Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 18:15

Τον έστειλαν δεμένο προς τον αρχιερέα Καϊάφα. Ο Καϊάφας ήταν αυτός που είχε συμβουλεύσει τους Ιουδαίους ότι συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος υπέρ του λαού. Θηρεύτηκε, λοιπόν, μέσω της πανουργίας του Άννα και της υπηρεσίας εκείνων που είχαν μισθωθεί για αυτόν τον σκοπό, το ιερό και άγιο θύμα, δηλαδή ο Χριστός, και αφού πιάστηκε μέσα στα δίχτυα, οδηγείται σε αυτόν που ήταν ο πρόξενος της άδικης σφαγής, δηλαδή τον καθοδηγητή· και αυτός ήταν ο Καϊάφας, αν και ήταν εστεμμένος με τη χάρη της ιεροσύνης. Και με τα λόγια του βέβαια φαίνεται ότι αυτός ξεκίνησε τη μιαιφονία, και τελικά αποδείχθηκε ως η απαρχή και αυτού του τολμήματος. Διότι δέχεται τον Ιησού δεμένο, και σαν ένα είδος καρπού της δικής του συμβουλής και των ανόσιων σχεδίων του, ο άθλιος έκανε πράξη το πιο ανόσιο από όλα τα κακά. Διότι, τι θα μπορούσε να είναι πιο βαρύ από την ασέβεια εναντίον του Χριστού; <Ακολουθούσε δε τον Ιησού ο Σίμων Πέτρος και ο άλλος μαθητής.> Ενώ οι άλλοι μαθητές, όπως φαίνεται, είχαν καταπτοηθεί και απέφευγαν την άμεση οργή των φονιάδων, ο Πέτρος κρατιέται γερά από την αγάπη του προς τον Χριστό, βαδίζοντας προς αυτό με όλο και πιο θερμές κινήσεις, και τον ακολουθεί ριψοκίνδυνα, παρατηρώντας το τέλος όσων επρόκειτο να συμβούν, ενώ μαζί του έτρεχε, φτάνοντας στην ίδια κατάσταση λόγω ίσης τόλμης, και ο άλλος μαθητής· αυτός δε ήταν ο Ιωάννης, ο όντως θεοφιλής δημιουργός αυτού του θείου συγγράμματος.

Διότι λέει ότι ο ίδιος είναι ο άλλος μαθητής, αλλά δεν ονομάζει τον εαυτό του ξεκάθαρα, αποφεύγοντας την υποψία της καυχησιολογίας και απομακρύνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο από τις σκέψεις του την ιδέα ότι είναι ανώτερος από τους άλλους. Διότι τα εξαιρετικά κατορθώματα, ακόμη και αν τυχόν υπάρχουν σε κάποιους από αυτούς που σκέφτονται ορθά, ποτέ δεν θα έφταναν στα αυτιά των άλλων μέσω της δικής τους γλώσσας. Επειδή είναι εντελώς απρεπές πράγμα το να μην εγκωμιάζονται κάποιοι μέσω της φωνής των άλλων παρά από το δικό τους στόμα. Και γι' αυτό ο Παροιμιαστής λέει: «Ας σε εγκωμιάζει ο πλησίον και όχι το δικό σου στόμα, ο ξένος και όχι τα δικά σου χείλη». <Εκείνος δε ο μαθητής ήταν γνωστός στον αρχιερέα και συνεισήλθε μαζί με τον Ιησού στην αυλή του αρχιερέως.> Πολύ προνοητικά πάλι φτάνει μέχρι την αναφορά αυτών των λεπτομερειών και δεν αποφεύγει καθόλου τη λεπτολογία, επειδή είναι σε όλους ωφέλιμη. Επειδή δηλαδή επρόκειτο να συμπεριλάβει στα δικά του συγγράμματα τόσο τα γεγονότα όσο και τα όσα λέχθηκαν μέσα στην ίδια την αυλή του αρχιερέα, μας παρέσχε μια πολύ αναγκαία εξήγηση για το πώς μπόρεσε να εισέλθει μαζί Του: διότι ήταν γνωστός, λέει, στον αρχιερέα. Επομένως, εισέρχεται μαζί Του ανεμπόδιστα, καθώς η γνωριμία του με τον ηγέτη -διότι δεν καταδέχτηκε να την ονομάσει φιλία- του εξασφάλιζε απρόσκοπτη τη διέλευση στο εσωτερικό.

Διότι, για να μην ταραχθεί ο ακροατής ακούγοντας για δεσμά, υπενθυμίζει εκείνη την προφητεία, ότι ο θάνατός Του αποτελούσε τη σωτηρία της οικουμένης. Ακολουθούσε δε ο Πέτρος και ο άλλος μαθητής. Ποιος είναι ο άλλος μαθητής; Αυτός ο ίδιος που τα έγραψε αυτά. Και για ποιον λόγο δεν αναφέρει το όνομά του; Όταν βέβαια ανέπεσε στο στήθος του Ιησού, δικαιολογημένα απέκρυψε τον εαυτό του· τώρα όμως για ποιον λόγο το πράττει αυτό; Για την ίδια ακριβώς αιτία. Διότι και εδώ διηγείται ένα μεγάλο κατόρθωμα, ότι δηλαδή, ενώ όλοι τράπηκαν σε φυγή, αυτός ακολουθούσε. Γι' αυτό κρύβει τον εαυτό του και προτάσσει τον Πέτρο· αναγκάστηκε δε να κάνει μνεία του εαυτού του τώρα, για να μάθεις ότι διηγείται τα γεγονότα που συνέβησαν στην αυλή με μεγαλύτερη ακρίβεια από τους άλλους, επειδή βρισκόταν μέσα. Και πρόσεξε πώς μετριάζει τον δικό του έπαινο.

Διότι, για να μην ταραχθείς ακούγοντας για δεσμά, σου υπενθυμίζει την προφητεία, ότι ήταν σωτήρια και τα δεσμά και ο θάνατος, και για αυτή την αιτία τα ανέχθηκε. «Ακολουθούσε δε τον Ιησού ο Σίμων Πέτρος, και ο άλλος μαθητής. Ο μαθητής εκείνος ήταν γνωστός στον αρχιερέα, και εισήλθε μαζί με τον Ιησού στην αυλή του αρχιερέα. Ο δε Πέτρος στεκόταν κοντά στη θύρα έξω. Βγήκε λοιπόν ο άλλος μαθητής, που ήταν γνωστός στον αρχιερέα, και μίλησε στη θυρωρό, και έβαλε μέσα τον Πέτρο». Ποιος ήταν «ο άλλος μαθητής»; Αυτός ο ίδιος που τα έγραψε αυτά, αποκρύπτει όμως τον εαυτό του από ταπεινοφροσύνη.

Επειδή, δηλαδή, πρόκειται να διηγηθεί ένα κατόρθωμα, ότι ενώ οι άλλοι έφυγαν μακριά αυτός ακολουθούσε, για τον λόγο αυτόν κρύβει τον εαυτό του και προτάσσει τον Πέτρο. Διότι λέγει: «Ακολουθούσε τον Ιησού ο Σίμων Πέτρος»· έπειτα προσθέτει το: «και ο άλλος μαθητής». Από ταπεινοφροσύνη, λοιπόν, κρύβει τον εαυτό του. Και αυτό το ίδιο, το ότι δηλαδή αναφέρει τον εαυτό του, για τον λόγο αυτόν το αναφέρει, για να μάθουμε ότι διηγείται ακριβέστερα από τους άλλους τα όσα συνέβησαν στην αυλή, επειδή ακριβώς βρισκόταν μέσα. Πρόσεξε δε και πώς μετριάζει τον έπαινο προς τον εαυτό του. Διότι, για να μη σχηματίσεις κάποια μεγάλη ιδέα γι' αυτόν ακούγοντας ότι ο Ιωάννης «εισήλθε μαζί με τον Ιησού», λέγει ότι ήταν γνωστός του αρχιερέα. Διότι δεν εισήλθα μαζί του, λέγει, επειδή ήμουν πιο ανδρείος από τους άλλους, αλλά επειδή ήμουν γνωστός του αρχιερέα.