Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 19:13

Φλυαρούν αχαλίνωτα, λοιπόν, οι πιο ανόσιοι από όλους τους ανθρώπους, και διασύρουν τη δόξα του Σωτήρα από υπερβολική έλλειψη αγάπης προς τον Θεό. Αυτούς δικαίως επιπλήττει ο μακάριος προφήτης Ησαΐας λέγοντας: «Εσείς όμως πλησιάστε εδώ, γιοι άνομοι, σπέρμα μοιχών και πόρνης. Σε ποιον εντρυφήσατε; Και εναντίον ποιου ελευθερώσατε τη γλώσσα σας, και εναντίον ποιου ανοίξατε το στόμα σας; Δεν είστε εσείς τέκνα της απώλειας, σπέρμα άνομο;». Διότι δεν εξαπέλυσαν την κατακραυγή τους εναντίον κάποιου τυχαίου, ούτε, αφήνοντας ελεύθερη την αχαλίνωτη γλώσσα τους, μηχανεύονταν απλώς κάθε είδους συκοφαντία, αλλά στράφηκαν εναντίον του ίδιου του Δεσπότη και εκείνου που κυβερνά τα πάντα μαζί με τον Πατέρα. Γι' αυτό τον λόγο, δίκαια ονομάστηκαν και έγιναν αληθινά τέκνα απώλειας και άνομο σπέρμα. <Ο Πιλάτος, λοιπόν, όταν άκουσε αυτόν τον λόγο, έφερε έξω τον Ιησού, και κάθισε στο βήμα, στον τόπο που λέγεται Λιθόστρωτο, και στα εβραϊκά Γαββαθά. Ήταν δε η παρασκευή του Πάσχα, η ώρα ήταν περίπου έκτη, και λέει στους Ιουδαίους: Ίδε ο βασιλιάς σας.> Λέγοντας αυτά ο Ευαγγελιστής, αποδίδει το έγκλημα της μιαιφονίας κατά του Χριστού εξ ολοκλήρου στα κεφάλια των Ιουδαίων.

Έτσι συμβαίνει και με τον σταυρό. 〈Φορείο:〉 το ξύλο του σταυρού, αυτό που τον βαστάζει. 〈Τους στύλους του έκανε από ασήμι:〉 η αρχή του σταυρού ήταν το ασήμι, δηλαδή η προδοσία. Διότι, όπως ακριβώς ένας περικαλλής οίκος έχει χρυσή οροφή τοποθετημένη από πάνω, και ολόκληρη την κατασκευή τη συγκρατούν ψηλά οι στύλοι, έτσι και για τη σταύρωση και την ανάσταση του Χριστού η αρχή ήταν το ασήμι. Διότι, αν δεν τον πρόδιδε ο Ιούδας, δεν θα είχε σταυρωθεί. Γι' αυτόν τον λόγο, ως αρχή του ένδοξου πάθους, τους στύλους του έκανε από ασήμι. 〈Η ανάβασή του πορφύρα:〉 γι' αυτό και τον έντυσαν με πορφύρα, εμπαίζοντάς τον μεν, αλλά ενεργώντας προφητικά· διότι ήταν βασιλιάς. Αν και έπρατταν έτσι κυρίως από χλευασμό, ωστόσο το έπρατταν· και αυτό έγινε σύμβολο της βασιλικής αξίας. Και έστω κι αν ο στέφανος ήταν ακάνθινος, δεν έπαυε να είναι στέφανος, και μάλιστα πλεγμένος από στρατιώτες. Διότι οι βασιλείς αναγορεύονται από στρατιώτες. 〈Η ανάβασή του πορφύρα, το εσωτερικό του λιθόστρωτο:〉 οι επιμελείς της εκκλησίας γνωρίζουν το λιθόστρωτο, τον λεγόμενο Γαββαθά, που βρισκόταν στο πραιτώριο του Πιλάτου.

Ο Ευσέβιος Καισαρείας, ο επονομαζόμενος του Παμφίλου, στο έργο του «Ζητήματα και επιλύσεις προς τον Μαρίνο περί του Σωτηρίου πάθους και της αναστάσεως», έθεσε προς εξέταση και τα εξής: ότι ο μεν θείος ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει πως ήταν η τρίτη ώρα κατά την οποία σταυρώθηκε ο Χριστός, ο Θεός και Σωτήρας μας· ο δε θεολογικότατος Ιωάννης γράφει ότι κατά την έκτη ώρα ο Πιλάτος κάθισε στο βήμα, στο λεγόμενο Λιθόστρωτο, και ανέκρινε τον Ιησού. Και υποστηρίζει ότι αυτό αποτελεί γραφικό σφάλμα, το οποίο διέφυγε της προσοχής εκείνων που αρχικά αντέγραψαν τα Ευαγγέλια. Διότι, επειδή το γράμμα γάμμα σημαίνει την τρίτη ώρα, ενώ το σύμβολο του επισήμου σημαίνει την έκτη, και επειδή οι χαρακτήρες αυτοί παρουσιάζουν μεγάλη ομοιότητα μεταξύ τους, εκ παραδρομής το στοιχείο γάμμα, που είναι δηλωτικό της τρίτης ώρας, λόγω καμπύλωσης της μακράς ευθείας γραμμής, μεταβλήθηκε στο σύμβολο του επισήμου, το οποίο είναι δηλωτικό της έκτης ώρας. Διότι, αφού και οι τρεις ευαγγελιστές, ο Ματθαίος, ο Μάρκος και ο Λουκάς, αναφέρουν σύμφωνα ότι από την έκτη ώρα έπεσε σκοτάδι σε όλη τη γη μέχρι την ένατη ώρα, είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριος και Θεός Ιησούς είχε σταυρωθεί πριν από την έκτη ώρα, πριν δηλαδή επέλθει το σκοτάδι, άρα κατά την τρίτη ώρα, όπως ακριβώς εξιστόρησε ο Μάρκος. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο Ιωάννης είχε σημειώσει την τρίτη ώρα, αλλά οι αντιγραφείς μετέτρεψαν το γράμμα γάμμα στο σύμβολο του επισήμου.

«Οι δε Ιουδαίοι κραύγαζαν, λέγοντας: Εάν τον απολύσεις, δεν είσαι φίλος του Καίσαρα. Καθένας που κάνει τον εαυτό του βασιλιά, εναντιώνεται στον Καίσαρα. Ο Πιλάτος, λοιπόν, ακούγοντας αυτόν τον λόγο, οδήγησε έξω τον Ιησού, και κάθισε στο βήμα σε έναν τόπο που λέγεται Λιθόστρωτο, στα εβραϊκά δε Γαββαθά. Ήταν δε Παρασκευή του Πάσχα, και η ώρα περίπου έκτη.» Επειδή ο Κύριος κατέπληξε τον Πιλάτο με τα λόγια του, και του παρέσχε σαφή απολογία, ότι δηλαδή Αν δεν παρέδιδα εγώ με τη θέλησή μου τον εαυτό μου και δεν το επέτρεπε ο Πατέρας, δεν θα είχες καμία εξουσία εναντίον μου, και ότι αμαρτία έχεις και εσύ, αλλά μεγαλύτερη ο Ιούδας που με παρέδωσε ή και ο λαός, διότι «πρόσθεσε πόνο στις πληγές μου, και δεν θυμήθηκε να δείξει έλεος», αλλά βρίσκοντάς με χωρίς συνήγορο και αβοήθητο με παρέδωσε στον σταυρό, και ούτε δυσώπησε με τόσα δικαστήρια από τα οποία βγήκα αθώος, αλλά φώναζε «Σταύρωσε, σταύρωσε»· επειδή, λοιπόν, λέγοντας αυτά ο Κύριος κατέπληξε τον Πιλάτο, από τότε «ζητούσε» περισσότερο «να τον απολύσει». Οι Ιουδαίοι, όμως, επειδή, διαβάλλοντάς τον ότι κάνει τον εαυτό του Θεό και προβάλλοντας τον νόμο, διαψεύστηκαν (διότι ο Πιλάτος εξαιτίας αυτού φοβήθηκε περισσότερο και ήθελε να τον απολύσει, μήπως και προσκρούσει στον Θεό), καταφεύγουν πάλι στους εξωτερικούς νόμους και εκφοβίζουν τον Πιλάτο θεωρώντας τον δειλό.