Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 17:7

Αλλά εάν, λένε, θεωρείται ότι η ικανότητα του αγιάζειν ανήκει και αρμόζει μόνο σε εκείνον που είναι εκ φύσεως και κατ' αλήθειαν Θεός, και ο Υιός έχει φανεί ενεργός ως προς αυτό, τίποτα δεν μας αποτρέπει από το να ομολογήσουμε ρητά ότι είναι και κατά φύση Θεός· και εάν το δεχθούμε αυτό, ενώ ο κατά φύση Θεός δεν στερείται κανενός αγαθού, για ποιον λόγο ο Υιός και Θεός, κατά την άποψή σας, παρουσίασε τη δική του φύση να έχει έλλειψη δόξας, βασιλείας και κυριότητας; Διότι είπε κάπου προς τον εν ουρανοίς Πατέρα: «Πατέρα, έφτασε η ώρα· δόξασε τον Υιό σου, ώστε και ο Υιός σου να σε δοξάσει· όπως του έδωσες εξουσία πάνω σε κάθε σάρκα, για να δώσει αιώνια ζωή σε όλους όσους του έχεις δώσει. Και αυτή είναι η αιώνια ζωή: το να γνωρίζουν εσένα τον μόνο αληθινό Θεό και εκείνον που απέστειλες, τον Ιησού Χριστό. Εγώ σε δόξασα πάνω στη γη· ολοκλήρωσα το έργο που μου έδωσες για να κάνω· και τώρα, Πατέρα, δόξασέ με εσύ κοντά σου, με τη δόξα που είχα κοντά σου πριν υπάρξει ο κόσμος. Φανέρωσα το όνομά σου στους ανθρώπους που μου έδωσες από τον κόσμο. Δικοί σου ήταν, και τους έδωσες σε εμένα, και τήρησαν τον λόγο σου. Τώρα γνώρισαν ότι όλα όσα μου έχεις δώσει προέρχονται από εσένα, διότι τα λόγια που μου έδωσες τα έχω δώσει σε αυτούς, και αυτοί τα δέχθηκαν, και γνώρισαν αληθινά ότι εξήλθα από εσένα, και πίστεψαν ότι εσύ με απέστειλες.»

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ'. Το ότι λέγεται πως κάτι έχει δοθεί στον Υιό από τον Πατέρα, δεν τον αποξενώνει από τη θεοπρεπή του αξία, αλλά, όντας ομοούσιος και προερχόμενος από αυτόν, διαφαίνεται η φύση του ακόμη και αν λέγεται ότι λαμβάνει κάτι. «Εφανέρωσα το όνομά σου στους ανθρώπους τους οποίους μου έδωσες από τον κόσμο. Δικοί σου ήταν και τους έδωσες σε εμένα, και έχουν τηρήσει τον λόγο σου. Τώρα γνώρισαν ότι όλα όσα μου έδωσες προέρχονται από εσένα, διότι τα λόγια που μου έδωσες τα έδωσα σε αυτούς, και αυτοί τα έλαβαν και γνώρισαν αληθινά ότι από εσένα εξήλθα, και πίστεψαν ότι εσύ με απέστειλας.» Έχω ήδη αναφέρει στα όσα εξετάσαμε πρόσφατα, και μάλιστα όχι αβασάνιστα όπως τουλάχιστον νομίζω, ότι ο Χριστός διεξήγαγε τη συνομιλία προς τον εν ουρανοίς Πατέρα με τρόπο ταυτόχρονα θεοπρεπή και ανθρώπινο. Διότι κατευθύνει τον λόγο του και προς τις δύο κατευθύνσεις, ούτε τοποθετώντας τον εξ ολοκλήρου μέσα στα όρια της ανθρωπότητας, ούτε βέβαια αγγίζοντας ολοκληρωτικά τη θεοπρεπή του δόξα· αλλά παρ' όλα αυτά και εδώ πάλι διατηρείται για εμάς ο ίδιος χαρακτήρας. Επειδή, ως Θεός κατά φύση και ως χαρακτήρας της άρρητης φύσης, λέει προς τον δικό του Πατέρα: «Εφανέρωσα το όνομά σου στους ανθρώπους», χρησιμοποιώντας τη λέξη όνομα αντί για τη δόξα. Διότι κάπως έτσι συνηθίζουμε να μιλάμε και εμείς στην καθημερινότητά μας. Γι' αυτό άλλωστε και ο σοφότατος Σολομών έγραψε: «Προτιμότερο είναι το καλό όνομα παρά ο πολύς πλούτος», δηλαδή, καλύτερη είναι η καλή υπόληψη και η δόξα από τη λαμπρότητα και την επιφάνεια του πλούτου.

Πλην όμως, αν και έχουμε κληθεί υιοί του Θεού και Πατρός, θα βρισκόμαστε πάλι υπό την εξουσία εκείνου που μας προσάγει και μας ενώνει με Αυτόν, δηλαδή του Χριστού. Διότι παρατήρησε πώς ο μακάριος Ιακώβ, αφού συμπεριέλαβε στα δικά του τέκνα τον Εφραίμ και τον Μανασσή, λέει: «Οι δε απόγονοι που θα αποκτήσεις, θα ανήκουν σε εσένα». Κατανοείς λοιπόν ότι, έστω κι αν ονομαζόμαστε υιοί του Θεού και Πατρός, δεν θα ανήκουμε καθόλου λιγότερο στον Χριστό. Και αυτό, νομίζω, είναι εκείνο που είπε προς τον Πατέρα: «Εκείνους που μου έδωσες από τον κόσμο, δικοί σου ήταν, και τους έδωσες σε εμένα· και έχω δοξαστεί σε αυτούς». Ο Ιακώβ μάλιστα έλεγε ότι η Ραχήλ έχει ταφεί στη Βηθλεέμ. Και υπενθυμίζουμε ότι πολλές φορές αναφέραμε τη Ραχήλ ως εικόνα και τύπο της Εκκλησίας που προέρχεται από τα έθνη.

Ο Κύριος είναι η μερίδα της κληρονομιάς μου και του ποτηρίου μου· εσύ είσαι αυτός που μου αποκαθιστά την κληρονομιά μου. Αρμόζει να θυμηθούμε τα όσα έχουν ειπωθεί στον δεύτερο ψαλμό. Διότι και εκεί, κατά τον ανθρώπινο τρόπο, πάλι προς αυτόν έλεγε ο Πατέρας: «Ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου, και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης». Και στα ιερά Ευαγγέλια ο ίδιος είπε προς τον δικό του Πατέρα σχετικά με τους ιερούς αποστόλους: «Πατέρα, αυτοί που μου έδωσες ήταν δικοί σου, και τους έδωσες σε εμένα και κανείς από αυτούς δεν χάθηκε παρά μόνο ο υιός της απώλειας».

Από αυτό λοιπόν είναι φανερό ότι δύο πράγματα αποδεικνύει εδώ με όσα είπε: αφενός ότι δεν είναι αντίθετος προς τον Πατέρα, και αφετέρου ότι θέλημα Εκείνου είναι το να πιστέψουν αυτοί στον Υιό. «Δικοί σου ήσαν, και σε εμένα τους έδωσες». Εδώ θέλει να διδάξει ότι αγαπιέται πάρα πολύ από τον Πατέρα. Επειδή, το ότι βέβαια δεν είχε ανάγκη να τους λάβει, είναι φανερό από το εξής: ο ίδιος τους δημιούργησε και ο ίδιος προνοεί για αυτούς αδιακόπως. Πώς λοιπόν τους έλαβε; Αλλά, όπως ακριβώς είπα, αυτό φανερώνει την ομόνοια προς τον Πατέρα. Εάν όμως κάποιος ήθελε να εξετάσει αυτό το ζήτημα με ανθρώπινα κριτήρια, και ακριβώς με τον τρόπο που ειπώθηκε, τότε δεν θα ανήκουν πλέον στον Πατέρα. Διότι, εάν όταν τους είχε ο Πατέρας, δεν τους είχε ο Υιός, είναι ολοφάνερο ότι και όταν τους έδωσε στον Υιό, ο Ίδιος αποσύρθηκε από την κυριότητά τους· και προκύπτει πάλι κάτι ακόμη πιο άτοπο. Διότι θα βρεθούν, όταν μεν ήταν κοντά στον Πατέρα, να είναι ατελείς, ενώ, όταν ήλθαν προς τον Υιό, τότε να γίνονται τέλειοι. Αλλά είναι γελοίο ακόμη και να τα λέει κανείς αυτά. Τι λοιπόν φανερώνει μέσω αυτού; Ότι και ο Ίδιος είχε αποφασίσει το να πιστέψουν αυτοί στον Υιό. «Και τον λόγο σου τον έχουν τηρήσει, και τώρα έχουν γνωρίσει ότι όλα όσα μου έχεις δώσει, προέρχονται από εσένα». Πώς τήρησαν τον λόγο σου; Με το να πιστέψουν σε εμένα και να μη δίνουν προσοχή στους Ιουδαίους. Διότι, «εκείνος που πιστεύει σε αυτόν», λέγει, «επισφράγισε ότι ο Θεός είναι αληθινός». Διότι μερικοί λένε ότι η φράση σημαίνει: «Τώρα εγώ εγνώρισα ότι όλα όσα μου έχεις δώσει προέρχονται από εσένα»· αλλά αυτό δεν θα είχε καμία λογική. Διότι πώς ήταν δυνατόν ο Υιός να αγνοεί τα όσα ανήκουν στον Πατέρα;

«Τώρα γνώρισαν ότι όλα όσα μου έχεις δώσει προέρχονται από εσένα, διότι τα λόγια που μου έδωσες τα έδωσα σε αυτούς, και αυτοί τα έλαβαν, και γνώρισαν αληθινά ότι από εσένα εξήλθα, και πίστεψαν ότι εσύ με απέστειλες.» Δύο πράγματα θέλει να αποδείξει με αυτά: ένα μεν, ότι δεν είναι αντίθετος προς τον Πατέρα· έτερον δε, ότι θέλημά Του είναι να πιστέψουν αυτοί στον Υιό. Γι' αυτό λέει: «Αυτούς που μου έδωσες, δικοί σου ήταν.» Διότι και τα δύο αυτά τα αποδεικνύει η φράση, «Μου έδωσες.» Διότι δεν τους άρπαξα, αλλά εσύ ευδόκησες να έρθουν σε εμένα.