πλειστάκις μὲν οὖν ἐμπαροινεῖν ἑλομένων τῶν Ἰουδαίων αὐτῷ, λιθόλευστόν τε ποιεῖν ἐξ ἀπονοίας ἐπιχειρούντων, ἀπέδρα θεοπρεπῶς, ἀφανῆ μὲν ἑαυτὸν καθιστὰς, ὑπεξάγων δὲ καὶ μάλα ῥᾳδίως τῆς τῶν ζητούντων χειρός· οὐ γὰρ ἤθελέ πω παθεῖν, οὔπω καιροῦ καλοῦντος εἰς τοῦτο τοῦ πρέποντος. ἐπειδὴ δὲ ἤδη παρῆν, τὴν ἑστίαν ἀφεὶς ἐν ᾗ τοὺς ἰδίους μεμυσταγώγηκε μαθητὰς, ἀφικνεῖται πρὸς τόπον, ἐν ᾧπερ ἦν ἔθος ἐνδιαιτᾶσθαι συχνῶς, αὐτῷ τε τῷ πάντων Σωτῆρι Χριστῷ καὶ τοῖς ἁγίοις μαθηταῖς. ἔδρα δὲ τοῦτο πάλιν, ἀταλαίπωρον καθιστὰς τῷ προδότῃ τὴν εὕρεσιν. κῆπος δὲ ὁ χῶρος ἦν τὸ τοῦ ἀρχαίου σχῆμα παραδείσου πληρῶν· ἀνακεφαλαίωσις γὰρ ὥσπερ ἐγίγνετο τῶν τόπων καὶ πάντων, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἐπαναδρομὴ πρὸς τὸ ἀρχαῖον. ἐν παραδείσῳ μὲν γὰρ τῶν καθ᾽ ἡμᾶς σκυθρωπῶν συμβέβηκεν ἡ ἀρχὴ, ἐν κήπῳ δὲ καὶ τὸ Χριστοῦ πάθος δέχεται τὴν ἀρχὴν, ἁπάντων ἡμῖν τῶν πάλαι συμβεβηκότων εἰσφέρον τὴν ἐπανόρθωσιν. <Ὁ οὖν Ἰούδας παραλαβὼν τὴν σπεῖραν καὶ ἐκ τῶν ἀρχιερέων καὶ φαρισαίων ὑπηρέτας ἔρχεται ἐκεῖ μετὰ φανῶν καὶ λαμπάδων καὶ ὅπλων.> Ἀναγκαιότατα πάλιν ὁ θεσπέσιος Εὐαγγελιστὴς ἐν τῷ κήπῳ γενέσθαι φησὶ τὸν Ἰησοῦν, οὐ πλήθους ἀνδρῶν ἑτέρων, οὐκ ὄχλου συνθέοντος, ἤγουν ἐπαμύνειν αὐτῷ διεσκεμμένου, μόνον δὲ μόνοις συνόντα τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς, ἵνα τῆς τοῦ προδότου καρδίας καταστήσῃ καταφανὲς τὸ σαθρὸν εἰς σύνεσιν.
Μετάφραση
Πολύ συχνά, λοιπόν, όταν οι Ιουδαίοι επέλεγαν να τον υβρίσουν και επιχειρούσαν από παραφροσύνη να τον λιθοβολήσουν, εκείνος διέφευγε με θεοπρεπή τρόπο, καθιστώντας τον εαυτό του αόρατο, και απομακρυνόταν πολύ εύκολα από τα χέρια αυτών που τον αναζητούσαν· διότι δεν ήθελε ακόμη να πάθει, καθώς δεν τον καλούσε ακόμη σε αυτό ο κατάλληλος καιρός. Επειδή όμως είχε πλέον φτάσει, αφήνοντας το οίκημα όπου είχε μυσταγωγήσει τους μαθητές του, φτάνει σε έναν τόπο στον οποίο συνηθιζόταν να διαμένουν συχνά, τόσο ο ίδιος ο Σωτήρας όλων Χριστός όσο και οι άγιοι μαθητές του. Και το έπραξε αυτό πάλι, καθιστώντας εύκολη την εύρεσή του για τον προδότη. Ο χώρος ήταν ένας κήπος που εκπλήρωνε το σχήμα του αρχαίου παραδείσου· διότι γινόταν, τρόπον τινά, μια ανακεφαλαίωση των τόπων και των πάντων, θα λέγαμε, μια επιστροφή στο αρχαίο. Διότι, ενώ στον παράδεισο συνέβη η αρχή των δικών μας δεινών, σε έναν κήπο δέχεται και το πάθος του Χριστού την αρχή του, φέρνοντας σε εμάς την επανόρθωση όλων όσων είχαν συμβεί παλαιότερα. <Ο Ιούδας, λοιπόν, αφού πήρε τη στρατιωτική σπείρα και υπηρέτες από τους αρχιερείς και τους φαρισαίους, έρχεται εκεί με φανάρια, λαμπάδες και όπλα.> Πολύ αναγκαία, και πάλι, ο θεσπέσιος Ευαγγελιστής αναφέρει ότι ο Ιησούς βρέθηκε στον κήπο, χωρίς πλήθος άλλων ανδρών, χωρίς όχλο να συρρέει ή να είναι αποφασισμένος να τον υπερασπιστεί, αλλά μόνος ευρισκόμενος μόνο μαζί με τους μαθητές του, ώστε να καταστήσει ολοφάνερη τη σαθρότητα της καρδιάς του προδότη ως προς τη σύνεση.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες