Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 19:10

8 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–8 από 8

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
περιεργάζεται τοιγαροῦν ὁ Πιλάτος πικρότερόν τε καὶ ἀκριβέστερον ἤπερ ἐν ἀρχαῖς, τίς δὴ ἄρα καὶ πόθεν ἐστὶν ὁ Χριστός. ὁ δὲ, φησὶν, οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῷ λόγον, τῶν ἰδίων, κατά γε τὸ εἰκὸς, ἐπιμνησθεὶς ῥημάτων. τί γὰρ ἔφη πρὸς αὐτόν; “Πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει ”μου τῆς φωνῆς.” εἰδωλολάτρης δὲ ὢν ὁ Πιλάτος, πῶς ἂν ἐπήκουσε τῆς τοῦ Σωτῆρος φωνῆς, ἀλήθειάν τε καὶ τῆς ἀληθείας τέκνον ἑαυτὸν εἶναι φάσκοντος; ἢ πῶς ἂν ὅλως τὸ τῆς ἀληθείας ὄνομα παρεδέξατο καὶ τετίμηκεν, ὁ καὶ ἐν ἀρχαῖς αὐτὸ διαπτύσας καὶ εἰπὼν “Τί ἐστιν ἀλήθεια,” διὰ τὸ τοῖς ψευδωνύμοις ἔτι λατρεύειν θεοῖς καὶ τῷ τῆς ἀπάτης ἐγκεχῶσθαι σκότῳ; <Λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλάτος Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε, καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;> Ὠιήθη ὁ Πιλάτος ἀπονοίας ἔργον εἶναι τὴν σιωπήν. διὰ τοῦτο τὴν ἐκ τῆς ἀρχῆς ἐξουσίαν, καθάπερ τινὰ ῥάβδον ἐπανατείνεται, καὶ παρατρέψειν δύνασθαι καὶ οὐχ ἑκόντα τῷ φόβῳ νομίζει πρὸς ἀνόνητον ἀπολογίαν. ῥέψειν γὰρ ἀπαραποδίστως ἐφ᾽ ὅπερ ἂν βούλοιτό φησιν, εἴτ᾽ οὖν κολάζειν, εἴτε καὶ ἐλεεῖν ἕλοιτο τυχόν· παρωθοῦντος δὲ οὐδενὸς εἰς ἀβούλητον κρίσιν, ἐπ᾽ αὐτῷ δὴ κεῖσθαι καὶ μόνῳ τὴν ἐπὶ τῷ κατηγορουμένῳ ῥοπήν. καταιτιᾶται τοίνυν, ὡς ὑβρισμένος διὰ σιωπῆς οὐκ εὐκαίρου, καὶ ὅσον ἧκεν εἰς τοῦτο παρατεθηγμένος ἤδη πρὸς μανίαν τὴν κατ᾽ αὐτοῦ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ερευνά λοιπόν ο Πιλάτος με μεγαλύτερη δριμύτητα και ακρίβεια από ό,τι στην αρχή, ποιος άραγε και από πού είναι ο Χριστός. Εκείνος όμως, λέει, δεν του αποκρίθηκε ούτε λέξη, έχοντας θυμηθεί, όπως είναι φυσικό, τα δικά του λόγια. Διότι τι του είχε πει; «Καθένας που προέρχεται από την αλήθεια ακούει τη φωνή μου». Και εφόσον ο Πιλάτος ήταν ειδωλολάτρης, πώς θα υπάκουε στη φωνή του Σωτήρα, όταν Εκείνος δήλωνε ότι είναι η αλήθεια και τέκνο της αλήθειας; Ή πώς γενικά θα αποδεχόταν και θα τιμούσε το όνομα της αλήθειας εκείνος που και στην αρχή το είχε χλευάσει λέγοντας, «Τι είναι αλήθεια;», επειδή λάτρευε ακόμη τους ψευδώνυμους θεούς και ήταν βυθισμένος στο σκοτάδι της απάτης; <Λέει, λοιπόν, σε αυτόν ο Πιλάτος: Σε εμένα δεν μιλάς; Δεν γνωρίζεις ότι έχω εξουσία να σε σταυρώσω, και έχω εξουσία να σε απολύσω;> Νόμισε ο Πιλάτος ότι η σιωπή ήταν έργο αλαζονείας. Γι' αυτόν τον