Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 16:9

Επομένως, είναι αληθινός ο λόγος του Σωτήρα που λέει: Σας συμφέρει να αναχωρήσω εγώ στους ουρανούς, διότι εκείνος ήταν ο καιρός της καθόδου του Πνεύματος. <Και όταν έλθει εκείνος, θα ελέγξει τον κόσμο για αμαρτία και για δικαιοσύνη και για κρίση· για αμαρτία μεν, διότι δεν πιστεύουν σε εμένα· για δικαιοσύνη δε, διότι πηγαίνω προς τον Πατέρα και δεν θα με βλέπετε πλέον· και για κρίση, διότι ο άρχοντας αυτού του κόσμου έχει κριθεί.> Αφού υπέδειξε τον κατάλληλο καιρό της καθόδου και αποστολής του Πνεύματος, δηλαδή την αναχώρηση προς τον Πατέρα, και αφού θεράπευσε επαρκώς με αυτόν τον τρόπο τη σφοδρή λύπη στους αγίους μαθητές, υποδεικνύει επιπρόσθετα και χρήσιμα τίνος έργο θα είναι ο Παράκλητος. Διότι λέει: Όταν έλθει, θα ελέγξει τον κόσμο για αμαρτία και για δικαιοσύνη και για κρίση. Και με ποιον τρόπο θα γίνει ο έλεγχος για καθένα από αυτά που ειπώθηκαν, το έχει φανερώσει με ακρίβεια· επειδή όμως είναι πιθανό να μην μπορέσουν κάποιοι να κατανοήσουν πολύ εύκολα αυτό το υψηλό νόημα, νομίζω ότι είναι αναγκαίο να το ερμηνεύσω τμηματικά και να εξηγήσω πιο καθαρά τη δύναμη του νοήματός του.

Θα ελέγξει δε πάλι τον κόσμο, λέει, περί δικαιοσύνης, διότι πηγαίνω προς τον Πατέρα και δεν με βλέπετε πλέον. Διότι θα συνηγορήσει δικαίως υπέρ εκείνων που πίστεψαν στον Χριστό μετά την ανάβασή Του στους ουρανούς, ως έχοντες δικαιωθεί δικαίως. Επειδή αποδέχθηκαν ως αληθινό Θεό Εκείνον που δεν Τον είδαν μεν καθόλου, αλλά πίστεψαν ότι συνεδρεύει με τον ίδιο Του τον Πατέρα. Το ότι βέβαια ο Χριστός αποκαλούσε μακάριους αυτούς που πιστεύουν με αυτόν τον τρόπο, μπορεί κανείς να το μάθει πολύ εύκολα αναπολώντας εκείνα που είπε και έπραξε ο Θωμάς. Καθώς αμφέβαλλε ακόμη για την ανάσταση του Υιού έλεγε: «Εάν δεν βάλω το χέρι μου στην πλευρά Του και δεν δω τα σημάδια των καρφιών, δεν πρόκειται να πιστέψω». Όταν όμως πίστεψε, αφού ο Χριστός του επέτρεψε να πράξει αυτό που ήθελε, ποια λόγια άκουσε; «Επειδή με είδες, πίστεψες· μακάριοι εκείνοι που δεν είδαν και πίστεψαν». Δικαίως, λοιπόν, έχουν δικαιωθεί και χωρίς να Τον δουν εκείνοι που πίστεψαν, ενώ ο κόσμος απέτυχε να τύχει των ίδιων, επειδή δεν αποδέχθηκε τη δικαιοσύνη που προέρχεται από την πίστη, αλλά προσκολλήθηκε οικειοθελώς στα δικά του κακά.

Διότι το μεν «Θα έλθει ο Παράκλητος» φανερώνει την εξουσία του Πνεύματος· το δε «Εγώ θα τον στείλω» την ευδοκία του Υιού και, αν πρέπει να το πούμε έτσι, την αρέσκεια και τη συγκατάθεσή του στο να έλθει ο Παράκλητος. «Και όταν έλθει εκείνος, θα ελέγξει τον κόσμο περί αμαρτίας, περί δικαιοσύνης, και περί κρίσεως· περί αμαρτίας μεν, επειδή δεν πιστεύουν σε εμένα· περί δικαιοσύνης δε, επειδή πηγαίνω προς τον Πατέρα μου και δεν με βλέπετε πλέον· περί κρίσεως δε, επειδή ο άρχοντας αυτού του κόσμου έχει κριθεί.» Θα έλθει ο Παράκλητος, και ποιο είναι το όφελος; «Θα ελέγξει, λέει, τον κόσμο περί αμαρτίας» και θα τους αποδείξει αμαρτωλούς, επειδή δεν πιστεύουν. Διότι, όταν δουν να γίνονται μέσω των χειρών των μαθητών εν Πνεύματι σημεία εξαίσια και τέρατα, και ούτε έτσι δεν πιστέψουν, πώς δεν θα είναι άξιοι καταδίκης και ένοχοι για τη μέγιστη αμαρτία;

Διότι τώρα μεν μπορούν να λένε ότι είμαι υιός ξυλουργού, ότι κατάγομαι από ταπεινή μητέρα, παρόλο που εγώ κάνω και θαύματα· τότε όμως η απιστία τους δεν θα έχει καμία δικαιολογία, όταν το Πνεύμα θα επιτελεί τέτοια έργα στο όνομά μου. Επομένως, θα τους ελέγξει «περί αμαρτίας»· δηλαδή, θα αποδείξει ότι αμάρτησαν ασυγχώρητα. Θα ελέγξει δε «και περί δικαιοσύνης», επειδή εγώ πορεύομαι προς τον Πατέρα μου· δηλαδή, θα τους αποδείξει ότι, όντας δίκαιος και έχοντας επιδείξει άμεμπτο βίο, θανατώθηκα από αυτούς άδικα· και απόδειξη αυτού είναι η πορεία μου προς τον Πατέρα· διότι δεν θα ανέβαινα προς τον Πατέρα, αν δεν ήμουν δίκαιος.