Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 17:12

Θα αγαλλιάσουμε για το σωτήριό σου. Σωτήριος του Πατρός στον κόσμο είναι ο Υιός· σωτήριο του Υιού στον κόσμο είναι ο σταυρός. [Θα αγαλλιάσουμε για το σωτήριό σου. Το σωτήριο, λέει, το οποίο έδωσες στο ανθρώπινο γένος, μέσω της δικής σου ανάστασης το κατέστησες φανερό σε όλους.] Είθε ο Κύριος να εκπληρώσει όλα τα αιτήματά σου. Ποια ήταν τα αιτήματα, παρά το: «Άγιε Πατέρα, φύλαξέ τους από τον κόσμο»; Είναι προφανές δε, ότι εννοεί αυτούς που πιστεύουν σε αυτόν. [Ή τον Δαβίδ ή τον Εζεκία· διότι αναφέρεται σε ιερείς και βασιλείς, ή λόγω της κατά σάρκα οικονομίας και της ανάστασης του Κυρίου· ή και επειδή, όταν σωζόμαστε εμείς, ο ίδιος λέει ότι σώζεται, εφόσον αποτελούμε μέλη ενός σώματος. Γι' αυτό και τώρα είπε: Διότι στο παρόν γνωρίζουμε ότι σώζεται ο Χριστός, από το γεγονός ότι εμείς λαμβάνουμε από τώρα τον αρραβώνα της σωτηρίας. Έσωσες δε μέσω της δυνάμεως της δεξιάς σου. Ονομάζοντας «δεξιά» τις πράξεις, τις μεγάλες δυνάμεις, τη βοήθεια· ή προαναγγέλλει τα θεία σημεία του Χριστού.] Τώρα γνώρισα ότι ο Κύριος έσωσε τον Χριστό του, αφού έχει ήδη φωτιστεί από το Πνεύμα για τα γεγονότα της ανάστασης.

Διότι είπε ο Κύριος περί των Αποστόλων: «Όταν ήμουν μαζί τους, εγώ τους φύλαγα, τώρα όμως έρχομαι προς εσένα, φύλαξέ τους στο όνομά σου», διότι δική σου είναι η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Και στο Ευαγγέλιο ο Κύριος αποκάλεσε τον Ιούδα υιό απωλείας· διότι κανείς, λέει, δεν χάθηκε, παρά μόνο ο υιός της απωλείας· και τέκνα σοφίας, αυτούς που έχουν μορφωθεί στη θεογνωσία· διότι δικαιώθηκε, λέει, η σοφία από τα τέκνα της· και, εάν υπάρχει, λέει, εκεί υιός ειρήνης. Δεν είναι λοιπόν καθόλου θαυμαστό και τώρα να αποσιωπήθηκε μεν ο σωματικός του πατέρας, και να ονομάστηκε ο αρχιεταίρος του Δαβίδ υιός δεξιάς, λαμβάνοντας από την πράξη τον χαρακτηρισμό που του άρμοζε.

Διότι δεν θα βγει έξω από τον λογισμό του καθήκοντος, αφού θα μπορούσε κανείς να δει την ταύτιση της θέλησης τουλάχιστον στους πραγματικούς Χριστιανούς, έστω και αν το ομοούσιο σε μας δεν είναι με τον ίδιο τρόπο, όπως συμβαίνει στον Πατέρα και στον Θεό Λόγο που προέρχεται από αυτόν και είναι μέσα σε αυτόν. <Όταν ήμουν μαζί τους, εγώ τους διατηρούσα στο όνομά σου που μου έχεις δώσει, και τους φύλαξα, και κανένας από αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο γιος της απώλειας, για να εκπληρωθεί η Γραφή. Τώρα όμως έρχομαι σε σένα.> Προχωρά κάπως σιγά σιγά προς πιο σαφή δήλωση ο λόγος του Σωτήρα, και ενώ στην αρχή ήταν συγκαλυμμένος, τώρα αναγγέλλεται και αποκαλύπτεται, σαν να μεταβάλλεται από τον χειμώνα σε καλοκαιρία. Διότι οι μακάριοι μαθητές νόμιζαν ότι η αναχώρηση του Σωτήρα μας θα τους προκαλούσε μεγάλη ζημιά, προφανώς εννοώντας την ενσαρκωμένη παρουσία του· διότι τίποτα δεν τον εμποδίζει να είναι παρών ως Θεός σε όσους επιθυμεί. Περίμεναν δε ότι, μετά την ανάληψη του Χριστού στον ουρανό, κανείς δεν θα τους σώσει, αλλά θα είναι εκτεθειμένοι σε όσους θέλουν να τους κάνουν κακό, αφού κανένας απολύτως δεν θα εμποδίζει το χέρι αυτών που τους καταδυναστεύουν, αλλά μάλλον θα έχουν την εξουσία όσοι το θέλουν να κάνουν τα πάντα εναντίον τους ανεμπόδιστα, και να τους ρίχνουν σε κάθε είδους κίνδυνο.