λόγο προβάλλει απειλητικά, σαν κάποια ράβδο, την εξουσία του αξιώματός του, και νομίζει ότι θα μπορέσει να τον αναγκάσει να μιλήσει, έστω και παρά τη θέλησή του, μέσω του φόβου, σε μια ανώφελη απολογία. Διότι ισχυρίζεται πως θα κινηθεί ανεμπόδιστα προς ό,τι θα ήθελε, είτε δηλαδή επέλεγε να τιμωρήσει είτε τυχόν να ελεήσει· και εφόσον κανένας δεν τον εξωθεί σε μια ανεπιθύμητη απόφαση, εναπόκειται αποκλειστικά στον ίδιο η τελική απόφαση για τον κατηγορούμενο. Τον κατηγορεί, λοιπόν, θεωρώντας ότι έχει προσβληθεί εξαιτίας μιας άκαιρης σιωπής, και ως προς αυτό έχει ήδη παροξυνθεί σε μανία εναντίον του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
Ἐπεὶ οὖν ἐσίγησε, φησὶν ὁ Πιλᾶτος· Οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε; Ὁρᾷς πῶς ἑαυτὸν προκατέκρινεν; Εἰ γὰρ ἐν σοὶ τὸ πᾶν κεῖται, τίνος ἕνεκεν οὐδεμίαν αἰτίαν εὑρὼν οὐκ ἀπολύεις; Ἐπεὶ οὖν καθ᾽ ἑαυτοῦ τὴν ἀπόφασιν ἐξήνεγκε, τότε λέγει· Μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει ὁ παραδιδούς μέ σοι· δεικνὺς, ὅτι καὶ αὐτὸς ὑπεύθυνος ἁμαρτίᾳ ἐστίν. Εἶτα κατασπῶν αὐτοῦ τὸ φρόνημα καὶ τὸν τῦφον, φησίν· Οὐκ εἶχες ἐξουσίαν, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον· δηλῶν οὐχ ἁπλῶς καὶ κατὰ τὴν τῶν πολλῶν ἀκολουθίαν τοῦτο γινόμενον, ἀλλὰ μυστικῶς ἐπιτελούμενον. Ἵνα δὲ μὴ ἀκούσας, Εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον, νομίσῃ τοῦ παντὸς ἀπηλλάχθαι ἐγκλήματος, διὰ τοῦτο εἶπε· Μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει ὁ παραδιδούς μέ σοι. Καὶ μὴν εἰ δεδομένον ἦν, οὔτε οὗτος, οὔτε ἐκεῖνοι ὑπεύθυνοι ἐγκλημάτων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επειδή λοιπόν σιώπησε, λέει ο Πιλάτος: «Δεν γνωρίζεις ότι έχω εξουσία να σε σταυρώσω;» Βλέπεις πώς προκαταδίκασε τον εαυτό του; Διότι, αν τα πάντα εξαρτώνται από εσένα, για ποιον λόγο, εφόσον δεν βρήκες καμία αιτία, δεν τον απολύεις; Επειδή λοιπόν έβγαλε την απόφαση εναντίον του εαυτού του, τότε του λέει: «Μεγαλύτερη αμαρτία έχει εκείνος που με παραδίδει σε εσένα»· δείχνοντας ότι και ο ίδιος είναι ένοχος αμαρτίας. Έπειτα, καταρρίπτοντας το φρόνημα και την αλαζονεία του, λέει: «Δεν θα είχες εξουσία, αν δεν σου είχε δοθεί»· δηλώνοντας ότι αυτό δεν συμβαίνει απλώς και σύμφωνα με τη συνήθη εξέλιξη των πραγμάτων, αλλά επιτελείται μυστικώς. Και για να μην νομίσει, ακούγοντας το «αν δεν σου είχε δοθεί», ότι έχει απαλλαγεί από κάθε κατηγορία, γι' αυτό είπε: «Μεγαλύτερη αμαρτία έχει εκείνος που με παραδίδει σε εσένα». Και όμως, αν είχε δοθεί [κατ' ανάγκην], ούτε αυτός ούτε εκείνοι θα ήταν υπεύθυνοι για εγκλήματα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τοὺς ψαλμούς
