμως η ώρα που δεν θα σας μιλήσω πλέον με παροιμίες». Θα έλθει καιρός που όλοι θα τα κατανοήσετε με σαφήνεια. Εννοεί δε τον χρόνο της αναστάσεως. «Τότε με παρρησία θα σας αναγγείλω τα περί του Πατρός». Διότι πράγματι επί σαράντα ημέρες ήταν μαζί τους και τους μιλούσε, συναναστρεφόμενος και λέγοντας τα σχετικά με τη βασιλεία του Θεού. Διότι τώρα, επειδή διακατέχεστε από φόβο, δεν προσέχετε τα λεγόμενα· τότε όμως, όταν θα με δείτε αναστημένο και θα είμαστε μαζί, θα μπορέσετε με παρρησία να τα μάθετε όλα, ότι δηλαδή ο ίδιος ο Πατέρας θα σας αγαπήσει, εφόσον η πίστη σας προς εμένα θα έχει καταστεί πλέον βέβαιη. Και δεν θα παρακαλέσω τον Πατέρα. Αρκεί η αγάπη προς εμένα για να σας προστατεύσει. «Επειδή εσείς με αγαπήσατε και πιστέψατε ότι από τον Θεό εξήλθα. Από τον Πατέρα εξήλθα και έρχομαι στον κόσμο. Πάλι αφήνω τον κόσμο και πορεύομαι προς τον Πατέρα». Επειδή, λοιπόν, ο λόγος περί της αναστάσεως τους παρηγορούσε εξαιρετικά, και μαζί με αυτό το να ακούν ότι «Από τον Θεό εξήλθα και εκεί πηγαίνω», επαναλαμβάνει τα λόγια αυτά συνεχώς. Διότι το πρώτο παρείχε την εγγύηση ότι ορθώς πιστεύουν σε αυτόν, ενώ το δεύτερο ότι πρόκειται να βρίσκονται σε ασφάλεια. Όταν, λοιπόν, έλεγε: «Λίγο ακόμη και δεν θα με βλέπετε· και πάλι λίγο ακόμη και θα με δείτε», δικαιολογημένα δεν καταλάβαιναν· τώρα όμως όχι πλέον. Τι σημαίνει δε το, «Εμένα δεν θα με ρωτήσετε»; Ότι δεν θα πείτε: «Δείξε μας τον Πατέρα σου» και, «Πού πηγαίνεις;».

Ορισμένοι λένε ότι η βασιλεία των ουρανών είναι η διαβίωση των αξίων στους ουρανούς, άλλοι ότι είναι η όμοια με των αγγέλων κατάσταση των σωζομένων, και άλλοι ότι είναι η ίδια η μορφή της θεϊκής ωραιότητας εκείνων που ενδύθηκαν την εικόνα του Επουρανίου. Συμφωνούν όμως με την αλήθεια, κατά τη γνώμη μου, και οι τρεις απόψεις γι’ αυτό το ζήτημα. Διότι σε όλους χορηγείται η μέλλουσα χάρη ανάλογα με την ποιότητα και την ποσότητα της δικαιοσύνης που υπάρχει μέσα τους. Ϟδ΄. Εφόσον κάποιος διεξάγει γενναία τους θείους αγώνες σύμφωνα με την πρακτική φιλοσοφία, κρατά μέσα του τον Λόγο, ο οποίος εξήλθε από τον Πατέρα στον κόσμο μέσω των εντολών. Όταν όμως, εγκαταλείποντας τα παλαίσματα της πρακτικής ζωής εναντίον των παθών, αφού αναδειχθεί νικητής των παθών και των δαιμόνων, μεταβεί στη γνωστική φιλοσοφία μέσω της θεωρίας, τότε επιτρέπει μυστικά στον Λόγο να αφήσει πάλι τον κόσμο και να πορευθεί προς τον Πατέρα. Γι' αυτό λέει ο Κύριος στους μαθητές: «Εσείς με αγαπήσατε και πιστέψατε ότι εγώ εξήλθα από τον Πατέρα και ήλθα στον κόσμο· πάλι αφήνω τον κόσμο και πορεύομαι προς τον Πατέρα», ονομάζοντας ίσως «κόσμο» την επίπονη εργασία των αρετών κατά την πρακτική, και «Πατέρα» την υπερκόσμια και ελεύθερη από κάθε υλικό φρόνημα νοερή κατάσταση, κατά την οποία ο Λόγος του Θεού παύει μέσα μας τη μάχη εναντίον των παθών και των δαιμόνων. Ϟε΄.

Παρατήρησε δε, ότι εκείνος λαμβάνει, ο οποίος ζητά στο όνομα του Χριστού. Κανείς, λοιπόν, από όσους ζητούν κοσμικά και ψυχοβλαβή πράγματα, δεν ζητά στο όνομα του Χριστού, γι' αυτό και δεν λαμβάνει. Διότι το όνομα του Χριστού είναι θείο και σωτήριο· όταν όμως κάποιος ζητά πράγματα που οδηγούν στην απώλεια της ψυχής, πώς θα πούμε ότι αυτός ζητά στο σωτήριο όνομα; «Αυτά σας τα έχω πει με παροιμίες· αλλά έρχεται η ώρα που δεν θα σας μιλήσω πλέον με παροιμίες, αλλά θα σας αναγγείλω με παρρησία περί του Πατρός. Εκείνη την ημέρα θα ζητήσετε στο όνομά μου· και δεν σας λέω ότι εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα για εσάς· διότι ο ίδιος ο Πατέρας σας αγαπά, επειδή εσείς αγαπήσατε εμένα, και πιστέψατε ότι εγώ εξήλθα από τον Θεό. Εξήλθα από τον Πατέρα και ήρθα στον κόσμο· πάλι αφήνω τον κόσμο και πορεύομαι προς τον Πατέρα.» Παροιμία είναι ο λόγος που υποδεικνύει το υποκείμενο θέμα με τρόπο πλάγιο και συγκεκαλυμμένο, και γενικά παραβολικό. Επειδή, λοιπόν, ο Κύριος τους είπε πολλά με συγκεκαλυμμένο τρόπο, και παραβολικό ήταν επίσης αυτό για τη γυναίκα και τον τοκετό, λέει: «Αυτά σας τα έχω πει με παροιμίες, αλλά έρχεται η ώρα που δεν θα σας μιλήσω πλέον με παροιμίες, αλλά με παρρησία θα σας αναγγείλω περί του Πατρός.» Διότι μετά την ανάσταση, αφού παρουσίασε τον εαυτό Του ζωντανό, επί σαράντα ημέρες τους μιλούσε για τον Πατέρα πιο μυστικά και με μεγαλύτερη ακρίβεια.