Διότι ακριβώς γι' αυτό και ο ίδιος ο Σωτήρας στα προηγούμενα έλεγε: «Πάτερ άγιε, φύλαξέ τους στο όνομά σου που μου έχεις δώσει». Τώρα δε πάλι λέει: «Όταν ήμουν μαζί τους, εγώ τους φύλαγα στο όνομά σου που μου έχεις δώσει», δηλώνοντας σχεδόν το εξής στους μαθητές του, ότι στην ενέργεια της θεότητας μάλλον θα ταίριαζε, και όχι στην παρουσία της σάρκας, το να μπορεί να διασώζει κάποιους. Διότι και αυτή η ίδια η σάρκα δεν αγιαζόταν από μόνη της, αλλά με τη συνύπαρξη του Λόγου που ενώθηκε με αυτήν, μεταβαίνοντας κατά κάποιον τρόπο στη δική του φυσική δύναμη, γίνεται πρόξενος σωτηρίας και αγιασμού σε αυτούς που μετέχουν σε αυτήν. Συνεπώς, το σύνολο της θεοπρεπούς ενέργειας δεν θα το αποδώσουμε βέβαια στη σάρκα καθαυτήν, αλλά σκεπτόμενοι με μεγαλύτερη ευπρέπεια, θα το αποδώσουμε στη θεία δύναμη του Λόγου. Διότι το να διαφυλάσσονται οι μαθητές στο όνομα του Πατρός, άραγε δεν είναι αυτό και τίποτε άλλο; Διότι διαφυλάχθηκαν με τη δόξα του Θεού. Απομακρύνοντας λοιπόν από τη διάνοια των μαθητών τον φόβο που προερχόταν από την ιδέα ότι τους εγκαταλείπει, αφού επανέλαβε πολλές φορές τα ίδια πράγματα, λέει ότι θα έχουν απόλυτη ασφάλεια, όχι από τη σωματική συνύπαρξη με τον διδάσκαλο, αλλά επειδή μάλλον αυτός είναι κατά φύση Θεός.

Λέει λοιπόν ότι με τέτοιο τρόπο φύλαξε τους δικούς του μαθητές, και έδειξε τόση πρόνοια γι' αυτούς, ώστε κανένας δεν χάθηκε, εκτός από έναν, τον οποίο μάλιστα ονόμασε υιό της απώλειας, επειδή, από δική του βούληση, ή μάλλον από κακία και ανοσιότητα, ήταν παραδομένος στην απώλεια. Διότι ποτέ δεν θα πιστέψουμε ότι από θεία και ακαταμάχητη κρίση ο προδότης μεταξύ των μαθητών πιάστηκε στην παγίδα αυτού που θηρεύει τις ψυχές και βρέθηκε μέσα στα διαβολικά δίχτυα. Σε αυτή την περίπτωση θα ήταν ανυπαίτιος, έχοντας υποκύψει στην άνωθεν απόφαση. Διότι ποιος μπορεί να αντισταθεί στην κρίση του Θεού; Τώρα όμως είναι καταδικασμένος και βδελυρός, και θα ήταν καλύτερο γι' αυτόν να μην είχε γεννηθεί καθόλου. Για ποιο λόγο; Επειδή αποδεικνύεται ότι ο άθλιος το έπαθε αυτό από δικές του επιθυμίες, και όχι από κάποια εξωτερική ανάγκη. Εκείνος δε που αγάπησε έναν τόσο φοβερό όλεθρο, δικαιολογημένα θα ονομαζόταν τέκνο της απώλειας, εφόσον βέβαια οφείλεται στον όλεθρο και τη φθορά, περιμένοντας την ημέρα της απώλειας σαν οδύνη και συμφορά.

