Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 17:9

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Η. Ότι δεν θα τεθεί εκτός της βασιλείας του Χριστού, ακόμη και αν λεχθεί κάτι για τον Πατέρα· διότι η εξουσία τους επί πάντων είναι κοινή. «Εγώ για αυτούς παρακαλώ· δεν παρακαλώ για τον κόσμο, αλλά για εκείνους που μου έδωσες, διότι είναι δικοί σου, και τα δικά μου πάντα είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσω αυτών, και δεν είμαι πλέον στον κόσμο, ενώ αυτοί είναι στον κόσμο, και εγώ έρχομαι προς εσένα.» Μεσιτεύει πάλι ως άνθρωπος, ο συμφιλιωτής και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, και ο όντως μέγας και πανάγιος αρχιερέας μας, εξευμενίζοντας με τις ικεσίες του τη θέληση του ίδιου του Πατέρα του, προσφέροντας τον εαυτό του ως ιερουργία υπέρ ημών. Διότι αυτός είναι το θύμα και αυτός ο ιερέας, αυτός ο μεσίτης, αυτός το πανάμωμο ιερείο, ο αληθινός αμνός «ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου.» Ήταν λοιπόν σαν ένας τύπος και μια διαφανής σκιά της μεσιτείας του Χριστού που αναδείχθηκε στους έσχατους καιρούς, η παλαιά μεσιτεία μέσω του Μωυσή, και ο αρχιερέας του νόμου προτύπωνε με το δικό του σχήμα τον ιερουργό που είναι υπεράνω του νόμου· διότι οι νομικές διατάξεις είναι σκιές της αλήθειας.

Πλην όμως, αν και έχουμε κληθεί υιοί του Θεού και Πατρός, θα βρισκόμαστε πάλι υπό την εξουσία εκείνου που μας προσάγει και μας ενώνει με Αυτόν, δηλαδή του Χριστού. Διότι παρατήρησε πώς ο μακάριος Ιακώβ, αφού συμπεριέλαβε στα δικά του τέκνα τον Εφραίμ και τον Μανασσή, λέει: «Οι δε απόγονοι που θα αποκτήσεις, θα ανήκουν σε εσένα». Κατανοείς λοιπόν ότι, έστω κι αν ονομαζόμαστε υιοί του Θεού και Πατρός, δεν θα ανήκουμε καθόλου λιγότερο στον Χριστό. Και αυτό, νομίζω, είναι εκείνο που είπε προς τον Πατέρα: «Εκείνους που μου έδωσες από τον κόσμο, δικοί σου ήταν, και τους έδωσες σε εμένα· και έχω δοξαστεί σε αυτούς». Ο Ιακώβ μάλιστα έλεγε ότι η Ραχήλ έχει ταφεί στη Βηθλεέμ. Και υπενθυμίζουμε ότι πολλές φορές αναφέραμε τη Ραχήλ ως εικόνα και τύπο της Εκκλησίας που προέρχεται από τα έθνη.

Ο Κύριος είναι η μερίδα της κληρονομιάς μου και του ποτηρίου μου· εσύ είσαι αυτός που μου αποκαθιστά την κληρονομιά μου. Αρμόζει να θυμηθούμε τα όσα έχουν ειπωθεί στον δεύτερο ψαλμό. Διότι και εκεί, κατά τον ανθρώπινο τρόπο, πάλι προς αυτόν έλεγε ο Πατέρας: «Ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου, και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης». Και στα ιερά Ευαγγέλια ο ίδιος είπε προς τον δικό του Πατέρα σχετικά με τους ιερούς αποστόλους: «Πατέρα, αυτοί που μου έδωσες ήταν δικοί σου, και τους έδωσες σε εμένα και κανείς από αυτούς δεν χάθηκε παρά μόνο ο υιός της απώλειας».

Και από πού το έμαθαν; Από τα δικά μου λόγια· διότι έτσι δίδασκα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ότι «από εσένα προήλθα»· διότι αυτό προσπάθησε να αποδείξει καθ' όλο το Ευαγγέλιο. Εγώ για αυτούς παρακαλώ. Τι λες; Διδάσκεις τον Πατέρα σαν να έχει άγνοια; Συνομιλείς μαζί του σαν να απευθύνεσαι σε άνθρωπο που δεν γνωρίζει; Τι εξυπηρετεί λοιπόν αυτός ο διαχωρισμός; Βλέπεις ότι η προσευχή δεν γίνεται για κανέναν άλλο λόγο, παρά για να μάθουν την αγάπη που τρέφει γι' αυτούς; Διότι εκείνος που όχι μόνο προσφέρει τα δικά του, αλλά παρακαλεί και άλλον γι' αυτόν τον σκοπό, αποδεικνύει μεγαλύτερη αγάπη. Τι σημαίνει λοιπόν το «Για αυτούς παρακαλώ»; Όχι για όλον τον κόσμο, λέει, αλλά για εκείνους που μου έδωσες. Συνεχώς επαναλαμβάνει το «Έδωσες», για να μάθουν ότι αυτό είναι το θέλημα του Πατέρα. Έπειτα, επειδή συνεχώς έλεγε: «Δικοί σου είναι, και εσύ μου τους έδωσες», αναιρώντας την πονηρή υποψία, για να μη νομίσει κανείς ότι η εξουσία του είναι πρόσφατη και ότι μόλις τώρα τους έλαβε, τι λέει; Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσω αυτών.

