Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 19:16

Αλλά θα διαπιστώσουμε πάλι ότι και τότε μεν από τον λαό γινόταν επευφημία προς τον Σωτήρα Χριστό, ενώ εξαιτίας της κακοβουλίας των αρχιερέων λέμε ότι και αυτή η κατακραυγή προστέθηκε με θράσος στις άλλες. <Τότε λοιπόν τον παρέδωσε σε αυτούς για να σταυρωθεί.> Στην ακράτητη οργή των Ιουδαίων λοιπόν παραχωρεί, αν και παρά τη θέλησή του, ο Πιλάτος την εκτροπή προς οποιαδήποτε παρανομία, και αφού απέκδυσε τον εαυτό του από την εξουσία που αρμόζει στους δικαστές, τους αφήνει πλέον να παρασύρονται από ανεξέλεγκτους θυμούς χωρίς να τους ελέγχει, επιτρέποντας να σταυρώσουν αυτόν που δεν είχε κατηγορηθεί για καμία απολύτως φαύλη πράξη, αλλά που δικαζόταν παράλογα μόνο επειδή ονόμασε τον εαυτό του Υιό του Θεού.

Στους Ιουδαίους, λοιπόν, θα μπορούσε κανείς να αποδώσει το σύνολο του τολμήματος, και νομίζω ότι δικαιολογημένα και ορθά θα τους απέδιδε την κατηγορία της αρχικής αυτουργίας. Διότι αυτοί έγιναν η αρχή της ασέβειας κατά του Χριστού. Λέμε όμως ότι ούτε το πρόσωπο του Πιλάτου έμεινε αμέτοχο στην ανιερότητά τους, αλλά είναι συνυπεύθυνος με αυτούς που το έπραξαν, επειδή, ενώ μπορούσε να τον γλιτώσει και να τον διασώσει από τη μανία των δολοφόνων, όχι μόνο δεν τον γλίτωσε, αλλά και τον παρέδωσε, όχι απλώς, αλλά για να τον σταυρώσουν. <Παρέλαβαν, λοιπόν, τον Ιησού, και βαστάζοντας ο ίδιος τον σταυρό του, βγήκε στον λεγόμενο Κρανίου τόπο, που στα εβραϊκά λέγεται Γολγοθάς, όπου τον σταύρωσαν, και μαζί του άλλους δύο, από τη μία και από την άλλη πλευρά, και στη μέση τον Ιησού.> Τον απάγουν, λοιπόν, σαν να επρόκειτο ήδη να πεθάνει τον αρχηγό της ζωής, αλλά κι αυτό συνέβαινε για χάρη μας, καθώς με θεία δύναμη και τέχνη υπεράνω του νου το πάθος κατέληγε σε μια απροσδόκητη και αντίστροφη κατάσταση. Διότι το πάθος του Χριστού ετοιμαζόταν σαν παγίδα για την κυριαρχία του θανάτου, και ο θάνατος του Κυρίου ήταν η αρχή της ανανέωσης προς την αφθαρσία και την καινότητα της ζωής. Έχοντας, λοιπόν, στους ώμους του το ξύλο πάνω στο οποίο επρόκειτο να σταυρωθεί, προχωράει πλέον καταδικασμένος ήδη, έχοντας υπομείνει την καταδίκη σε θάνατο χωρίς να έχει κάνει απολύτως κανένα κακό, κι αυτό για χάρη μας. Διότι έπαιρνε πάνω του τις δικαιολογημένες τιμωρίες του νόμου που επικρέμονταν σε όσους είχαν αμαρτήσει.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕ΄. Τότε, λοιπόν, ο Πιλάτος τον παρέδωσε σε αυτούς για να σταυρωθεί. Παρέλαβαν τον Ιησού και τον οδήγησαν. Και βαστάζοντας τον σταυρό του, εξήλθε στον λεγόμενο Κρανίου τόπο, που στα εβραϊκά λέγεται Γολγοθάς, όπου τον σταύρωσαν.

Αυτοί τότε κραύγασαν: «Πάρε τον, πάρε τον, σταύρωσέ τον». Τους λέγει ο Πιλάτος: «Τον βασιλιά σας να σταυρώσω;» Αποκρίθηκαν οι αρχιερείς: «Δεν έχουμε βασιλιά, παρά μόνο τον Καίσαρα». Τότε λοιπόν τους τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Παρέλαβαν λοιπόν τον Ιησού, και τον οδήγησαν για να τον σταυρώσουν, και, βαστάζοντας τον σταυρό του, εξήλθε στον τόπο που ονομάζεται Κρανίου τόπος, ο οποίος εβραϊκά λέγεται Γολγοθάς, όπου τον σταύρωσαν, και μαζί του άλλους δύο, από τη μία πλευρά και από την άλλη, και στη μέση τον Ιησού». Πολλές φορές έχουμε πει ότι ο Πιλάτος ήταν μάλλον άνανδρος και δειλός, παρά κακοήθης. Πρόσεξε λοιπόν ότι και τώρα περιβάλλει την υπόθεση με το σχήμα της ανάκρισης και του δικαστηρίου, αλλά χειρίζεται το όλο θέμα με μαλθακότητα. «Διότι δέστε», λέγει, «ο βασιλιάς σας». Επειδή ούτε τον Ιησού καταδικάζει φανερά ούτε τους Ιουδαίους αποστομώνει ευθέως, αλλά σαν να τους ονειδίζει συγκεκαλυμμένα ως συκοφάντες, λέγει: «Δείτε, για ποιον άνθρωπο λέτε ότι επιχείρησε να γίνει βασιλιάς σας, για έναν ασήμαντο δηλαδή, που δεν θα επιχειρούσε κάτι τέτοιο, ώστε η κατηγορία είναι ψευδής».

Εκείνοι όμως έλεγαν: «Πάρε τον, πάρε τον, σταύρωσέ τον». Πιέζουν φορτικά και ζητούν τον σταυρό, επειδή θέλουν να προσάψουν κακή φήμη στον Χριστό. Διότι αυτός ο θάνατος ήταν ο πλέον επονείδιστος και επικατάρατος, καθώς έχει γραφτεί: «Επικατάρατος είναι καθένας που κρεμάται πάνω σε ξύλο». Δεν γνώριζαν όμως ότι, όπως ακριβώς μέσω του ξύλου επήλθε η πτώση, έτσι και μέσω του ξύλου ήρθε η ανόρθωση. Παρατήρησε δε, πώς δεν αναγνωρίζουν άλλον βασιλιά για τους εαυτούς τους παρά μόνο τον Καίσαρα, υποτάσσοντας εκούσια τους εαυτούς τους στη ρωμαϊκή εξουσία και αποτινάσσοντας τη βασιλεία του Θεού. Γι' αυτό και ο Θεός τους παρέδωσε στους Ρωμαίους, τους οποίους επικαλέστηκαν ως βασιλιάδες τους, αφού αποστάτησαν από την πρόνοια και την επιστασία του Θεού. «Τότε, λοιπόν, τον παρέδωσε σε αυτούς» ο ανόητος.