Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 17:26

Ενώ λοιπόν ο κόσμος το είχε αγνοήσει και αυτό, οι μαθητές εμπλούτισαν τη γνώση τους, κατανοώντας σύμφωνα με την αλήθεια ότι εσύ με απέστειλες, δηλαδή, ότι έχω έρθει σύμφωνα με το δικό σου θέλημα για να φέρω εις πέρας το αγαθό, διασώζοντας έτσι τη γη που κινδυνεύει. <Και τους έκανα γνωστό το όνομά σου και θα το κάνω γνωστό, ώστε η αγάπη με την οποία με αγάπησες να είναι μέσα τους, και εγώ μέσα τους.> Λέει ότι έχει γνωρίσει τον Πατέρα και Θεό, τόσο ο ίδιος όσο και οι μαθητές που είναι προσηλωμένοι σε αυτόν. Για να μην παρασυρθεί όμως κανείς από πλάνη σε άτοπες υποψίες, και νομίσει τυχόν ότι η γνώση αποκτήθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και από τον ίδιο τον Χριστό και από τους μαθητές, κάνει αμέσως τη διάκριση και καθιστά τη διαφορά ολοφάνερη, δείχνοντας αμέσως τον εαυτό του ως εκείνον που αποκαλύπτει, και εκείνους ως αυτούς που έλαβαν τη γνώση μέσω αυτού. Διότι ο μεν Κύριός μας Ιησούς Χριστός, επειδή είναι Λόγος και βουλή και σοφία του Πατέρα, γνωρίζει χωρίς να έχει διδαχθεί τα όσα υπάρχουν σε αυτόν, και ερευνά τα βάθη εκείνου που τον γέννησε, όπως ακριβώς βέβαια και ο ανθρώπινος νους γνωρίζει τα όσα υπάρχουν μέσα του, και η σύνεση που νοείται μέσα μας και για εμάς φαίνεται να μην αγνοεί απολύτως τίποτα από όσα υπάρχουν μέσα μας. Οι θεσπέσιοι μαθητές όμως, το να μπορούν να κατανοήσουν κάτι περί Θεού δεν το έχουν ως καρπό της δικής τους γνώσης, αλλά φωταγωγούμενοι μέσω του Πνεύματος προσεγγίζουν την ακρίβεια των μυστηρίων του Υιού, και έτσι μπορούν να κατανοήσουν τον Πατέρα.

Επομένως, ωφέλιμα και πολύ εύλογα πρόσθεσε ο Χριστός ότι και τους έκανα γνωστό το όνομά σου και θα το κάνω γνωστό.

Παρατήρησε δε πώς φαίνεται να επιτελείται ίση ενέργεια και από τους δύο, εννοώ δηλαδή του Πατρός και του Υιού, για την κατάληψη της θεοπτίας. Διότι ο μεν Πατήρ καθιστά τους ανθρώπους σοφούς, αποκαλύπτοντας τον δικό Του Υιό· και εξίσου καθιστά σοφούς και ο Υιός, αποκαλύπτοντας τον Πατέρα. Και λοιπόν λέει στον μακάριο Πέτρο στα μέρη της λεγόμενης Καισαρείας του Φιλίππου: «Μακάριος είσαι, Σίμων, γιε του Ιωνά, διότι δεν σου το απεκάλυψε σάρκα και αίμα, αλλά ο Πατέρας μου που είναι στους ουρανούς». Διότι ο μαθητής είχε ομολογήσει και είχε διαβεβαιώσει ότι πίστευε, ότι αυτός είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος. Ο ίδιος δε τώρα λέει για τον εαυτό του: «Ότι τους έκανα γνωστό το όνομά σου και θα το κάνω γνωστό». Διότι ο Μονογενής δεν έπαψε να μας αποκαλύπτει τη δύναμη του μυστηρίου Του, έχοντάς την αποκαλύψει στους πρώτους στην αρχή· αλλά το ενεργεί αυτό πάντοτε, ενσπείροντας στον καθένα τον φωτισμό διά του Πνεύματος, και καθοδηγώντας προς την επίγνωση όσων ξεπερνούν τον νου και τον λόγο εκείνους που Τον αγαπούν. Το τι κατορθώνει και με ποιον τρόπο μας ωφελεί διαβεβαιώνοντας ότι έχει ήδη αποκαλύψει τον Πατέρα στους μαθητές, και ότι βεβαίως θα Τον κάνει γνωστό και στους μετέπειτα, πάλι ο ίδιος το υπέδειξε λέγοντας: «Για να είναι μέσα τους η αγάπη με την οποία με αγάπησες, και εγώ να είμαι μέσα τους».

Επομένως, δεν συμβαίνει αυτό που λένε οι Ιουδαίοι, ότι δηλαδή αυτοί σε γνωρίζουν, ενώ εγώ σε αγνοώ· αλλά το αντίθετο, εγώ σε γνωρίζω, ενώ οι άλλοι δεν σε γνώρισαν. Και αυτοί γνώρισαν ότι εσύ με απέστειλες. Βλέπεις ότι υπονοεί εκείνους που λένε ότι αυτός δεν προέρχεται από τον Θεό, και με βάση αυτόν τον λόγο ανακεφαλαιώνει τα πάντα; «Και τους έκανα γνωστό το όνομά σου και θα το κάνω γνωστό». Και βέβαια, θα πεις, η τέλεια γνώση ανήκει στο Πνεύμα· όμως τα του Πνεύματος είναι δικά μου. «Για να μένει σε αυτούς η αγάπη με την οποία με αγάπησες, κι εγώ μέσα τους». Διότι, εάν μάθουν ποιος είσαι εσύ, τότε θα κατανοήσουν ότι εγώ δεν είμαι αποκομμένος, αλλά ανήκω στους σφόδρα αγαπημένους, και είμαι γνήσιος Υιός και αδιαχώριστα ενωμένος μαζί σου.

Διότι για αυτούς τους λόγους, όλοι μας είμαστε υποχρεωμένοι όχι απλώς να φέρουμε την ανθρώπινη φιλοσοφία, ούτε να σταματήσουμε σε αυτούς τους αγώνες, αλλά αφενός να ζήσουμε αυτή την καινή εν Χριστώ ζωή, και αφετέρου να επιδείξουμε εκείνη τη δικαιοσύνη. Διαφορετικά, δεν θα προσερχόμασταν περισσότερο σε αυτήν, και δεν θα ήταν ξεχωριστά δική μας· διότι γι' αυτό ακριβώς «συνεταφήκαμε με τον Χριστό διά του βαπτίσματος, ώστε να περπατήσουμε σε νέα ζωή». Και προς τον Τιμόθεο λέει ο Παύλος: «Να κατακτήσεις την αιώνια ζωή». Και: «Να γίνετε άγιοι σύμφωνα με τον Άγιο που σας κάλεσε». Και: «Να γίνετε οικτίρμονες», όχι με το ανθρώπινο έλεος, αλλά «όπως ακριβώς και ο Πατέρας σας είναι οικτίρμων». Και: «Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, όπως ακριβώς εγώ σας αγάπησα». Με αυτήν την αγάπη αγαπούσε ο Παύλος «με τα σπλάχνα του Ιησού Χριστού»· γι' αυτό και ο ίδιος ο Σωτήρας, προτρέποντας τους μαθητές να ειρηνεύουν, εναποθέτει μέσα τους τη δική Του ειρήνη· διότι λέει, «Τη δική μου ειρήνη σας δίνω»· και προς τον Πατέρα: «ώστε», λέει, «η αγάπη με την οποία με αγάπησες να είναι μέσα τους».