Ἐγὼ δὲ» τὰς αὐτῶν φληναφίας παραθεωρῶν «ὡσεὶ κωφὸς οὐκ ἤκουον, καὶ ὡσεὶ ἄλαλος οὐκ ἀνοίγων τὸ στόμα αὐτοῦ». Διὸ καὶ ἔλεγον οἱ κριταὶ οἱ κατάκριτοι· «Οὐκ ἀκούεις πόσα σου καταμαρτυροῦσι;» Καὶ ὁ Πιλᾶτος· «Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς;» καὶ τὰ ἑξῆς τῆς εὐηθοῦς ἐξουσίας ῥητά. Κἀκεῖνοι μὲν τοιαῦτα. «Ἐγὼ δὲ ἐγενόμην ὡσεὶ ἄνθρωπος οὐκ ἀκούων καὶ οὐκ ἔχων ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ ἀποκρίσεις. Ὅτι ἐπὶ σοί, Κύριε, ἤλπισα» τῷ Πατρί μου, «καὶ σὺ εἰσακούσῃ· ὅτι εἶπον·
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Εγώ όμως», παραβλέποντας τις φλυαρίες τους, «σαν κωφός δεν άκουγα, και σαν άλαλος που δεν ανοίγει το στόμα του». Γι' αυτό και έλεγαν οι κριτές, οι οποίοι ήταν οι ίδιοι κατακριτέοι: «Δεν ακούς πόσα καταμαρτυρούν εναντίον σου;» Και ο Πιλάτος: «Σε μένα δεν μιλάς;» και τα υπόλοιπα λόγια της ανόητης εξουσίας. Και εκείνοι μεν έλεγαν τέτοια. «Εγώ όμως έγινα σαν άνθρωπος που δεν ακούει και δεν έχει στο στόμα του απολογίες. Διότι σε σένα, Κύριε, ήλπισα», στον Πατέρα μου, «και εσύ θα με εισακούσεις· διότι είπα:
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Πανηγυρικός λόγος
Ἐπειδὴ γὰρ «πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν» καὶ τῆς ὁδοῦ τοῦ Θεοῦ ἐξενεύσαμεν, ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ὁ Κύριος παρέδωκεν ἑαυτὸν ἑκουσίως. Τοσοῦτον δὲ ἐκακώθη ὑπὸ τῶν παρανόμων καὶ ὑβριστῶν, ὡς μηδὲ ἀνοίγειν τὸ στόμα αὐτοῦ. Ὑπὸ Πιλάτου γὰρ καὶ Ἡρῴδου καὶ ἀρχιερέως ἐρωτώμενος «οὐδὲν ἀπεκρίνατο» εἴς τινα, ὡς καὶ «θαυμάζειν τὸν ἡγεμόνα λίαν» καὶ λέγειν· «Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς;». Ὅθεν καὶ «ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ. Ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη, τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται;».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, επειδή «όλοι εμείς πλανηθήκαμε σαν πρόβατα» και παρεκκλίναμε από την οδό του Θεού, ο Κύριος παρέδωσε εκουσίως τον εαυτό του για τις αμαρτίες μας. Και τόσο πολύ κακοποιήθηκε από τους παράνομους και τους υβριστές, ώστε ούτε καν να ανοίξει το στόμα του. Διότι, όταν ερωτάτο από τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και τον αρχιερέα, «δεν αποκρίθηκε τίποτα» σε κανέναν, ώστε «να θαυμάσει ο ηγεμόνας πάρα πολύ» και να πει: «Σε εμένα δεν μιλάς;». Γι' αυτό και «οδηγήθηκε σαν πρόβατο στη σφαγή και, όπως ακριβώς ο αμνός είναι άφωνος απέναντι σε εκείνον που τον κουρεύει, έτσι δεν ανοίγει το στόμα του. Στην ταπείνωσή του η κρίση του αναιρέθηκε, τη δε γενεά του ποιος θα την διηγηθεί;».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος Ἠθικαὶ ὁμιλίαι
