Ἰουδαίοις μὲν οὖν τὸ πᾶν τοῦ τολμήματος ἐπιγράψαι τις ἂν, καὶ τὴν τῆς πρωτουργίας εἰκότως ἂν οἶμαι καὶ καλῶς ἀναθείη γραφήν· αὐτοὶ γὰρ γεγόνασι τῆς κατὰ Χριστοῦ δυσσεβείας ἀρχή· τὴν δέ γε Πιλάτου κεφαλὴν τῆς ἐκείνων ἀνοσιότητος οὐκ ἀμοιρῆσαί φαμεν, ἀλλ᾽ εἶναι τοῖς δράσασι συνυπαίτιον, ἐπείπερ ἐκρύεσθαί τε καὶ διασώζειν ἐξὸν τῆς τῶν φονώντων μανίας, οὐχ ὅπως ἐξείλετο μόνον, ἀλλὰ καὶ παρέδωκεν οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ᾽ ἵνα σταυρώσειαν. <Παρέλαβον οὖν τὸν Ἰησοῦν, καὶ βαστάζων ἑαυτῷ τὸν σταυρὸν ἐξῆλθεν εἰς τὸ λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃ λέγεται Ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ᾽ αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν Ἰησοῦν.> Ἀπάγουσι μὲν ὡς τεθνηξόμενον ἤδη τὸν τῆς ζωῆς ἀρχηγὸν, ἐπράττετο δὲ καὶ τοῦτο ὑπὲρ ἡμῶν, δυνάμει τῇ θείᾳ καὶ τέχνῃ τῇ ὑπὲρ νοῦν εἰς ἀδόκητόν τινα καὶ ἀντίστροφον θέσιν ἐκτελευτῶντος τοῦ πάθους· παγὶς γὰρ ὥσπερ τῷ τοῦ θανάτου κράτει, τὸ Χριστοῦ πάθος ἐσκευάζετο, καὶ ἀνανεώσεως ἀρχὴ τῆς εἰς ἀφθαρσίαν καὶ καινότητα ζωῆς ὁ τοῦ Κυρίου θάνατος ἦν. τὸ δὲ ἐφ᾽ ᾧπερ ἔμελλε σταυροῦσθαι ξύλον ἐπωμάδιον ἔχων πρόεισι λοιπὸν κατακεκριμένος ἤδη καὶ τὴν ἐφ᾽ αἵματι ψῆφον ἐπ᾽ οὐδενὶ παντελῶς ὑπομείνας κακῷ, καὶ τοῦτο δι᾽ ἡμᾶς. τὰς γὰρ τοῖς ἡμαρτηκόσιν ἐπηρτημένας εὐλόγως ἐκ τοῦ νόμου δίκας εἰς ἑαυτὸν ἐκομίζετο.
Μετάφραση
Στους Ιουδαίους, λοιπόν, θα μπορούσε κανείς να αποδώσει το σύνολο του τολμήματος, και νομίζω ότι δικαιολογημένα και ορθά θα τους απέδιδε την κατηγορία της αρχικής αυτουργίας. Διότι αυτοί έγιναν η αρχή της ασέβειας κατά του Χριστού. Λέμε όμως ότι ούτε το πρόσωπο του Πιλάτου έμεινε αμέτοχο στην ανιερότητά τους, αλλά είναι συνυπεύθυνος με αυτούς που το έπραξαν, επειδή, ενώ μπορούσε να τον γλιτώσει και να τον διασώσει από τη μανία των δολοφόνων, όχι μόνο δεν τον γλίτωσε, αλλά και τον παρέδωσε, όχι απλώς, αλλά για να τον σταυρώσουν. <Παρέλαβαν, λοιπόν, τον Ιησού, και βαστάζοντας ο ίδιος τον σταυρό του, βγήκε στον λεγόμενο Κρανίου τόπο, που στα εβραϊκά λέγεται Γολγοθάς, όπου τον σταύρωσαν, και μαζί του άλλους δύο, από τη μία και από την άλλη πλευρά, και στη μέση τον Ιησού.> Τον απάγουν, λοιπόν, σαν να επρόκειτο ήδη να πεθάνει τον αρχηγό της ζωής, αλλά κι αυτό συνέβαινε για χάρη μας, καθώς με θεία δύναμη και τέχνη υπεράνω του νου το πάθος κατέληγε σε μια απροσδόκητη και αντίστροφη κατάσταση. Διότι το πάθος του Χριστού ετοιμαζόταν σαν παγίδα για την κυριαρχία του θανάτου, και ο θάνατος του Κυρίου ήταν η αρχή της ανανέωσης προς την αφθαρσία και την καινότητα της ζωής. Έχοντας, λοιπόν, στους ώμους του το ξύλο πάνω στο οποίο επρόκειτο να σταυρωθεί, προχωράει πλέον καταδικασμένος ήδη, έχοντας υπομείνει την καταδίκη σε θάνατο χωρίς να έχει κάνει απολύτως κανένα κακό, κι αυτό για χάρη μας. Διότι έπαιρνε πάνω του τις δικαιολογημένες τιμωρίες του νόμου που επικρέμονταν σε όσους είχαν αμαρτήσει.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες