Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 18:14

Ήταν δε ο Καϊάφας εκείνος που συμβούλευσε τους Ιουδαίους ότι συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος υπέρ του λαού. Αφού λοιπόν περιορίστηκαν τα εμπόδια, και ο Πέτρος απέρριψε το μαχαίρι από το χέρι του, και ο Χριστός παρέδωσε, τρόπον τινά, τον εαυτό Του στα χέρια των Ιουδαίων, αν και μπορούσε να μην πάθει τίποτα και να διαφύγει πολύ εύκολα, αυτοί άρχισαν να φέρονται με άγριο θυμό και να αναφλέγονται από ακαταμάχητο θράσος, τόσο οι στρατιώτες μαζί με τον επικεφαλής τους όσο και οι υπηρέτες που ήταν μαζί τους. Έχοντας συλλάβει πλέον τον Κύριο, ο οποίος υποχωρούσε στο καθετί, Τον έδεσαν με δεσμά, αν και Εκείνος είχε έρθει σε εμάς ακριβώς για αυτόν τον λόγο, για να μας ελευθερώσει από τα διαβολικά δεσμά και να μας απαλλάξει από τις παγίδες της αμαρτίας. Τον οδηγούν λοιπόν στον Άννα, ο οποίος ήταν πεθερός του Καϊάφα, γεγονός από το οποίο μπορούμε πλέον να κατανοήσουμε ότι αυτός ήταν τελικά ο δημιουργός και ο οργανωτής του ανοσιουργήματος κατά του Χριστού, και ότι από αυτόν, όπως είναι φυσικό, είχε πληρωθεί ο προδότης προκειμένου να ζητήσει το πλήθος που θα συνελάμβανε τον Χριστό. Σε αυτόν λοιπόν οδηγείται πρώτα. Διότι οι Ιουδαίοι φαίνονταν να θέλουν να αποδείξουν με τα ίδια τα πράγματα ότι είναι αληθινό και παρόν αυτό που έμοιαζαν να λένε μέσα από τη φωνή του προφήτη: «Ας δέσουμε τον δίκαιο, διότι μας είναι ενοχλητικός».

Τον έστειλαν δεμένο προς τον αρχιερέα Καϊάφα. Ο Καϊάφας ήταν αυτός που είχε συμβουλεύσει τους Ιουδαίους ότι συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος υπέρ του λαού. Θηρεύτηκε, λοιπόν, μέσω της πανουργίας του Άννα και της υπηρεσίας εκείνων που είχαν μισθωθεί για αυτόν τον σκοπό, το ιερό και άγιο θύμα, δηλαδή ο Χριστός, και αφού πιάστηκε μέσα στα δίχτυα, οδηγείται σε αυτόν που ήταν ο πρόξενος της άδικης σφαγής, δηλαδή τον καθοδηγητή· και αυτός ήταν ο Καϊάφας, αν και ήταν εστεμμένος με τη χάρη της ιεροσύνης. Και με τα λόγια του βέβαια φαίνεται ότι αυτός ξεκίνησε τη μιαιφονία, και τελικά αποδείχθηκε ως η απαρχή και αυτού του τολμήματος. Διότι δέχεται τον Ιησού δεμένο, και σαν ένα είδος καρπού της δικής του συμβουλής και των ανόσιων σχεδίων του, ο άθλιος έκανε πράξη το πιο ανόσιο από όλα τα κακά. Διότι, τι θα μπορούσε να είναι πιο βαρύ από την ασέβεια εναντίον του Χριστού; <Ακολουθούσε δε τον Ιησού ο Σίμων Πέτρος και ο άλλος μαθητής.> Ενώ οι άλλοι μαθητές, όπως φαίνεται, είχαν καταπτοηθεί και απέφευγαν την άμεση οργή των φονιάδων, ο Πέτρος κρατιέται γερά από την αγάπη του προς τον Χριστό, βαδίζοντας προς αυτό με όλο και πιο θερμές κινήσεις, και τον ακολουθεί ριψοκίνδυνα, παρατηρώντας το τέλος όσων επρόκειτο να συμβούν, ενώ μαζί του έτρεχε, φτάνοντας στην ίδια κατάσταση λόγω ίσης τόλμης, και ο άλλος μαθητής· αυτός δε ήταν ο Ιωάννης, ο όντως θεοφιλής δημιουργός αυτού του θείου συγγράμματος.