Καὶ σὺν τούτοις, ὅταν εἰς νοῦν ἀναλάβῃ τὰ λοιπὰ τῆς οἰκονομίας αὐτοῦ μυστήρια, οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ ἃ ὑπέμεινε πάθη ὁ τῇ φύσει ἀπαθὴς δι’ αὐτόν, οἷον τὸν τόκον αὐτοῦ τὸν ἀπόρρητον, τὰ σπάργανα, τὸ σπήλαιον αὐτό, τὴν φάτνην τῶν ἀλόγων ἐφ’ ᾗ πενιχρῶς ὁ βασιλεὺς τοῦ παντὸς ἀνεκλίθη, τὴν φυγὴν τὴν εἰς Αἴγυπτον, τὴν ἐξ Αἰγύπτου ἐπάνοδον, τὴν τοῦ Συμεὼν ὑποδοχήν, καὶ ὅπως ὡς εἷς τῶν κοινῶν ἀνθρώπων παρ’ αὐτοῦ ηὐλογήθη καὶ εἰσήχθη ἐν τῷ ναῷ, τὴν τῶν γονέων ὑποταγήν, τὴν παρὰ τοῦ Ἰωάννου βάπτισιν ἐν τῷ Ἰορδάνῃ, τὸν πειρασμὸν τοῦ διαβόλου, τὰς θαυματουργίας αὐτοῦ καὶ διὰ ταῦτα οὐ θαυμαζόμενον, ἀλλὰ φθονούμενον μᾶλλον καὶ λοιδορούμενον καὶ διακωμῳδούμενον ὑπὸ πάντων (καὶ τότε τίνων; πονηρῶν καὶ ἀθέων ἀνδρῶν ὧν φανερῶς τε καὶ ἀφανῶς ἐμφράξαι ἠδύνατο τὰ ἀπύλωτα στόματα καὶ ξηρᾶναι τὰς γλώσσας αὐτῶν καὶ τὴν ἐνοῦσαν αὐτοῖς φωνὴν ἀποσβέσαι), τὴν προδοσίαν τοῦ μαθητοῦ, τὸν δεσμὸν ὃν ὑπέστη παρὰ τῶν μιαιφόνων, καὶ ὅπως ὡς κακοῦργος ἤγετο παρ’ αὐτῶν, καὶ παρεδίδοτο τῷ Πιλάτῳ ὡς κατάκριτος, καὶ ῥάπισμα ἔλαβεν ὑπὸ δούλου, καὶ τὴν τοῦ θανάτου σιωπήσας ἀπόφασιν ἔλαβεν (Ἐμοὶ γάρ, φησίν, οὐ λαλεῖς;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και μαζί με αυτά, όταν αναλογιστεί τα υπόλοιπα μυστήρια της οικονομίας του, και όχι μόνο, αλλά και τα πάθη που υπέμεινε για χάρη του Εκείνος που εκ φύσεως είναι απαθής, όπως την ανέκφραστη γέννησή του, τα σπάργανα, το ίδιο το σπήλαιο, τη φάτνη των άλογων ζώων όπου φτωχικά ανακλίθηκε ο βασιλιάς των πάντων, τη φυγή στην Αίγυπτο, την επιστροφή από την Αίγυπτο, την υποδοχή από τον Συμεών, και πώς ευλογήθηκε από αυτόν και εισήχθη στον ναό σαν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, την υποταγή στους γονείς του, τη βάπτιση από τον Ιωάννη στον Ιορδάνη, τον πειρασμό του διαβόλου, τις θαυματουργίες του και το ότι, εξαιτίας αυτών, δεν θαυμαζόταν, αλλά μάλλον τον φθονούσαν, τον λοιδορούσαν και τον χλεύαζαν όλοι (και τότε ποιοι; πονηροί και άθεοι άνδρες, των οποίων μπορούσε φανερά και αόρατα να φράξει τα αχαλίνωτα στόματα, να ξεράνει τις γλώσσες τους και να σβήσει τη φωνή που διέθεταν), την προδοσία του μαθητή, τα δεσμά που υπέστη από τους δολοφόνους, και πώς οδηγούνταν από αυτούς ως κακούργος, και παραδιδόταν στον Πιλάτο ως κατάδικος, και έλαβε ράπισμα από δούλο, και πώς σιωπώντας δέχτηκε τη θανατική καταδίκη («Σε μένα», λέει, «δεν μιλάς;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος Ἠθικαὶ ὁμιλίαι
Οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;), εἶτα τὸν φραγελλισμόν, τοὺς ἐμπαιγμούς, τὰ ὀνείδη, τὴν πορφυράν, τὸν κάλαμον, μεθ’ οὗ ἐπὶ τῆς ἀχράντου κεφαλῆς αὐτοῦ τὰς μάστιγας παρὰ τῶν θεοκτόνων ἐδέχετο, τὸν ἀκάνθινον στέφανον, τὸν σταυρόν, ὃν καὶ ἐβάσταζεν ὁ διαβαστάζων λόγῳ τὰ σύμπαντα· καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, ὅταν ἐννοήσῃ ὅπως ἔξω τῆς πόλεως ἤγετο ἐπὶ τὸν Κρανίου τόπον, τῶν δημίων καὶ τῶν στρατιωτῶν περιστοιχούντων αὐτὸν μεθ’ ἅμα ὄχλων ἀπείρων ἐπὶ τὴν θεωρίαν ἐφεπομένων, καὶ ἐπὶ τούτοις, ἀγγέλων μὲν ἄνωθεν φριττόντων, τοῦ Θεοῦ δὲ καὶ Πατρὸς ὁρῶντος τὸν ὁμοούσιον Υἱὸν καὶ ὁμόθρονον καὶ ὁμότιμον ταῦτα πάσχοντα παρὰ τῶν ἀσεβῶν Ἰουδαίων, καὶ γυμνὸν ἐπὶ σταυροῦ ἀναρτώμενον καὶ ἥλοις τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας ἡλούμενον, λόγχῃ τε τὴν πλευρὰν τιτρωσκόμενον, καὶ χολὴν ποτιζόμενον μετὰ ὄξους, καὶ πάντα οὐ μόνον μακροθύμως φέροντα, ἀλλὰ καὶ τῶν σταυρούντων ὑπερευχόμενον, πῶς οὐκ ἀγαπήσει αὐτὸν ἐξ ὅλης ψυχῆς αὐτοῦ;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Δεν γνωρίζεις ότι έχω εξουσία να σε σταυρώσω και έχω εξουσία να σε ελευθερώσω;»), έπειτα τη μαστίγωση, τους εμπαιγμούς, τις ύβρεις, την πορφύρα, το καλάμι με το οποίο δεχόταν τα χτυπήματα πάνω στην άχραντη κεφαλή του από τους θεοκτόνους, το ακάνθινο στεφάνι, τον σταυρό, τον οποίο βάσταζε Εκείνος που βαστάζει τα σύμπαντα με τον λόγο Του· και, για να το πω απλά, όταν αναλογιστεί πώς οδηγούνταν έξω από την πόλη στον Κρανίου τόπο, περιστοιχισμένος από τους δημίους και τους στρατιώτες, μαζί με τα άπειρα πλήθη που ακολουθούσαν για το θέαμα, και επιπλέον αυτών, πώς οι άγγελοι ψηλά έφριτταν και ο Θεός και Πατέρας έβλεπε τον ομοούσιο, ομόθρονο και ομότιμο Υιό να πάσχει αυτά από τους ασεβείς Ιουδαίους, και να αναρτάται γυμνός στον σταυρό και να καρφώνονται με καρφιά τα χέρια και τα πόδια του, και να τρυπιέται η πλευρά του με λόγχη, και να ποτίζεται με χολή και ξύδι, και όλα αυτά όχι μόνο να τα υπομένει με μακροθυμία, αλλά και να προσεύχεται υπέρ εκείνων που τον σταύρωναν, πώς να μην Τον αγαπήσει με όλη του την ψυχή;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Εἰς τὰ εὐαγγέλια ἐξηγήσεις
Νῦν πάλιν, ὅτι «Κατὰ τὸν νόμον ἡμῶν ὀφείλει ἀποθανεῖν,» προφέρουσιν. Ἄνω, ὅτι Βασιλέα ἑαυτὸν ποιεῖ, ἐνεκάλουν· νῦν ἐκείνου ψευδοῦς ἐλεγχθέντος, «Ὅτι Υἱὸν Θεοῦ ἑαυτὸν ποιεῖ,» ἐγκαλοῦσι. Καὶ τί τοῦτο ἔγκλημα; Εἰ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ποιεῖ, Υἱὸν Θεοῦ εἶναι τί κωλύει αὐτόν; Ὅρα δὲ τὴν θείαν οἰκονομίαν, πῶς ἐκεῖνοι μὲν πλείοσι δικαστηρίοις παρεδίδουν τὸν Κύριον, ὥστε μωμήσασθαι αὐτόν, καὶ καταχρᾶναι τὴν δόξαν αὐτοῦ, εἰς κεφαλὴν δὲ αὐτοῖς ἡ ὕβρις περιτρέπεται· ἐντεῦθεν γὰρ μᾶλλον ἀκατάκριτος διαδείκνυται, ἐξεταζομένου τοῦ πράγματος ἀκριβέστερον. Ποσάκις γοῦν ὁ Πιλάτος ὡμολόγησε μηδὲν εὑρίσκειν ἐν αὐτῷ θανάτου ἄξιον! «Ὅτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλάτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν, καὶ λέγει τῷ Ἰησοῦ· Πόθεν εἶ σύ; Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ. Λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλάτος· Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; Οὐκ οἶδας, ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε, καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Τώρα πάλι προβάλλουν ότι «σύμφωνα με τον νόμο μας οφείλει να πεθάνει». Προηγουμένως τον κατηγορούσαν ότι παρουσιάζει τον εαυτό του ως Βασιλιά· τώρα που εκείνο αποδείχθηκε ψευδές, τον κατηγορούν ότι «παρουσιάζει τον εαυτό του ως Υιό του Θεού». Και γιατί αποτελεί αυτό έγκλημα; Αν πράττει τα έργα του Θεού, τι τον εμποδίζει να είναι Υιός του Θεού; Παρατήρησε όμως τη θεία οικονομία, πώς δηλαδή εκείνοι παρέδιδαν τον Κύριο σε περισσότερα δικαστήρια, ώστε να τον κατηγορήσουν και να σπιλώσουν τη δόξα του, η ύβρις όμως στρέφεται εναντίον τους· διότι εξαιτίας αυτού αποδεικνύεται ακόμη περισσότερο ακατάκριτος, καθώς η υπόθεση εξετάζεται με μεγαλύτερη ακρίβεια. Πόσες φορές, άλλωστε, ομολόγησε ο Πιλάτος ότι δεν βρίσκει σε αυτόν τίποτα άξιο θανάτου! «Όταν λοιπόν άκουσε ο Πιλάτος αυτόν τον λόγο, φοβήθηκε περισσότερο, και εισήλθε πάλι στο πραιτώριο, και λέει στον Ιησού: Από πού είσαι εσύ; Ο δε Ιησούς δεν του έδωσε απάντηση. Λέει, λοιπόν, σε αυτόν ο Πιλάτος: Σε μένα δεν μιλάς; Δεν γνωρίζεις ότι έχω την εξουσία να σε σταυρώσω, και έχω την εξουσία να σε απολύσω;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Εἰς τὰ εὐαγγέλια ἐξηγήσεις
Ὅλως δὲ φαίνεται ὁ Πιλάτος μὴ στεῤῥός τις εἶναι, ἀλλὰ καὶ λίαν ὑπὸ τῶν τυχόντων φοβήτρων διασειόμενος. Καὶ γὰρ καὶ τοὺς Ἰουδαίους ἐδεδοίκει, καὶ τὸν Ἰησοῦν, ὡς Υἱὸν Θεοῦ, ἔφριττεν. Ἴδωμεν δὲ καὶ πῶς ἑαυτὸν κατακρίνει, δι’ ὧν λέγει· «Ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε, καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε.» Εἰ γὰρ τὸ πᾶν ἐν σοὶ ἔκειτο, τίνος ἕνεκεν οὐκ ἀπέλυες, ὃν ἀναίτιον εὗρες; Ὁ δὲ Κύριος τὸν τύφον αὐτοῦ κατασπῶν, «Οὐκ εἶχες, φησίν, ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ’ ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν.» Οὐ γὰρ ἁπλῶς οὕτως ἀποθνήσκω, ἀλλά τι μυστικὸν ἐπιτελῶ, καὶ ἄνωθεν τοῦτο εἰς κοινὴν σωτηρίαν προώρισται. Ἵνα δὲ μὴ ἀκούσας, ὅτι «Ἄνωθέν ἐστι δεδομένον,» νομίσῃς ἀπηλλάχθαι εὐθύνης παρὰ Θεῷ τὸν Πιλάτον, ἐπιφέρει, ὅτι «Ὁ παραδιδούς μέ σοι μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει.» Δείκνυσι γὰρ ἐντεῦθεν καὶ τὸν Πιλάτον ἁμαρτίας ὑπεύθυνον, εἰ καὶ ἐλάττονος. Οὐ γὰρ ἐπειδὴ ἄνωθεν ἐδέδοτο, τουτέστι, συγκεχώρητο τὸ ἀποθανεῖν τὸν Χριστόν, ἤδη ἀναίτιοί εἰσιν ὅ τε Πιλάτος καὶ οἱ Ἰουδαῖοι· ἀλλ’ ἡ μὲν ὑμετέρα προαίρεσις τὸ κακὸν ἐβούλετο, ὁ δὲ Θεὸς εἴασε, καὶ συνεχώρησεν εἰς ἔργον προβῆναι ταύτην. Οὔκουν ἀναίτιοι οἱ πονηροί, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς συγχωρεῖ τὴν αὐτῶν κακίαν εἰς ἔργον ἐκβαίνειν· ἀλλὰ διότι καὶ βούλονται καὶ διαπράττονται, πάσης κατακρίσεως ἄξιοι. «Ἐκ τούτου ἐζήτει ὁ Πιλάτος ἀπολῦσαι αὐτόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Γενικά φαίνεται ότι ο Πιλάτος δεν ήταν καθόλου σταθερός χαρακτήρας, αλλά κλονιζόταν πάρα πολύ από τον παραμικρό φόβο. Διότι και τους Ιουδαίους φοβόταν, και τον Ιησού, ως Υιό του Θεού, έφριττε. Ας δούμε όμως και πώς καταδικάζει τον εαυτό του, με αυτά που λέει: «Έχω εξουσία να σε σταυρώσω, και εξουσία έχω να σε απολύσω.» Διότι, αν τα πάντα εξαρτώνταν από εσένα, για ποιον λόγο δεν απέλυες αυτόν τον οποίο βρήκες αναίτιο; Ο Κύριος όμως, καταρρίπτοντας την αλαζονεία του, λέει: «Δεν θα είχες καμία εξουσία εναντίον μου, αν δεν σου είχε δοθεί άνωθεν.» Διότι δεν πεθαίνω απλώς έτσι, αλλά επιτελώ κάποιο μυστήριο, και αυτό έχει προοριστεί άνωθεν για την κοινή σωτηρία. Και για να μην νομίσεις, ακούγοντας το «άνωθεν έχει δοθεί», ότι ο Πιλάτος έχει απαλλαγεί από την ευθύνη ενώπιον του Θεού, προσθέτει ότι «Εκείνος που με παρέδωσε σε εσένα έχει μεγαλύτερη αμαρτία.» Διότι δείχνει από αυτό ότι και ο Πιλάτος είναι υπεύθυνος για αμαρτία, έστω και μικρότερη. Διότι δεν σημαίνει ότι, επειδή είχε δοθεί άνωθεν, δηλαδή είχε παραχωρηθεί το να πεθάνει ο Χριστός, γι' αυτό είναι αναίτιοι και ο Πιλάτος και οι Ιουδαίοι· αλλά η μεν δική σας προαίρεση θέλησε το κακό, ο δε Θεός το επέτρεψε, και συγκατένευσε να προχωρήσει αυτό σε έργο. Επομένως, δεν είναι αναίτιοι οι πονηροί, επειδή ο Θεός παραχωρεί να εκδηλωθεί η κακία τους σε έργο· αλλά επειδή και το θέλουν και το διαπράττουν, είναι άξιοι κάθε καταδίκης. «Έκτοτε, ο Πιλάτος ζητούσε να τον απολύσει.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες