Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 18:17

Για να γίνεται λοιπόν πιστευτός καθώς συνθέτει και τα όσα έγιναν στην αυλή, αποδεικνύοντας ότι δεν τα διδάχθηκε από τη φωνή άλλων, αλλά ο ίδιος έγινε θεατής και ταυτόχρονα αυτήκοος μάρτυρας των όσων συνέβησαν, μας έκανε χρησιμότατη και την εξήγηση για τη γνωριμία του. <Ο δε Πέτρος στεκόταν έξω κοντά στη θύρα. Βγήκε λοιπόν ο άλλος μαθητής, ο οποίος ήταν γνωστός του αρχιερέα, και μίλησε στη θυρωρό και έβαλε μέσα τον Πέτρο.> Δεν θα είχε υστερήσει, όσον αφορούσε την προθυμία της δικής του ψυχής, να μπει μαζί του ο Πέτρος, αν η φύλαξη από την υπηρέτρια στη θύρα δεν καθιστούσε επικίνδυνη την είσοδο στο εσωτερικό για όσους δεν ήταν προηγουμένως γνωστοί. Και το να παραβιαστεί βέβαια η γυναίκα από έναν άνδρα δεν ήταν ασφαλώς καθόλου δύσκολο, δεν ήταν όμως ελεύθερο από τις κατηγορίες που οδηγούν σε αταξία. Εμποδίζεται λοιπόν, αναγκαστικά, αν και ο μαθητής αδημονεί υπερβολικά, μέχρις ότου ο άλλος, κατανοώντας ότι έχει λυπηθεί υπέρμετρα για την αιτία αυτή, τον έβαλε μέσα μαζί του, αφού μίλησε σε αυτήν που βρισκόταν στις πύλες και της ζήτησε ως χάρη την είσοδο εκείνου που μοιραζόταν τον ζήλο του. <Λέει λοιπόν στον Πέτρο η υπηρέτρια η θυρωρός: Μήπως είσαι και εσύ από τους μαθητές του ανθρώπου αυτού;>

Εκείνος λέει: Δεν είμαι. Εφόσον ο Σωτήρας μας Χριστός είχε ήδη προαναγγείλει στον Πέτρο την τριπλή άρνηση που επρόκειτο να συμβεί, και ότι πριν λαλήσει ο πετεινός θα ατονήσει κάπως ως προς την πίστη, εξηγεί λοιπόν λεπτομερώς ο θεσπέσιος Ευαγγελιστής πού και πώς συντελέστηκε το γεγονός. Ρωτάει λοιπόν η γυναίκα που βρισκόταν στους πυλώνες, μήπως είναι κάποιος από τους μαθητές Εκείνου που υπομένει την άδικη κρίση. Ο Πέτρος όμως το αρνείται, και σαν να αποτινάσσει από πάνω του κάποιο έγκλημα λέει «Δεν είμαι», όχι βέβαια επειδή φοβήθηκε μήπως συλληφθεί, ούτε επειδή απέφευγε τη διακήρυξη της αλήθειας, αλλά επειδή θεωρούσε το να υπομείνει οτιδήποτε δυσάρεστο σε δεύτερη μοίρα και κατώτερο από το να βρίσκεται μαζί με τον Χριστό.

Το αξιοθαύμαστο όμως στην περίπτωση του Πέτρου ήταν το εξής: ότι, ενώ ήταν τόσο περίτρομος, έφτασε μέχρι την αυλή, τη στιγμή που οι άλλοι είχαν αποχωρήσει. Η άφιξή του λοιπόν εκεί ήταν αποτέλεσμα του πόθου του· το ότι όμως δεν εισήλθε μέσα, ήταν αποτέλεσμα αγωνίας και φόβου. Γι' αυτόν άλλωστε τον λόγο τα κατέγραψε αυτά ο ευαγγελιστής, προετοιμάζοντας το έδαφος για την απολογία της αρνήσεως. Διότι δεν το αναφέρει ως κάτι σπουδαίο για τον εαυτό του το ότι ήταν γνωστός στον αρχιερέα· αλλά, επειδή είπε ότι εισήλθε μαζί με τον Ιησού μόνος του, για να μην νομίσεις ότι η πράξη του αυτή οφειλόταν σε υψηλό φρόνημα, παραθέτει και την αιτία. Ότι μάλιστα και ο Πέτρος θα εισερχόταν, εάν του επιτρεπόταν, το κατέστησε σαφές από τα όσα ακολουθούν. Όταν λοιπόν εξήλθε και ζήτησε από τη θυρωρό να τον βάλει μέσα, αμέσως εισήλθε ο Πέτρος. Και γιατί δεν τον έβαλε μέσα ο ίδιος; Διότι βρισκόταν δίπλα στον Χριστό και τον ακολουθούσε. Γι' αυτό ζήτησε από τη γυναίκα να τον βάλει μέσα. Τι είπε λοιπόν η γυναίκα; «Μήπως είσαι και εσύ από τους μαθητές του ανθρώπου αυτού;» Και εκείνος απαντά: «Δεν είμαι».

Τι λες, ω Πέτρε; Δεν είπες πριν από λίγο ότι: «Αν χρειαστεί να θυσιάσω και τη ζωή μου για σένα, θα τη θυσιάσω»; Τι συνέβη λοιπόν, και δεν μπορείς να αντέξεις ούτε την ερώτηση μιας θυρωρού; Μήπως αυτός που σε ρωτούσε ήταν στρατιώτης; Μήπως ήταν κάποιος από αυτούς που τον συνέλαβαν; Μια θυρωρός ήταν, ασήμαντη και περιφρονημένη, και ούτε η ερώτησή της ήταν θρασεία. Διότι δεν είπε: «Είσαι μαθητής αυτού του πλάνου και του φθορέα», αλλά: «Αυτού του ανθρώπου», πράγμα που φανέρωνε μάλλον γυναίκα που σπλαχνιζόταν και συμπονούσε. Όμως ο Πέτρος τίποτε από αυτά δεν άντεξε. Και η φράση «Μήπως είσαι και εσύ;» ειπώθηκε γι' αυτόν τον λόγο, επειδή ο Ιωάννης βρισκόταν ήδη μέσα· τόσο ήπια του μιλούσε η γυναίκα. Αλλά αυτός δεν αντιλήφθηκε τίποτε από αυτά, ούτε τα αναλογίστηκε, ούτε την πρώτη φορά, ούτε τη δεύτερη, αλλά ούτε και την τρίτη, παρά μόνο όταν λάλησε ο πετεινός· και ούτε αυτό τον έφερε σε συναίσθηση, μέχρις ότου τον κοίταξε ο Ιησούς πικρά. Και αυτός μεν στεκόταν και θερμαινόταν μαζί με τους δούλους του αρχιερέα, ενώ ο Χριστός κρατούνταν μέσα δεμένος. Και αυτά τα λέμε, όχι για να κατηγορήσουμε τον Πέτρο, αλλά για να καταδείξουμε την αλήθεια των λόγων που ειπώθηκαν από τον Χριστό. Ο αρχιερέας, λοιπόν, ρώτησε τον Χριστό για τους μαθητές του και για τη διδασκαλία του.

Αναδεικνύει όμως τον Πέτρο, ότι ακολούθησε μεν εξαιτίας της θερμής αγάπης του, αλλά στεκόταν έξω επειδή ακριβώς δεν ήταν γνωστός. Διότι είναι φανερό πως και ο Πέτρος θα είχε εισέλθει, αν του είχε επιτραπεί. Επειδή, όταν βγήκε ο Ιωάννης και ζήτησε από τη θυρωρό να τον βάλει μέσα, ο Πέτρος εισήλθε αμέσως. Γιατί όμως ο Ιωάννης δεν τον έβαλε μέσα ο ίδιος, αλλά το ανέθεσε στη γυναίκα; Επειδή ήταν απόλυτα προσηλωμένος στον Χριστό και τον ακολουθούσε, μη θέλοντας να χωριστεί από αυτόν. «Λέει λοιπόν η υπηρέτρια η θυρωρός στον Πέτρο:

«Μήπως είσαι και εσύ από τους μαθητές του ανθρώπου αυτού;» Λέει εκείνος: «Δεν είμαι». Στέκονταν δε οι δούλοι και οι υπηρέτες, έχοντας ανάψει ανθρακιά, επειδή έκανε κρύο, και ζεσταίνονταν. Ήταν δε μαζί τους και ο Πέτρος, ο οποίος στεκόταν και ζεσταινόταν». Ρωτά η υπηρέτρια τον Πέτρο, όχι με θράσος, ούτε απότομα, αλλά με πολλή πραότητα. Διότι δεν είπε: «Μήπως είσαι και εσύ από τους μαθητές του πλάνου;», αλλά «του ανθρώπου αυτού»· πράγμα που έδειχνε μάλλον οίκτο και φιλάνθρωπη διάθεση.