Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 16:31

Κεφάλαιο Αʹ. ΙΩΑΝΝΗΣ. Τους αποκρίθηκε ο Ιησούς: Τώρα πιστεύετε; Ιδού, έρχεται η ώρα, και έχει ήδη έρθει, να σκορπιστείτε ο καθένας στα δικά του και να με αφήσετε μόνο. ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Βʹ. Γνωρίζεις τούτο, ότι με αποστράφηκαν όλοι όσοι βρίσκονται στην Ασία, μεταξύ των οποίων είναι ο Φύγελλος και ο Ερμογένης. Είθε ο Κύριος να δώσει έλεος στον οίκο του Ονησιφόρου, διότι πολλές φορές με ανακούφισε και δεν ντράπηκε για την αλυσίδα μου· αντίθετα, όταν βρέθηκε στη Ρώμη, με αναζήτησε με μεγάλη επιμέλεια και με βρήκε. Είθε ο Κύριος να του δώσει να βρει έλεος από τον Κύριο κατά την ημέρα εκείνη. Και όσα διακόνησε στην Έφεσο, εσύ τα γνωρίζεις καλύτερα. ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Βʹ. Στην πρώτη μου απολογία κανείς δεν μου συμπαραστάθηκε, αλλά όλοι με εγκατέλειψαν· ας μην τους καταλογιστεί.

Επειδή, λοιπόν, γνωρίζεις τα πάντα Εσύ ο ίδιος, πώς δεν είναι αναμφισβήτητο ότι εξέλαμψας από τον Θεό που γνωρίζει τα πάντα; Επομένως, τροφή για την αναμφίβολη πίστη των μαθητών, μαζί με τα άλλα, έγινε και αυτό το πραγματικά θεοπρεπές και παράδοξο σημείο, ώστε να μπορεί να δει κανείς σε αυτούς να επαληθεύεται το «Δίνε αφορμή στον σοφό, και θα γίνει σοφότερος· δίδασκε τον δίκαιο, και θα αυξήσει τη γνώση του». Λένε δε το «Τώρα πιστεύουμε», όχι βέβαια επειδή εκείνη τη στιγμή έθεσαν μέσα τους την αρχή της πίστης, όταν άκουσαν αυτά τα λόγια ή όταν είδαν το σημείο, εννοώ το ότι ο Κύριος γνωρίζει τα πάντα, αλλά επειδή τότε πλέον άρχισαν να ριζώνουν στις ψυχές τους την πίστη που είχαν αποδεχθεί αρχικά, και να είναι πλέον σταθερά πεπεισμένοι ότι είναι Θεός και προέρχεται από τον κατά φύση και αληθινό Θεό. Θα εκλάβουμε λοιπόν το «Τώρα πιστεύουμε», όχι ως την αρχή της πίστης τους, αλλά ως τη σταθερή βεβαίωσή τους στην αντίληψη την οποία ήδη είχαν αποδεχθεί με τη συγκατάθεσή τους. Τους αποκρίθηκε ο Ιησούς: Τώρα πιστεύετε;

Ιω. 5, 30 Το «καθώς ακούω κρίνω» κάποιοι το εξέλαβαν ότι ειπώθηκε για να μας εκπαιδεύσει να μην περιεργαζόμαστε στις κρίσεις τίποτα περισσότερο από τα φαινόμενα και τα λεγόμενα, και να μην βλάπτουμε και να μην ζημιώνουμε όσους κρίνονται εξαιτίας υποψιών και ανθρώπινων λογισμών, επειδή οι περισσότεροι από τους ανθρώπινους λογισμούς μπορούν να παρεκκλίνουν και να παρασυρθούν από το δίκαιο εξαιτίας φιλίας ή έχθρας. Για να μας αποτρέψει από αυτό, λένε, έλεγε: «καθώς ακούω κρίνω». Δηλαδή, αν εγώ «ο καρδιογνώστης» κάνω την κρίση με αυτόν τον τρόπο βάσει των φαινομένων και των λεγομένων χωρίς να πολυπραγμονώ τίποτα περισσότερο από αυτά, ούτε εσείς πρέπει να περιεργάζεστε οτιδήποτε άλλο πέρα από τα ορώμενα, τα φαινόμενα και τα λεγόμενα, ούτε να έχετε εμπιστοσύνη στους δικούς σας λογισμούς και να αναθέτετε σε αυτούς την κρίση των αφανών πραγμάτων. Έτσι, λοιπόν, ισχυρίζονται κάποιοι, πράγμα που εμένα δεν μου φαίνεται ορθό. Διότι, πρώτον, ο Δεσπότης φαίνεται σε πολλά σημεία ότι δεν έκρινε «καθώς» άκουγε, αλλά ως «καρδιογνώστης Θεός», όπως όταν έλεγε στη γυναίκα: «Καλά είπες ότι δεν έχεις άνδρα· διότι πέντε έχεις», και όταν έλεγε: «Τώρα πιστεύετε; Θα έρθει ώρα που όλοι σας θα διασκορπιστείτε», και σε άπειρα άλλα σημεία, διότι ούτε καν ήταν αυτός ο σκοπός Του εδώ, αλλά μιλούσε περί του Πατρός και του Εαυτού Του, και περί ισότητος και εξουσίας και παρόμοιων θεμάτων. Τι σημαίνει λοιπόν το «καθώς ακούω κρίνω»; «Καθώς ακούω», λέει, από τον Πατέρα «κρίνω»· δηλαδή όπως Εκείνος κρίνει, έτσι κι εγώ.

Τους αποκρίθηκε ο Ιησούς: Τώρα πιστεύετε. Ιδού έρχεται η ώρα, και μάλιστα έχει ήδη έρθει, που θα σκορπιστείτε ο καθένας στα δικά του και θα με αφήσετε μόνο. Όμως δεν είμαι μόνος, διότι ο Πατέρας είναι μαζί μου. Ακούγοντας οι μαθητές ότι ο Θεός και Πατέρας θα είναι φίλος τους, και ότι δεν έχουν ανάγκη τη δική του μεσιτεία, εφόσον έχουν αποκτήσει οικειότητα με τον Πατέρα, και ότι εξήλθε από τον Θεό, λένε ότι «Τώρα γνωρίζουμε ότι τα ξέρεις όλα», δηλαδή, γνωρίζεις εκείνα που σκανδαλίζουν την καρδιά του καθενός, «και δεν έχεις ανάγκη» να τα μαθαίνεις από κάποιους. Και «σε αυτό πιστεύουμε, ότι εξήλθες από τον Θεό». Διότι ίδιον του Θεού είναι το να γνωρίζει τα κρυπτά της καρδιάς.