Αν όμως αποσκιρτούν από μόνοι τους, δεν τους ελκύω αναγκαστικά. «Τώρα όμως έρχομαι προς εσένα». Βλέπεις ότι ο λόγος έχει συνταχθεί με τρόπο πιο ανθρώπινο; Ώστε, αν κάποιος ήθελε να μειώσει τον Υιό εξαιτίας αυτών των λόγων, θα μειώσει και τον Πατέρα. Δες, λοιπόν, από την αρχή, ότι άλλοτε εμφανίζεται να διδάσκει και να του διασαφηνίζει, και άλλοτε να παραγγέλλει. Ως διδάσκων, όπως όταν λέει: «Δεν παρακαλώ για τον κόσμο»· ενώ ως παραγγέλλων: «Εγώ τους φύλαξα έως τώρα, και κανένας δεν χάθηκε»· και λέει: «Εσύ, λοιπόν, φύλαξέ τους»· και πάλι: «Δικοί σου ήταν, και σε εμένα τους έδωσες»· και, «Όταν ήμουν στον κόσμο, εγώ τους φύλαγα». Αλλά η λύση για όλα αυτά είναι ότι τα λόγια αυτά έχουν ειπωθεί αποβλέποντας στην αδυναμία τους. Αφού δε είπε ότι «Κανένας από αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο υιός της απώλειας», πρόσθεσε: «Για να εκπληρωθεί η Γραφή». Ποια Γραφή εννοεί; Εκείνη που προαναγγέλλει πολλά για αυτόν. Δεν χάθηκε, βέβαια, για αυτόν τον λόγο, για να εκπληρωθεί δηλαδή η Γραφή. Και για το ζήτημα αυτό έχουμε μιλήσει εκτενώς και προηγουμένως, ότι αυτός είναι ένας ιδιάζων τρόπος έκφρασης της Γραφής, το να παρουσιάζει δηλαδή ως αιτιολογία τα όσα συμβαίνουν εκ του αποτελέσματος.

Διότι πάντοτε τους δίδασκε ότι: «Όλα όσα έχω, ανήκουν στον Πατέρα». Και όχι μόνο αυτό, αλλά ότι και «από εσένα προήλθα», και ότι «εσύ με απέστειλες». Επειδή μέσα από ολόκληρο το Ευαγγέλιο, αυτό ήθελε να καταδείξει, ότι δηλαδή δεν είναι αντίθεος, αλλά ότι εκπληρώνει το Πατρικό θέλημα. «Εγώ για αυτούς παρακαλώ, δεν παρακαλώ για τον κόσμο, αλλά για αυτούς που μου έχεις δώσει, επειδή σε εσένα ανήκουν· και όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσω αυτών». Δείχνοντας, λοιπόν, ότι για κανέναν άλλο λόγο δεν λέει αυτά προς τον Πατέρα παρά μόνο για αυτούς, ώστε να μάθουν ότι τους αγαπά και προνοεί για αυτούς, λέει: «Εγώ για αυτούς παρακαλώ» και ζητώ, «όχι για τον κόσμο». Διότι αποδεικνύω με κάθε τρόπο μέσα από αυτό, ότι τους αγαπώ. Επειδή όχι μόνο προσφέρω τα δικά μου, αλλά και εσένα παρακαλώ να τους φυλάξεις. Επομένως, δεν σε παρακαλώ για τους κοινούς ανθρώπους, ούτε για εκείνους που έχουν κοσμικό φρόνημα, «αλλά για αυτούς που μου έχεις δώσει· διότι δικοί σου είναι». Αλλά για να μην νομίσεις, ακούγοντάς τον να λέει συνεχώς ότι «Μου τους έχεις δώσει», πως του δόθηκε πρόσφατα αυτή η αρχή και η εξουσία, και ότι όταν τους είχε ο Πατέρας, δεν τους είχε αυτός, ή πάλι τώρα, που τους έχει αυτός, ότι ο Πατέρας στερήθηκε την εξουσία τους· για αυτόν τον λόγο λέει: «Και όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου». Διότι δεν έλαβα τώρα την εξουσία, αλλά όταν ανήκαν σε εσένα, ανήκαν και σε εμένα· «Επειδή όλα τα δικά σου, είναι δικά μου».