Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 18:19

Διότι αυτό που γνώριζε ως Θεός ότι θα συμβεί οπωσδήποτε, αυτό προανήγγειλε στον μαθητή. <Ο αρχιερέας, λοιπόν, ρώτησε τον Ιησού για τους μαθητές του και για τη διδαχή του.> Ο νομομαθής και δάσκαλος, στον οποίο το θείο κήρυγμα παραγγέλλει «Κρίνετε με δίκαιη κρίση», αφού συνέλαβε τον Κύριο σαν κάποιον από τους διαβόητους ληστές, με τη βοήθεια μιας σπείρας οπλισμένων στρατιωτών και πλήθους ανόσιων υπηρετών, ρωτά για διδαχές και μαθητές, φανερώνοντας με αυτόν τον τρόπο την έλλειψη κατηγοριών. Διότι ο κρινόμενος δεν γνώριζε την αμαρτία. Και ρωτά για τη διδαχή του, εάν τάχα είναι ασύμφωνη με τους νόμους που δόθηκαν μέσω του Μωυσή, ή αν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο και συμφωνεί με όσα είχαν θεσπιστεί παλαιότερα, και ποιος άραγε είναι ο σκοπός που ενυπάρχει σε αυτούς που μαθήτευσαν κοντά του, το να αγαπούν να διαπαιδαγωγούνται με τα αρχαία έθιμα, ή να εφαρμόζουν κάποια ξένη και καινοφανή αγωγή λατρείας. Και το έκανε αυτό με κακοήθεια· διότι νόμιζε ότι ο Χριστός θα κατακρίνει φανερά τον νόμο, και αφού χαρακτηρίσει απορριπτέα όσα δόθηκαν μέσω του Μωυσή, θα ξεσηκώσει ο ίδιος εναντίον του το θράσος της ιουδαϊκής φλυαρίας, ώστε να φαίνεται πλέον ότι εκτίει δίκαιη τιμωρία, επειδή επέλεξε να θεομαχεί. Διότι το να εναντιώνεται κανείς στους θείους νόμους αποτελούσε ολοφάνερα θεομαχία, αν βέβαια κάποιος από εμάς πιανόταν να έχει πει ή να έχει κάνει κάτι τέτοιο.

Τι λες, ω Πέτρε; Δεν είπες πριν από λίγο ότι: «Αν χρειαστεί να θυσιάσω και τη ζωή μου για σένα, θα τη θυσιάσω»; Τι συνέβη λοιπόν, και δεν μπορείς να αντέξεις ούτε την ερώτηση μιας θυρωρού; Μήπως αυτός που σε ρωτούσε ήταν στρατιώτης; Μήπως ήταν κάποιος από αυτούς που τον συνέλαβαν; Μια θυρωρός ήταν, ασήμαντη και περιφρονημένη, και ούτε η ερώτησή της ήταν θρασεία. Διότι δεν είπε: «Είσαι μαθητής αυτού του πλάνου και του φθορέα», αλλά: «Αυτού του ανθρώπου», πράγμα που φανέρωνε μάλλον γυναίκα που σπλαχνιζόταν και συμπονούσε. Όμως ο Πέτρος τίποτε από αυτά δεν άντεξε. Και η φράση «Μήπως είσαι και εσύ;» ειπώθηκε γι' αυτόν τον λόγο, επειδή ο Ιωάννης βρισκόταν ήδη μέσα· τόσο ήπια του μιλούσε η γυναίκα. Αλλά αυτός δεν αντιλήφθηκε τίποτε από αυτά, ούτε τα αναλογίστηκε, ούτε την πρώτη φορά, ούτε τη δεύτερη, αλλά ούτε και την τρίτη, παρά μόνο όταν λάλησε ο πετεινός· και ούτε αυτό τον έφερε σε συναίσθηση, μέχρις ότου τον κοίταξε ο Ιησούς πικρά. Και αυτός μεν στεκόταν και θερμαινόταν μαζί με τους δούλους του αρχιερέα, ενώ ο Χριστός κρατούνταν μέσα δεμένος. Και αυτά τα λέμε, όχι για να κατηγορήσουμε τον Πέτρο, αλλά για να καταδείξουμε την αλήθεια των λόγων που ειπώθηκαν από τον Χριστό. Ο αρχιερέας, λοιπόν, ρώτησε τον Χριστό για τους μαθητές του και για τη διδασκαλία του.