Συνομιλώντας δε προς τον δικό του Πατέρα και λέγοντας «Άγιε Πατέρα, φύλαξέ τους», αμέσως εισήγαγε, ως πραγματικά υπαρκτή, την ενεργή δύναμη του Πατέρα πάνω στα πάντα· και ταυτόχρονα δείχνει ότι δεν είναι έξω από τη δική Του φύση, αλλά υπάρχοντας μέσα σε αυτήν και προερχόμενος από αυτήν, έχει αδιάσπαστη την ένωση, έστω κι αν νοείται ως αυθύπαρκτος σε δική του υπόσταση. «Διότι, φύλαξέ τους», λέει, «στο όνομά σου που μου έχεις δώσει»· και πάλι: «Όταν ήμουν μαζί τους, εγώ τους φυλούσα στο όνομά σου που μου έχεις δώσει». Είναι λοιπόν αναγκαίο να κατανοήσουμε ότι, εφόσον τους έχει ήδη φυλάξει ο ίδιος στο όνομα που του δόθηκε από τον Πατέρα, δηλαδή στη δόξα της θεότητας· «διότι του χάρισε το όνομα που είναι πάνω από κάθε όνομα»· και θέλει να τους φυλάξει και πάλι ο ίδιος ο Πατέρας στο όνομα που του δόθηκε, ώστε δεν θα βρεθεί έξω από την ενέργεια αυτού του έργου. Διότι ο Πατέρας θα διαφυλάξει εκείνους που είναι γνήσιοι στην πίστη προς Αυτόν, μέσω της ίδιας της ισχύος του Μονογενούς. Διότι δεν θα ενεργήσει σε τίποτα από όσα υπάρχουν, παρά μόνο δι' Αυτού. Επομένως, εάν τους φύλαξε, ακόμη και όντας ένσαρκος, με την εξουσία και τη δόξα της θεότητας, με ποιον τρόπο θα φανεί ότι παραλείπει να αξιωθούν οι μαθητές την πρέπουσα προστασία, και πώς θα συμβεί να εκπέσουν από την ασφάλεια που παρέχει ο Ίδιος, μολονότι η θεοπρεπής εξουσία του Μονογενούς παραμένει παντοτινά, και η ισχύς που ενυπάρχει σε Αυτόν εκ φύσεως είναι στερεωμένη στην ίδια ταυτότητα;