Όπως ακριβώς έπραξε και κατά τον νιπτήρα, καταστέλλοντας την ορμή του με απειλή, έτσι κάνει και εδώ. Το δε όνομα του δούλου το προσθέτει ο ευαγγελιστής επειδή ήταν πολύ σπουδαίο αυτό που συνέβη, όχι μόνο διότι τον θεράπευσε, αλλά διότι θεράπευσε εκείνον που είχε έλθει εναντίον του και ο οποίος λίγο αργότερα επρόκειτο να τον ραπίσει, και επειδή αποτρέπει τον πόλεμο εναντίον των μαθητών που θα αναζωπυρωνόταν εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Για τον λόγο αυτό κατέγραψε και το όνομα ο ευαγγελιστής, ώστε να μπορούν οι τότε αναγνώστες να ερευνήσουν και να εξετάσουν εάν πράγματι συνέβησαν τα γεγονότα αυτά. Και δεν αναφέρει απλώς το δεξί αυτί, αλλά νομίζω πως το κάνει επειδή θέλει να καταδείξει την ορμή του Αποστόλου, ότι δηλαδή επιτέθηκε σχεδόν στο ίδιο το κεφάλι. Όμως ο Ιησούς δεν τον συγκρατεί μόνο με την απειλή, αλλά τον καθησυχάζει και με άλλα λόγια, λέγοντας: «Το ποτήριον το οποίο μου έδωσε ο Πατήρ, να μην το πιω;», αποδεικνύοντας ότι αυτό που συμβαίνει δεν οφείλεται στη δική τους δύναμη, αλλά στη δική Του παραχώρηση· και δηλώνοντας ότι δεν είναι κάποιος αντίθεος, αλλά υπήκοος στον Πατέρα μέχρι θανάτου. Τότε λοιπόν συλλαμβάνεται ο Ιησούς, και τον έδεσαν και τον οδήγησαν προς τον Άννα. Γιατί προς τον Άννα; Από την ικανοποίησή τους περιήγαγαν θριαμβευτικά τα γενόμενα, σαν να είχαν στήσει τρόπαιο. Ήταν δε αυτός πεθερός του Καϊάφα. Και ο Καϊάφας αυτός ήταν εκείνος που είχε συμβουλεύσει τους Ιουδαίους ότι συμφέρει να αποθάνει ένας άνθρωπος. Γιατί μας υπενθύμισε πάλι την προφητεία ο ευαγγελιστής;

«Διότι ήταν πεθερός του Καϊάφα, ο οποίος ήταν αρχιερέας εκείνου του έτους. Και ο Καϊάφας ήταν εκείνος που συμβούλευσε τους Ιουδαίους ότι συμφέρει να χαθεί ένας άνθρωπος υπέρ του λαού.» Όταν έπραξε τα πάντα, όσα ήταν ικανά για να τους αποτρέψουν, αλλά εκείνοι δεν κατανοούσαν, τότε πλέον επέτρεψε να τον οδηγήσουν. Αυτοί δε τον δένουν και τον οδηγούν προς τον Άννα, σαν να σχημάτιζαν θριαμβευτική πομπή για το γεγονός και καυχώμενοι, ωσάν να είχαν στήσει μεγάλο τρόπαιο. Υπενθυμίζει δε την προφητεία του Καϊάφα, θέλοντας να δείξει ότι αυτά γίνονταν για τη σωτηρία του κόσμου, και ότι ήταν τόσο υπερβολική η δύναμη της αλήθειας, ώστε ακόμη και οι εχθροί να τα προαναγγέλλουν.