Εφόσον λοιπόν δεν ωφελείς καθόλου το κοινωνικό σύνολο, και καταστρέφεις τον εαυτό σου εξαιτίας της πονηρίας σου, και καταπατάς τους νόμους του Θεού, τους οποίους Εκείνος εισήγαγε με τόση φροντίδα και από παντού συγκρότησε και επικύρωσε, όχι μόνο όταν βρέθηκε ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά και πριν κατέλθει στη γη, δεν συνειδητοποιείς πόσο μεγάλο θράσος κρύβει αυτή η πράξη; Δεν αντιλαμβάνεσαι ποια είναι η δική σου κατάσταση και ποιος είναι Εκείνος εναντίον του οποίου εσύ νομοθετείς; Αν Τον έβλεπες να παρίσταται μπροστά σου, ενώ εσύ δικάζεις όπως τότε ο Πιλάτος, ως υπόλογο για να δώσει εξηγήσεις, άραγε θα μπορούσες να αντέξεις αυτό το θέαμα; Δεν θα καταβυθιζόσουν, δεν θα επιθυμούσες να ανοίξει αμέσως η γη για σένα; Γιατί λοιπόν τολμάς τα ίδια; Διότι Του ζητάς ευθύνες και δοκιμάζεις τους νόμους και Τον ανακρίνεις για τους μαθητές Του και για τη διδασκαλία Του, όπως λέει, σαν εκείνον, και από τη μια καταδικάζεις ως άχρηστα όσα Εκείνος νομοθέτησε, και από την άλλη εισάγεις στη θέση τους αυτά που εσύ νομίζεις σωστά. Και κανείς εδώ δεν επικαλείται ως μάρτυρα τον ουρανό, ούτε προσδοκά κεραυνούς, ούτε αναμένει κάποιον άγγελο να τιμωρήσει αμέσως αυτούς που Τον καταφρονούν, όπως ακριβώς συνέβη τότε με τον Ηρώδη.

Είπε δε το, «μήπως κι εσύ;», επειδή ο Ιωάννης ήταν μέσα. Αλλά η γυναίκα του μιλούσε τόσο φιλικά· εκείνος όμως δεν κατάλαβε τίποτα από αυτά, ούτε έφερε στο νου του την προφητεία του Χριστού· τόσο αδύναμο πράγμα είναι η ανθρώπινη φύση, όταν εγκαταλειφθεί από τον Θεό. Μερικοί δε, κάνοντας μια μάταιη χάρη στον Πέτρο, λένε ότι ο Πέτρος δεν αρνήθηκε επειδή φοβήθηκε, αλλά επειδή ήθελε μεν να είναι πάντα μαζί και να ακολουθεί τον Χριστό, γνώριζε δε ότι αν ομολογούσε τον εαυτό του μαθητή του Ιησού, θα αποχωριζόταν από αυτόν και δεν θα είχε πλέον τη δυνατότητα να τον ακολουθεί και να βλέπει τον ποθούμενο, και γι' αυτό αρνήθηκε λέγοντας «Δεν είμαι». Επειδή και το ότι ζεσταινόταν στη φωτιά το έκανε με τέτοιο σκεπτικό. Διότι υποκρινόταν ότι έκανε τα έργα των υπηρετών, σαν να ήταν ένας από αυτούς, για να μη γίνει αντιληπτός από τη σκυθρωπότητα του προσώπου του και αποκλειστεί από το να βλέπει τον Χριστό, διωκόμενος από ανάμεσά τους ως μαθητής του. «Ο αρχιερέας, λοιπόν, ρώτησε τον Ιησού για τους μαθητές του και για τη διδαχή του. Του αποκρίθηκε ο Ιησούς: Εγώ μίλησα με παρρησία στον κόσμο, εγώ πάντοτε δίδαξα στη συναγωγή και στο ιερό, όπου συνέρχονται όλοι οι Ιουδαίοι, και στα κρυφά δεν μίλησα καθόλου. Τι με ρωτάς; Ρώτησε αυτούς που άκουσαν τι τους είπα. Ιδού, αυτοί γνωρίζουν όσα είπα εγώ. Και ενώ τα έλεγε αυτά, ένας από τους υπηρέτες που στεκόταν εκεί έδωσε ράπισμα στον Ιησού, λέγοντας: Έτσι αποκρίνεσαι στον αρχιερέα;»

Του αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Αν μίλησα κακά, μαρτύρησε για το κακό· αν όμως καλά, γιατί με χτυπάς;» Ρωτά ο αρχιερέας τον Ιησού για τους μαθητές ίσως τα εξής: Πού βρίσκονται, και ποιοι είναι, και με ποιον σκοπό τους συγκέντρωσε, και τι επιδίωκε; Διότι ήθελε να τον ελέγξει ως κάποιον νεωτεριστή ή στασιαστή.