Και βέβαια δεν θα πούμε ότι η άνανδρη δειλία υπήρξε για αυτούς η αιτία μιας τόσο συνετής φυγής, αλλά μάλλον θα θεωρήσουμε ότι η γνώση του ωφελίμου είχε εντεθεί στις ψυχές των αγίων από τον Χριστό, ο οποίος δεν επέτρεπε να κινδυνεύσουν άκαιρα εκείνοι που επρόκειτο να γίνουν φωστήρες και δάσκαλοι της οικουμένης. Διότι έπρεπε να αποδειχθεί αληθινός ο δικός του λόγος, τον οποίο είπε για αυτούς προς τον εν τοις ουρανοίς Πατέρα: «Πάτερ άγιε, φύλαξέ τους στο όνομά σου που μου έχεις δώσει, για να είναι ένα καθώς εμείς είμαστε ένα. Όταν ήμουν μαζί τους, εγώ τους διατηρούσα στο όνομά σου που μου έδωσες, και τους φύλαξα, και κανένας από αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο υιός της απώλειας». Φεύγουν λοιπόν κρυφά οι μαθητές, θεωρώντας ότι πρέπει να περιμένουν τον καιρό της παρρησίας. Και το έκαναν αυτό υπακούοντας στα λόγια του Σωτήρα. Διότι τους παράγγειλε «να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα», καθώς έχει γραφτεί, «αλλά να περιμένουν την επαγγελία του Πατρός, την οποία άκουσαν από αυτόν, ότι δηλαδή ο Ιωάννης μεν βάπτισε με νερό, αυτοί όμως θα βαπτιστούν εν Πνεύματι Αγίω μετά από λίγες ημέρες». Πράγμα που θα δούμε ότι εκπληρώθηκε κατά τις ημέρες της αγίας Πεντηκοστής, όταν «τους φάνηκαν διαμοιραζόμενες γλώσσες σαν από φωτιά, και κάθισε πάνω στον καθένα από αυτούς».

Και δεν αδικείται με κανέναν τρόπο από την ένωση των δύο σε ενότητα. Β— Τι εννοείς; Διότι δεν καταλαβαίνω και πολύ καλά. Α— Ο Εβραίος από Εβραίους και από τη φυλή Βενιαμίν, ο κλητός απόστολος, στέλνει επιστολή σε αυτούς που έχουν δικαιωθεί μέσω της πίστεως και έχουν νεκρώσει τα μέλη της σάρκας, εννοώ δηλαδή την πορνεία και το πάθος, την κακή επιθυμία και την πλεονεξία: «Διότι πεθάνατε, και η ζωή σας είναι κρυμμένη μαζί με τον Χριστό στον Θεό.» Ο ίδιος ο Χριστός βέβαια είπε για τους δικούς του μαθητές: «Άγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στο όνομά σου που μου έδωσες, ώστε να είναι ένα όπως εμείς. Όταν ήμουν μαζί τους, εγώ τους διατηρούσα στο όνομά σου που μου έδωσες, και τους φύλαξα, και κανένας από αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο γιος της απώλειας, για να εκπληρωθεί η Γραφή.»

Πάλι, σε άλλο σημείο λέει: «Πατέρα, Κύριε του ουρανού και της γης, φύλαξε αυτούς που μου έδωσες. Όταν ήμουν μαζί τους, τους φύλαξα, και κανείς από αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο υιός της απώλειας». Πάλι, σε άλλη περίπτωση λέει ότι «ο Υιός του Ανθρώπου πρέπει να παραδοθεί σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί για αυτόν, αλίμονο όμως σε εκείνον μέσω του οποίου θα παραδοθεί. Θα τον συνέφερε αν δεν είχε γεννηθεί», και τα εξής. Επομένως, κατανοήσαμε χωρίς καμία αμφιβολία ότι μιλούσε στους Ιουδαίους για τον Ιούδα· «διότι σε όποιον υποταχθεί κάποιος, σε αυτόν και έχει υποδουλωθεί», και σε όποιον κάποιος υπακούει, αυτόν έχει καταστήσει πατέρα και αρχηγό της υπακοής του. Λέει λοιπόν ο Κύριος: «Εσείς είστε υιοί του πατέρα σας, του διαβόλου», επειδή αντί του Χριστού υπάκουσαν στον Ιούδα, όπως ακριβώς η Εύα, απομακρυνόμενη από τον Θεό, υπάκουσε εξαρχής στο φίδι. Έπειτα, προσθέτει ότι δεν ήταν μόνο ψεύτης, αλλά και κλέφτης, σύμφωνα με όσα λέγονται στο Ευαγγέλιο. Γι' αυτό και του εμπιστεύθηκε το ταμείο, ώστε να είναι αναπολόγητος που, εξαιτίας της φιλαργυρίας του, παρέδωσε τον ίδιο του τον Δεσπότη στα χέρια των ανθρώπων. Ποιος είναι λοιπόν ο πατέρας αυτού, ο οποίος υπήρξε ψεύτης πριν από εκείνον, παρά ο Κάιν, του οποίου μιμητής έγινε ο Ιούδας; Διότι εκείνος, αφού εξαπάτησε τον αδελφό του υποκρινόμενος αδελφική αγάπη, τον ξεγέλασε και τον έπεισε με το ψέμα του, και αφού τον έβγαλε στην πεδιάδα, σήκωσε το χέρι του και τον σκότωσε. Έτσι και ο Ιούδας λέει: «Τι θέλετε να μου δώσετε, και εγώ θα σας τον παραδώσω;» και «Όποιον φιλήσω, αυτός είναι, πιάστε τον».

Ο Κύριος είναι η μερίδα της κληρονομιάς μου και του ποτηρίου μου· εσύ είσαι αυτός που μου αποκαθιστά την κληρονομιά μου. Αρμόζει να θυμηθούμε τα όσα έχουν ειπωθεί στον δεύτερο ψαλμό. Διότι και εκεί, κατά τον ανθρώπινο τρόπο, πάλι προς αυτόν έλεγε ο Πατέρας: «Ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου, και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης». Και στα ιερά Ευαγγέλια ο ίδιος είπε προς τον δικό του Πατέρα σχετικά με τους ιερούς αποστόλους: «Πατέρα, αυτοί που μου έδωσες ήταν δικοί σου, και τους έδωσες σε εμένα και κανείς από αυτούς δεν χάθηκε παρά μόνο ο υιός της απώλειας».

Και για τον Ιούδα έχει γραφτεί ότι είναι Υιός απωλείας· και τον ονόμασε υιό απωλείας, επειδή έπραξε τα της απωλείας. Ο Ησαΐας πέρασε τρία χρόνια γυμνός και ανυπόδητος. Για τον Μωυσή λένε ότι, αφού άκουσε τα λόγια του Θεού, δεν άγγιξε πλέον τη γυναίκα του, ούτε τεκνοποίησε. Σχετικά με το βδέλυγμα της ερημώσεως που στέκεται σε άγιο τόπο, λένε ότι ο ναός στα Ιεροσόλυμα θα ανοικοδομηθεί αργότερα, καθώς ο Αντίχριστος θα γίνει πιστευτός από τους Ιουδαίους ότι είναι ο Χριστός, και θα καθίσει σε αυτόν, και θα θεωρηθεί βασιλιάς ολόκληρης της οικουμένης. Θα έλθει δε κατά την ερήμωση του κόσμου· διότι είναι το βδέλυγμα της ερημώσεως. Λέγεται ότι οι τρεις παίδες, αυτοί που βρίσκονταν στη Βαβυλώνα και στο καμίνι, ήταν παιδιά του Εζεκία, και ότι ο Ιεζεκιήλ είχε διατελέσει πρωτύτερα δούλος του Ιερεμία.

Διότι και οι μαθητές, όσο μεν βρίσκονταν όλοι στη δική τους πληρότητα, ήταν δώδεκα στον αριθμό, όταν όμως χάθηκε ο υιός της απώλειας, ελαττώθηκε ο αριθμός, με το να μη συνυπολογίζεται μαζί με τους υπάρχοντες αυτός που έλειπε· διότι έντεκα, μετά τον Ιούδα, και ήταν και ονομάζονταν. «Το Υστέρημα λοιπόν», λέγει, «δεν θα μπορέσει να αριθμηθεί». Τι εννοεί με αυτόν τον λόγο; Ότι κάποτε και η δική μας φύση συγκαταλεγόταν στο σύνολο του παντός· διότι και εμείς συμπληρώναμε την ιερή εκατοντάδα των λογικών προβάτων. Επειδή όμως το ένα πρόβατο, η δική μας φύση, αποπλανήθηκε από την ουράνια διαγωγή, αφού παρασύρθηκε εξαιτίας της κακίας σε τούτον τον αλμυρό και άνυδρο τόπο, δεν μνημονεύεται πλέον ο ίδιος αριθμός για το ποίμνιο των απλανών, αλλά γίνεται λόγος για ενενήντα εννέα. Διότι το μάταιο τίθεται εκτός του αριθμού εκείνων που υφίστανται, επειδή «το Υστέρημα δεν θα μπορέσει να αριθμηθεί». Ήλθε λοιπόν για να αναζητήσει και να σώσει το απολωλός και, αφού το πήρε στους ώμους Του, να επαναφέρει σε όσα υφίστανται αυτό που χανόταν μέσα στη ματαιότητα των ανύπαρκτων πραγμάτων, ώστε να γίνει και πάλι άρτιος ο αριθμός της δημιουργίας του Θεού, με τη διάσωση του απολωλότος και την προσθήκη του σε εκείνα που δεν είχαν χαθεί.

