Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 18:1

Και δεν είναι καθόλου θαυμαστό, αν και λάβαμε την ονομασία του γεννήματος, από φιλανθρωπία του Θεού που θέλησε να μας τιμήσει, επειδή ονόμασε θεούς αυτούς που ομολογουμένως προέρχονται από τη γη. <Αφού είπε αυτά ο Ιησούς, εξήλθε μαζί με τους μαθητές του πέρα από τον χείμαρρο των Κέδρων, όπου υπήρχε κήπος, στον οποίο εισήλθε αυτός και οι μαθητές του· γνώριζε δε και ο Ιούδας που τον παρέδιδε τον τόπο, διότι πολλές φορές συγκεντρώθηκε εκεί ο Ιησούς με τους μαθητές του.> Αφού φώτισε τους μαθητές και με τα κατάλληλα λόγια τους διαμόρφωσε σε καθετί που οδηγεί στην αρετή, και αφού τους πρόσταξε να επιλέξουν την πιο ευγενική και θεοφιλή πολιτεία, και επιπλέον υποσχόμενος ότι ο ίδιος θα τους γεμίσει με πνευματικά χαρίσματα, και αφού είπε ότι θα σταλούν σε αυτούς οι άνωθεν ευλογίες από τον Πατέρα, εξέρχεται πλέον πρόθυμα, χωρίς να αποφεύγει τον καιρό του πάθους, και βέβαια χωρίς να δειλιάσει μπροστά στον θάνατο υπέρ όλων. Διότι πώς ήταν λογικό να αποφύγει να το κάνει αυτό εκείνος που ήρθε ακριβώς για να πάθει, ώστε με το δικό του πάθος να εξαγοράσει την απάθεια όλων, και ο οποίος είχε έρθει γι' αυτό και μόνο, για να αποκτήσει με το δικό του αίμα όλη τη γη για τον Θεό και Πατέρα;

«Χείμαρρος δε σχοίνων»· αναφέρει, λοιπόν, ο Προφήτης κάποιον χείμαρρο, δίπλα στον οποίο έχουν φυτρώσει πολλά σχοίνα. Λένε, μάλιστα, ότι είναι ο ίδιος με τον χείμαρρο των Κέδρων, κοντά στον οποίο λέει ο Ευαγγελιστής ότι βρέθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, όταν τον αναζητούσε ο προδότης μαθητής μαζί με τη σπείρα.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΓ΄. Αφού είπε αυτά ο Ιησούς, βγήκε με τους μαθητές του πέρα από τον χείμαρρο των Κέδρων, όπου υπήρχε ένας κήπος, στον οποίο εισήλθε ο ίδιος και οι μαθητές του. α΄. Φρικτό πράγμα είναι ο θάνατος και γεμάτο από πολύ φόβο· αλλά όχι για εκείνους που γνωρίζουν την άνω φιλοσοφία. Διότι εκείνος που δεν γνωρίζει τίποτα το σαφές για τα μέλλοντα, αλλά νομίζει ότι το γεγονός είναι κάποια διάλυση και τέλος της ζωής, είναι φυσικό να φρίττει και να φοβάται, καθώς θεωρεί ότι βαδίζει προς την ανυπαρξία.

Εμείς όμως, έχοντας γνωρίσει με τη χάρη του Θεού τα άδηλα και τα κρυφά της σοφίας Του, και θεωρώντας το γεγονός αυτό ως αποδημία, δεν θα ήταν δίκαιο να τρέμουμε, αλλά μάλλον να χαιρόμαστε και να ευθυμούμε, διότι εγκαταλείποντας αυτόν τον φθαρτό βίο, πορευόμαστε προς έναν άλλον, πολύ καλύτερο και λαμπρότερο, ο οποίος δεν έχει τέλος. Αυτά ακριβώς διδάσκοντας και ο Χριστός με τα έργα Του, δεν προσέρχεται στο πάθος με τη βία και κατ' ανάγκην, αλλά εκούσια. «Αυτά», λέει, «είπε ο Ιησούς, και αναχώρησε πέρα από τον χείμαρρο των Κέδρων, όπου υπήρχε κήπος, στον οποίο εισήλθε ο ίδιος και οι μαθητές του. Γνώριζε δε τον τόπο και ο Ιούδας που τον παρέδιδε, διότι πολλές φορές είχε συγκεντρωθεί εκεί με τους μαθητές του». Οδοιπορεί τα μεσάνυχτα, διαβαίνει το ποτάμι και σπεύδει να φτάσει στον τόπο που ήταν γνωστός στον προδότη, αφαιρώντας τον κόπο από εκείνους που τον επιβουλεύονταν, απαλλάσσοντάς τους από κάθε ταλαιπωρία, και δείχνει στους μαθητές Του ότι προσέρχεται στο γεγονός εκούσια· πράγμα το οποίο ήταν απολύτως ικανό να τους παρηγορήσει. Και θέτει τον εαυτό Του μέσα στον κήπο σαν να βρίσκεται σε δεσμωτήριο. «Αυτά τους είπε». Τι λες;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΗ΄. Περί της παραδόσεως του Ιησού. Περί των Ιουδαίων που έπεσαν καταγής. Περί του Πέτρου που απέκοψε το ωτίον του δούλου του αρχιερέως. Περί του Ιησού που απήχθη προς τον Άννα, τον Καϊάφα και τον Πιλάτο. «Αφού είπε αυτά ο Ιησούς, εξήλθε μαζί με τους μαθητές του πέραν του χειμάρρου των Κέδρων, όπου υπήρχε κήπος· στον οποίο εισήλθε αυτός και οι μαθητές του. Γνώριζε δε και ο Ιούδας, που τον παρέδιδε, τον τόπο, διότι πολλές φορές συγκεντρώθηκε εκεί ο Ιησούς με τους μαθητές του.» Δεν είπε ότι αφού προσευχήθηκε για αυτά ο Ιησούς, αλλά, «αφού είπε αυτά.» Διότι το πράγμα δεν ήταν προσευχή, αλλά ομιλία που έγινε για να παρηγορηθούν οι μαθητές. Οδοιπορεί δε τα μεσάνυχτα, και διαβαίνει ποταμό, και βιάζεται να έλθει στον γνώριμο για τον προδότη τόπο, παραδίδοντας τον εαυτό του στους φονείς· για να δείξει ότι εκουσίως προσέρχεται στο πάθος, και για να απαλλάξει τους Ιουδαίους από τον κόπο της αναζήτησης. Διότι, για να μην ταλαιπωρούνται περιφερόμενοι εδώ και εκεί και αναζητώντας τον, πηγαίνει ο ίδιος προς αυτούς και ρίπτει τον εαυτό του στα χέρια τους· διότι βρίσκεται στον κήπο σαν σε κάποιο δεσμωτήριο. Και για να μην νομίσεις ότι αναχώρησε στον κήπο σαν για να κρυφτεί, προσθέτει ο ευαγγελιστής, ότι «γνώριζε και ο Ιούδας τον τόπο.» Ώστε, επειδή ήθελε μάλλον να φανερώσει τον εαυτό του, και όχι να κρυφτεί, προσέρχεται σε αυτόν τον τόπο. «