Ότι δε όλοι οι άγιοι, όντας μέλη του Χριστού, γίνονται ένα δικό Του σώμα, αλλά και πρόκειται στο μέλλον να γίνουν, θα προσπαθήσω να το αποδείξω αυτό και από τη θεία Γραφή. Και πρώτα από όλα άκουσε τον ίδιο τον Σωτήρα μας και Θεό, πώς φανερώνει αδιάσπαστη και αχώριστη την ένωση μαζί Του όταν λέει προς τους αποστόλους Του: «Εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα σε εμένα· και εσείς μέσα σε εμένα και εγώ μέσα σε εσάς», και πάλι: «Δεν παρακαλώ όμως μόνο για αυτούς, αλλά και για όλους εκείνους που θα πιστέψουν σε εμένα μέσω του λόγου τους, ώστε όλοι να είναι ένα.» Θέλοντας δε να βεβαιώσει τον τρόπο της ενώσεως, επαναλαμβάνοντας τον λόγο λέει: «Καθώς εσύ, Πατέρα, είσαι μέσα σε εμένα, και εγώ μέσα σε εσένα, ώστε και αυτοί να είναι ένα μέσα σε εμάς.» Κάνοντας δε αυτό πιο σαφές, προσθέτει: «Και εγώ τη δόξα που μου έδωσες την έχω δώσει σε αυτούς, ώστε να είναι ένα, όπως εμείς είμαστε ένα· εγώ μέσα σε αυτούς και εσύ μέσα σε εμένα, ώστε να είναι τελειωμένοι σε ένα», και μετά από λίγο: «Πατέρα, αυτοί που μου έδωσες, θέλω, όπου είμαι εγώ, να είναι και εκείνοι μαζί μου, ώστε να θεωρούν τη δική μου δόξα, την οποία μου έδωσες», και πάλι: «Ώστε η αγάπη με την οποία με αγάπησες να είναι μέσα σε αυτούς, και εγώ μέσα σε αυτούς.» Είδες το βάθος των μυστηρίων; Γνώρισες την άπειρη υπερβολή της υπερβάλλουσας δόξας; Κατανόησες τον τρόπο της ενώσεως, που είναι πάνω από τον νου και πάνω από κάθε έννοια;

Επειδή, λοιπόν, τον γέννησε, αναγκαστικά ο αίτιος της ουσίας λέγεται επίσης αίτιος και χορηγός της δόξας. «Πατέρα δίκαιε, και ο κόσμος δεν σε γνώρισε, εγώ όμως σε γνώρισα· και αυτοί γνώρισαν ότι εσύ με απέστειλες. Και τους έκανα γνωστό το όνομά σου, και θα το κάνω γνωστό· ώστε η αγάπη με την οποία με αγάπησες να είναι μέσα τους, και εγώ μέσα τους.» Επειδή, λοιπόν, προσευχήθηκε με τέτοια λόγια για όσους πιστεύουν, και τους υποσχέθηκε τόσο μεγάλα αγαθά, λέγει στη συνέχεια κάτι εύσπλαχνο και άξιο της δικής του φιλανθρωπίας. «Διότι, Πατέρα δίκαιε,» λέγει, «εγώ βέβαια ήθελα να αποκτήσουν όλοι οι άνθρωποι τέτοια αγαθά, όπως ακριβώς παρακάλεσα για τους πιστούς, αλλά δεν σε γνώρισαν, γι' αυτό και θα στερηθούν τη δόξα και τα βραβεία, εγώ όμως σε γνώρισα.» Και υπαινίσσεται εδώ και τους Ιουδαίους, οι οποίοι έλεγαν ότι γνωρίζουν τον Θεό, και δείχνει ότι αυτοί δεν επιγινώσκουν τον Πατέρα· διότι πολλές φορές ονομάζει κόσμο τους Ιουδαίους. Και οι μεν Ιουδαίοι λένε, ότι δεν με απέστειλες εσύ, εγώ όμως σε αυτούς εδώ τους μαθητές μου «και έκανα γνωστό το όνομά σου, και θα το κάνω γνωστό». Πώς όμως θα το κάνω γνωστό; Στέλνοντάς τους το Πνεύμα, το οποίο «θα τους οδηγήσει σε όλη την αλήθεια.» Και εάν μάθουν ποιος είσαι εσύ, τότε «η αγάπη με την οποία με αγάπησες θα είναι μέσα τους, και εγώ μέσα τους.» Διότι θα γνωρίσουν, ότι δεν είμαι αποχωρισμένος, αλλά από τους σφόδρα αγαπημένους, και γνήσιος Υιός και ενωμένος μαζί σου.