Αν όμως αποσκιρτούν από μόνοι τους, δεν τους ελκύω αναγκαστικά. «Τώρα όμως έρχομαι προς εσένα». Βλέπεις ότι ο λόγος έχει συνταχθεί με τρόπο πιο ανθρώπινο; Ώστε, αν κάποιος ήθελε να μειώσει τον Υιό εξαιτίας αυτών των λόγων, θα μειώσει και τον Πατέρα. Δες, λοιπόν, από την αρχή, ότι άλλοτε εμφανίζεται να διδάσκει και να του διασαφηνίζει, και άλλοτε να παραγγέλλει. Ως διδάσκων, όπως όταν λέει: «Δεν παρακαλώ για τον κόσμο»· ενώ ως παραγγέλλων: «Εγώ τους φύλαξα έως τώρα, και κανένας δεν χάθηκε»· και λέει: «Εσύ, λοιπόν, φύλαξέ τους»· και πάλι: «Δικοί σου ήταν, και σε εμένα τους έδωσες»· και, «Όταν ήμουν στον κόσμο, εγώ τους φύλαγα». Αλλά η λύση για όλα αυτά είναι ότι τα λόγια αυτά έχουν ειπωθεί αποβλέποντας στην αδυναμία τους. Αφού δε είπε ότι «Κανένας από αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο υιός της απώλειας», πρόσθεσε: «Για να εκπληρωθεί η Γραφή». Ποια Γραφή εννοεί; Εκείνη που προαναγγέλλει πολλά για αυτόν. Δεν χάθηκε, βέβαια, για αυτόν τον λόγο, για να εκπληρωθεί δηλαδή η Γραφή. Και για το ζήτημα αυτό έχουμε μιλήσει εκτενώς και προηγουμένως, ότι αυτός είναι ένας ιδιάζων τρόπος έκφρασης της Γραφής, το να παρουσιάζει δηλαδή ως αιτιολογία τα όσα συμβαίνουν εκ του αποτελέσματος.

Και όταν εγώ τους έχω, τους έχεις και εσύ, και δεν τους στερήθηκες. «Διότι όλα τα δικά μου είναι δικά σου». —«Και έχω δοξαστεί σε αυτούς»· δηλαδή: Έχοντας εξουσία πάνω τους ως Δεσπότης, «δοξάζομαι σε αυτούς»· όπως ακριβώς και ο γιος του βασιλιά, έχοντας την ίδια τιμή με τον πατέρα του και τη βασιλεία, δοξάζεται με το να κατέχει τόσα όσα και ο πατέρας. Εάν λοιπόν ο Υιός ήταν κατώτερος από τον Πατέρα, πώς θα τολμούσε να πει ότι «Όλα τα δικά σου είναι δικά μου»; Διότι ο κύριος κατέχει όλα τα υπάρχοντα του δούλου, ο δούλος όμως δεν κατέχει όλα τα υπάρχοντα του κυρίου. Εδώ όμως τα πράγματα αντιστρέφονται, και όσα ανήκουν στον Πατέρα ανήκουν στον Υιό, όπως ακριβώς και όσα ανήκουν στον Υιό ανήκουν στον Πατέρα. Δοξάζεται λοιπόν ο Υιός μέσα από τα του Πατρός. Διότι έχει τόση εξουσία επί πάντων, όση ακριβώς έχει και ο Πατήρ. «Και δεν είμαι πλέον στον κόσμο· αυτοί όμως είναι στον κόσμο, και εγώ έρχομαι προς εσένα. Πάτερ άγιε, διαφύλαξέ τους στο όνομά σου αυτούς που μου έδωσες, ώστε να είναι ένα όπως κι εμείς. Όταν ήμουν μαζί τους στον κόσμο, εγώ τους διαφύλαττα στο όνομά σου». Για ποιο λόγο λέει συνεχώς αυτό, το «Δεν είμαι πλέον στον κόσμο» και «Όταν ήμουν μαζί τους στον κόσμο»; Διότι φαίνονται άτοπα, εάν κάποιος τα εκλάβει χωρίς προσεκτική εξέταση. Επειδή αλλού τους υποσχέθηκε ότι «Θα είμαι μαζί σας» και ότι «Θα με δείτε»· τώρα όμως φαίνεται να λέει άλλα. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι τα λέει αυτά προσαρμοζόμενος στη δική τους ικανότητα κατανόησης.

Διότι, εάν έλεγε ότι Εγώ θα σας τηρήσω, δεν θα πίστευαν τόσο πολύ. Τώρα όμως, με το να παρακαλεί τον Πατέρα για αυτούς, τους οδηγεί σε αγαθές ελπίδες. Το δε «Εγώ τους τηρούσα στο όνομά σου», το λέει όχι επειδή ο ίδιος δεν μπορούσε αλλιώς, παρά μόνο διά του ονόματος του Πατρός, αλλά, όπως έχουμε πει πολλές φορές, επειδή ήταν ασθενείς οι ακροατές και δεν μπορούσαν ακόμη να σκεφτούν τίποτα σπουδαίο για αυτόν. Για τον λόγο αυτό λέει ότι τους τηρούσα με τη δική σου βοήθεια.

Ταυτόχρονα όμως τους γεμίζει και με καλές ελπίδες, ότι: Όπως, όταν ήμουν μαζί σας, προστατευόσασταν στο όνομα του Πατέρα μου και με τη βοήθειά του, έτσι και πάλι να πιστεύετε ότι θα προστατευθείτε από τον ίδιο· διότι του είναι σύνηθες να σας φυλάει. «Εκείνους που μου έδωσες, τους φύλαξα, και κανείς από αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο υιός της απώλειας, για να εκπληρωθεί η Γραφή. Τώρα όμως έρχομαι σε σένα, και αυτά τα λέω στον κόσμο, για να έχουν τη δική μου χαρά ολοκληρωμένη μέσα τους.» Είναι πολλή η ταπείνωση των λόγων αυτών, αν κάποιος τα αντιληφθεί όπως τους αξίζει. Διότι πρόσεξε εδώ τι φαίνεται: «Εκείνους που μου έδωσες, τους φύλαξα.» Φαίνεται δηλαδή να παραγγέλλει στον Πατέρα, να τους φυλάει και ο Πατέρας· σαν να έδινε κάποιος σε άλλον χρήματα για φύλαξη, και να του έλεγε: Πρόσεξε, εγώ δεν έχασα τίποτα, ούτε εσύ να χάσεις. Αλλά όλα αυτά τα λέει για την παρηγοριά των μαθητών. «Διότι αυτά, λέει, τα λαλώ στον κόσμο» για την ανάπαυση των μαθητών, και την παρηγοριά, και τη χαρά, ώστε να ανασάνουν, και να μην έχουν έγνοιες, αφού εσύ τους παραλαμβάνεις σώους, και πρόκειται να τους φυλάξεις, όπως ακριβώς κι εγώ τους φύλαξα, και δεν έχασα κανέναν. Πώς λοιπόν, Κύριε, δεν έχασες κανέναν; Αφού και ο Ιούδας χάθηκε, και πολλοί άλλοι έφυγαν προς τα πίσω.